Dreamed a Dream

The other night, I had a terrible nightmare. The bell rang. Two international software gurus stood at the doorstep (no wait, it gets even scarier than that). They asked me if I wanted to be a jury member. The thing was, they told me, everybody felt that it was high time for a new breakthrough in programming languages. Years and years the same, there was a clear lack of pezaz in the industry. So somebody had launched the idea of a talent competition, in the style of American Idol, the X Factor and Britain‘s Got Talent, in which programming languages had the chance to present themselves. It sounded good to me and I had nothing much better to do anyway. I cancelled the few boardroom meetings I had that day and went along with the software gurus. At the studio, I found that Paula Abdul was a jury member as well. To me, this was just another confirmation of the incredible, multiple talents this lady has.

We endured waves and waves of auditions. There were many cool dudes and dudettes with low-hanging jeans, tattoos and in general a surfing look & feel. We saw Python, PHP and the very hip duo Ruby and Rails. Also, there was the 12-year old teenage star Go: despite her age and lack of experience already in the priceless possession of an arrogant attitude. Smart beats, excellent copy work, but a bit empty: we saw many like that passing by.

Then, a grumpy guy entered the stage. He looked at us contemptuously from behind his glasses, as if he felt that it was nonsense having to do this audition. Sighing, he unpacked an impressive number of instruments. He started to set up his gear. Lots of stuff had to be tuned, configured and connected. A complex task, that much was clear. Every now and then, we got a disdainful look. We were amateurs, and he wanted us to realise this. After 15 minutes, still no note was produced. The jury president was already sound asleep but suddenly woke up and sounded the horn. Time was up. Java shrugged his shoulders, like he couldn’t care less. He left the podium, shaking his head.

Later on, an almost similar incident happened with C#. Never mind that.

A lot of improvising was going on. There were the cousins Visual Basic, ASP and Javascript, each with quite frivolous acts. Talent they had, I will admit that. Also, they had a very good feeling for what pleased the crowd. If necessary, they would completely change their performance half way, if that gave more applause. Without hesitation, Javascript jumped in the arms of miss Abdul to deliver a crazy trumpet solo. She had to giggle (which I thought was very charming). All sorts of things went wrong during the performances and nothing much seemed to be rehearsed. But the audience wrecked the place and there were some standing ovations.

Then there were the 4GL exotics. Inconceivable inventors that seemed to have spent years at home – in complete isolation – to create their act. And many local programming contests they had won indeed with their powerful, generating tools. But everybody was performing in his own, self-invented language that nobody else understood. “Nice for in the country side” miss Abdul mumbled “but this just won’t cut it in the big city”. Well, she ought to know.

We saw many other auditions. There was this arty girl from the Bay Area named Flash who delivered a stunning, avant-garde performance in a very fancy dress. But rumour had it that the biggest music publisher in the world had stopped supporting her. And there was the magic mystery act of Apex. Claiming that all her instruments were ‘high in the sky’ she somehow managed to produce the sound of a full band with nothing on stage. Several people in the audience suspected fraud and demanded disqualification.

Just before the end, an older man with greyish hair came on the podium. Muffled chuckling could be heard. The jury member asked him what he did for a living. “I am an assistant clerk for already 45 years” he declared proudly. Somebody in the audience burst out in hysterical, uncontrolled laughter. Then Cobol started to sing: a complex, beautiful aria, delivered slowly but surely in the most flawless way. Impressive, although some people openly doubted the ‘X factor’ of this amiable gentleman.

Now it was time to judge. It was a mess and I will not bother you with the details. In the end, it was a tie and I had to make the final decision. There was shouting from everywhere. I was sweating all over. "Don't worry" miss Abdul whispered in my ear “nobody is watching this nonsense anyway”.

I woke up, screaming. The bell rang. Two international software gurus stood at the doorstep. A recursive dream. All I needed.

This week published on Capgemini's CTO blog

IT Executive column: Het Jaar van de Q

Als we iets hebben geleerd in 2009, is het wel dat er definitief geen Soll meer is. Het heden is al moeilijk genoeg te duiden, laat staan wat er daarna komt. Voorspellingen voor het komende jaar? Zinloos. Ik zou bijna zeggen: hadden we maar koffiedik. Konden we ons in ieder geval nog ergens aan vastklampen.

Economische modellen, ze geven niet meer dan een illusie dat je er greep op hebt. De huidige discussies spitsen zich vooral toe op met welke letter we momenteel te maken hebben. Zitten we in de punt van de ‘V’ of van de ‘W’? Zijn we het dieptepunt voorbij – langzaam maar zeker omhoog – of duiken we nog een keer terug? Of krijgen we met een gezellig voortkabbelende stroom van ‘w’tjes te maken? Wie het weet mag het zeggen.

Zelf stel ik voor 2010 de letter ‘Q’ voor. Echt zo’n recalcitrant lettertje waar geen peil op valt te trekken. Heel eigenwijs naar links of naar rechts draaien, dan weer van boven naar beneden en opeens – volstrekt doelloos en onaangekondigd – een dwarse krul de vrije ruimte intrekken. Typerend gedrag voor het niet te duiden komende jaar.

