Ik doe in dit weblog nimmer relevante, politieke uitspraken. vooral geen relevante. Maar voor Nawijn maak ik graag een uitzondering. Vandaag gaf hij te kennen dat hij zich beraadt op zijn positie binnen de in- en intrieste LPF. Een verpletterende mededeling die voor mij qua belang in de buurt komt van de Plattelandsvereniging Van Met Waterverf Schilderende Huisvrouwen Uit Rolde die zich beraden over welk gebak zal worden geserveerd bij de maandelijkse theevergadering. Nemen we nu appelgebak of toch maar weer die Roldense kruidkoek? Ik geef toe dat de vergelijking enigszins mank gaat, want de beslissing in Rolde is een stuk beladener. Maar gewoon even voor het beeld. Het is komkommertijd, ook bij de nieuwsdiensten.

Ik zou overigens altijd appelgebak nemen.

Had ik al gezegd dat ik wel iets met India heb? Ik geloof het niet. Of we met zijn allen over een paar jaar Bollywoodfilms aan het kijken zijn, betwijfel ik nog even. Hoewel het me best grappig lijkt om Pierre Bokma nu eens een psychologisch drama al zingend en dansend te zien afronden. Maar voor de rest: Go East, Young Man! Vandaag mocht ik spreken op een chic congres voor verzekeraars en dan is het smakelijk om te wijzen op de bedrijven in India die voor een habbekrats complete polisadminstraties bijhouden. En reken maar dat die jongens uit Bombay en Bangalore vertrouwenwekkend over komen. Leuk is dan de reclamebanner van WNS die warempel een sullig ogende veertiger uit het Westen hebben opgetrommeld om het stoffigheidsgehalte wat op te voeren. Voor het geval niet iedereen gelooft dat het werk ook goed door jonge, briljante Indiërs kan worden gedaan. Een treffend geval van een Excuusblanke, als het ware.

Volgens een recent onderzoek denkt een derde van alle Europeanen dat de zon om de aarde draait.

Dat is ronduit verbijsterend.

Wat denkt die andere 2/3 dan? Dat de aarde om de zon draait of zo? Straks moet je iedereen ook nog gaan uitleggen dat elke ster een gaatje in de hemel is waarlangs de ons ontvallenen goed kunnen zien wat er op aarde allemaal gebeurt. Basiskennis ho maar. Wist u overigens dat Rendieren gewoon Damherten zijn, die door het eten van het overdadig aanwezig Scandinavische mos wat groter zijn uitgevallen? En dat ze 's nachts worden gebruikt als lastdier door Laplandse trollen?

Nee zeker hè.

Ik ben dolblij dat we in het ontwikkelde westen wonen en niet in een of ander achterlijk ontwikkelingsland.

Deze week is het Bombay-gehalte van de Automatisering Gids wel op zijn hoogst. Hoofdredacteur Bas Linders doet verslag van de reis die hij samen met ons maakte en deel 2 van mijn artikelenserie over innovaties in offshore wordt op de volgende pagina afgedrukt. Linders vertelt levendig over zijn korte tocht naar het tentenkamp dat zich direct om de hoek bij het Hyatt Regency hotel bevond. Het Hyatt is misschien wel de meest postmoderne luxe hotelketen in de wereld, met overal dezelfde koele, bijna Zen-achtige inrichting. Komt de klap nog wat harder aan als je naar buiten stapt en je binnen tien seconden omringd bent door gillende en wriemelende bedelaartjes. Linders spendeerde er zijn kleingeld maar aan. Ja, de software-industrie groeit als kool in India. Maar met straks 5 miljoen goed opgeleide Indiërs in de IT heb je nog maar een druppel op een immens grote, gloeiende plaat van meer dan een miljard inwoners. En aan geboortebeperking doen ze niet in India, waardoor het land binnen afzienbare tijd meer inwoners zal kennen dan China. Daar moet heel wat software tegenaan worden geschreven.

In het kader van mijn huidige serie Exotische Rondreizen Via Uitputtende Vliegtochten bezocht ik deze week Moskou. Op zich een existentieel moment, rondlopen over het Rode Plein en dan zien hoe MTV-russinnen als Arna Kournikova-kloontjes langs het mausoleum van Lenin huppelen. Volgens een taxi-chauffeur zijn er nog maar weinig Russische jongeren die weten wie Lenin is. Met spijt in zijn stem vertelde hij over de oude Soviet Unie: de gouden tijd waarin hij voor het leger in Leningrad schuilkelders bouwde voor 'Amerrrican Nuclearrr Bombs'. Net op het moment dat hij me dat uitlegde reden we door een brede winkelstraat met aan de ene kant de McDonalds en aan de andere kant Pizza Hut (in Russische letters opgeschreven, dat dan weer wel). Op het gebied van de automatisering komen de Russen maar met tegenzin op gang. Het elan uit India zit er ook niet bepaald in: voor tienen schijnt geen Rus wat te doen en rond 3 uur lopen de wegen alweer vol met forensen. Net Den Haag eigenlijk. Rusland binnenkomen is overigens geen pretje. Een douaniére van het type Victoria Koblenko keek me bijna een halve minuut lang indringend aan, en niet specifiek met een bemoedigende blik. Dat kon ze overigens pas doen nadat ik bijna een uur in de rij had gestaan bij de paspoortcontrole. Moskou verlaten is bijna nog een helser karwei. De bagage wordt zeker vijf maal doorgelicht en snauwerige ambtenaren vormen een meerlaags kordon dat steeds een ander officiëel document wenst te inspecteren. Nu begrijp ik waar de term Red Tape vandaan komt. Dealsniettemin, het Rode Plein is zowel overdag als 's avonds een plek waar je misschien wel eens in je leven moet hebben gestaan. Of het veel meer dan dat gaat worden, weet ik dan nog niet zo net. With Love From Moscou staat er op mijn tasje van de Tax-free shop. Is er in ieder geval nog iemand vriendelijk geweest.