Goed, daar zijn we het dan over eens.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dus laten we op de valreep toch een paar verlopen en aankomende trends uit de mouw schudden. Sommige zaken zijn onvermijdelijk, met welke letter uit het alfabet we ook te maken krijgen.

Zo moet het echt afgelopen zijn met dat 2.0 gedoe. Web 2.0, Enterprise 2.0, Identity 2.0, Ambtenaar 2.0, Overheid 2.0: het punt is in het afgelopen jaar nu wel gemaakt. Tot vervelens toe, eerlijk gezegd. Ophouden. Nu.

Een kandidaat IT-persoonlijkheid van het jaar? Twee woorden: Neelie Kroes.

Voor 2010 voorzie ik verder het eerste vakcongres zonder sprekers. Die leiden de mensen in de zaal namelijk teveel van het tweeten en bloggen af. Heel hinderlijk.

Als we het dan toch over congressen hebben: mochten er nog steeds problemen zijn met het aantal inschrijvingen, dan is de remedie nu gevonden. Gewoon alleen op uitnodiging doen en de wachtlijst online publiceren. Er zal op straat worden gebivakkeerd om een kaartje te bemachtigen. Vraag maar aan de organisatie van TEDx Amsterdam.

In de categorie Lang Verwacht Stil Gezwegen brengen we de doorbraak van het eBook onder, evenals de Apple tablet PC (riep daar iemand Tijdschrift 2.0? Heel puntig) en Google’s Chrome OS.

Dan natuurlijk de cloud. Geen woorden maar daden in 2010. Een overheidscloud komt er zeker aan. Koudwatervrees? Even vragen aan staatssecretaris Frans Timmermans. Iets met Jack Sparrow. Klinkt misschien onsamenhangend, maar dat krijg je in het jaar van de Q.

Tenslotte alvast iets voor over 3 jaar: niet te vroeg kerstinkopen doen. Zou zonde kunnen zijn.

Gepubliceerd in IT Executive magazine 8 december 2009

IT Executive Column: Mag ik uw boek even vasthouden?

Nu ze steeds goedkoper worden, heb ik maar eens een E-book lezer aangeschaft. En warempel, binnen de kortste keren is het ding mijn onafscheidelijke metgezel geworden bij mijn buitenlandse reizen.

Ik heb zo’n zilvergrijze pocketuitvoering van Sony en dat toont heel aardig en onderkoeld naast de MacBook Air. Je kunt immers moeilijk voor schut gaan lopen met iets wat op een Oost-Europees motorblok lijkt, laten we eerlijk zijn. Nee, wat dat betreft voelt het meer alsof je met een schattig puppietje onderweg bent.

Menigeen schiet je blijmoedig aan om te vragen hoe dat nou bevalt, zo’n digitaal eh… boekengeval. Vooral stewardessen worden aangetrokken door de primeur. Ze ontpoppen zich ter plekke niet alleen tot geïnteresseerde gebruikers van technologie (“heeft deze nou ook een Intel van binnen?”) maar blijken ook nog eens over onvermoede literaire diepten te beschikken. We moeten daarom niet vreemd opkijken als we straks het personeel in de gangpaden missen. Die zitten dan in de pantry, volledig verzonken in hun favoriete essays van Nietschze en Sartre.

Nietschze? Sartre? Horen wij daar in de verte weer het zwiepen van een Long Tail? Van de weeromstuit heb ik zelf ondertussen een aantal titels digitaal aangeschaft die zich waarschijnlijk in papieren vorm al enkele decennia in een duister hoekje op zolder verbergen. Ben je opeens Zen en de Kunst van het Motoronderhoud aan het herontdekken. Voor boekuitgevers zit daar in feite een fantastische bron van extra inkomsten in, zo'n beetje met dezelfde aantrekkingskracht als de verbeterde, digitale versies van oude Beatles-albums.

Alle bekende sentimenten en overwegingen komen dan wel op een rij voorbij. Via het doorbreken van de E-book lezer maken we nog eens een keer mee wat het doorbreken van nieuwe technologieën – denk aan webwinkels, de iPod en momenteel vooral de cloud – allemaal loswoelt.

Sommige leveranciers van de gevestigde media zitten nog volop in de ontkenningsfase en roepen paniekerig dat er nooit iets zal gaan boven zo’n goede oude boekenwinkel. Anderen – met Amazon voorop – stappen in een vroeg stadium in de nieuwe markt en zetten zelfs eigen, gesloten standaards. Die worden op hun beurt weer uitgedaagd door gloednieuwe spelers, erop uit om de markt open te trekken.

En dan zijn er de twijfelaars. Wel meedoen, maar nog net niet van harte. Zelf heb ik mijn lezer gekocht bij een leverancier die zo te zien nog volop in het rouwproces zit. Veel reclame maken voor E-books, maar tegelijk bijna met hoorbare tegenzin populaire titels digitaal beschikbaar stellen. En dat tegen kunstmatig hoog gehouden prijzen en met behulp van software waarover ze 8 jaar geleden bij Apple al krijsend van het lachen over de grond zouden hebben gerold.

Geeft niets. Hoort allemaal bij het proces. Iemand zou er eens een boek over moeten schrijven. Ik download het wel.

Gepubliceerd in IT Executive magazine