Deze week in het geweldige IT kwaliteitsmagazine Automatisering Gids het tweede en laatste deel van mijn artikelreeks over Jericho Stijl Beveiliging: 11 geboden om te overleven in een wereld zonder firewalls. Hier voor de liefhebbers de PDF.
vrijdag, april 27, 2007
donderdag, april 26, 2007
Groeten uit Berlijn
Even groetjes uit Berlijn, waar ik dit korte item schrijf op een 'Compaq nc6320' (mis ik iets? Er zit wel een Centrino Dual Core in, dus niet van de afdeling fossielen) in het webpaviljoen van HP's jaarlijkse Technology Event. HP pakt eens per jaar eens lekker uit voor alle klanten en heeft daar deze keer de Berliner Messe voor afgehuurd, een spuug- en spuuglelijke betonklont die zich qua uiterlijk kan meten met het graniet van Terminal 1 op het vliegveld van Parijs. Zelf mag ik straks in een breakout-sessie iets vertellen over Mashup Corporations, een best wel andere visie op hoe je serviceorientatie en WEb 2.0 kunt gebruiken om succesvol te zijn.
woensdag, april 25, 2007
IT-Executive wacht op Godot
Vanaf nu publiceer ik een twee-wekelijkse column in het nieuwe blad IT-Executive ("het magazine voor 24.500 IT-managers en businessmanagers met veel verantwoordelijkheid en weinig tijd").
Hieronder mijn eerste column.
Wachten op Godot
Heeft iedereen ondertussen een eigen zakelijk optrekje in Second Life laten ontwerpen? Nu zelfs de gemeente Zoetermeer een flinke hap uit de innovatiepot heeft genomen om een virtueel gemeentehuis neer te zetten, is de achterstand anders al geducht. En reken maar dat het druk is de virtuele gangen: journalisten, consultants, marketeers: hun haastig in elkaar geflanste avatars krioelen om elkaar heen om vooral maar niet de pointe te missen. Bewoners van Zoetermeer zul je er niet snel tegenkomen. En al helemaal geen raamambtenaren. Dat laatste zou wel eens een kwestie van tijd kunnen zijn, want in Second Life is Niets het altaar en draaien de hogepriesters er al lanterfanterend kringetjes omheen.
Geld verdienen met niets, het is eerder vertoond in de IT. En met Second Life kan het op veel manieren. Je kunt er bijvoorbeeld columns over schrijven. Of je kunt er een televisierapportage aan wijden. Ook kun je erover adviseren aan organisaties die hebben gehoord dat een niet te missen revolutie voorbij dendert. Of nog mooier, je specialiseert je in het bouwen van presences in Second Life, voor al die hijgerige, oningewijde klanten die als de dood zijn de boot te missen,
En anders kun je er altijd nog een baantje nemen. Zo heeft Randstad uitzendbureau een virtuele vestiging. Heel inspirerend. Kun je bijvoorbeeld fietsenmaker worden. Dan verkoop je in een virtuele winkel virtuele fietsen aan virtuele klanten (opvallend vaak als spectaculaire blondines vormgegeven) die er daarna al virtueel manoeuvrerend mee door de straten van Second Life paraderen. Iedereen jaloers! En heel begrijpelijk: eindelijk de wereldbaan die je in het normale leven allang niet meer tegenkomt.
Jammer van de ABN Amro. Die hebben het net niet helemaal begrepen. Zoeken ze iemand om in de huid kruipen van hun 3D gastvrouw Amber (proef even van de krankzinnige creativiteit achter deze naam, bij de ING-bank hebben ze strak Inge), krijgen ze er tientallen sollicitaties op. Op het scherm is de een nog vlotter dan de ander. Maar de finale kandidaten moeten wel even op het echte kantoor van ABN Amro langskomen. In Real Life, als het ware. Dat zal een paniek hebben gegeven, in al die schuwe koppetjes. Volgens de bank moet je de kandidaten 'toch in het echt zien om de keus te kunnen maken'. Typisch geval van het punt op meerdere straatlengtes missen.
Na alle doorstane emoties is er ’s avonds gelukkig weer de escapistische vertrouwdheid van Second Life. Vlak naast het gemeentehuis is een 3D schouwburg opgericht en heden speelt Wachten op Godot: twee lusteloze, als zwervers ontworpen avatars wachten de komst van de mysterieuze meneer Godot af.
Die schijnt eindelijk alle antwoorden te hebben.
Hieronder mijn eerste column.
Wachten op Godot
Heeft iedereen ondertussen een eigen zakelijk optrekje in Second Life laten ontwerpen? Nu zelfs de gemeente Zoetermeer een flinke hap uit de innovatiepot heeft genomen om een virtueel gemeentehuis neer te zetten, is de achterstand anders al geducht. En reken maar dat het druk is de virtuele gangen: journalisten, consultants, marketeers: hun haastig in elkaar geflanste avatars krioelen om elkaar heen om vooral maar niet de pointe te missen. Bewoners van Zoetermeer zul je er niet snel tegenkomen. En al helemaal geen raamambtenaren. Dat laatste zou wel eens een kwestie van tijd kunnen zijn, want in Second Life is Niets het altaar en draaien de hogepriesters er al lanterfanterend kringetjes omheen.
Geld verdienen met niets, het is eerder vertoond in de IT. En met Second Life kan het op veel manieren. Je kunt er bijvoorbeeld columns over schrijven. Of je kunt er een televisierapportage aan wijden. Ook kun je erover adviseren aan organisaties die hebben gehoord dat een niet te missen revolutie voorbij dendert. Of nog mooier, je specialiseert je in het bouwen van presences in Second Life, voor al die hijgerige, oningewijde klanten die als de dood zijn de boot te missen,
En anders kun je er altijd nog een baantje nemen. Zo heeft Randstad uitzendbureau een virtuele vestiging. Heel inspirerend. Kun je bijvoorbeeld fietsenmaker worden. Dan verkoop je in een virtuele winkel virtuele fietsen aan virtuele klanten (opvallend vaak als spectaculaire blondines vormgegeven) die er daarna al virtueel manoeuvrerend mee door de straten van Second Life paraderen. Iedereen jaloers! En heel begrijpelijk: eindelijk de wereldbaan die je in het normale leven allang niet meer tegenkomt.
Jammer van de ABN Amro. Die hebben het net niet helemaal begrepen. Zoeken ze iemand om in de huid kruipen van hun 3D gastvrouw Amber (proef even van de krankzinnige creativiteit achter deze naam, bij de ING-bank hebben ze strak Inge), krijgen ze er tientallen sollicitaties op. Op het scherm is de een nog vlotter dan de ander. Maar de finale kandidaten moeten wel even op het echte kantoor van ABN Amro langskomen. In Real Life, als het ware. Dat zal een paniek hebben gegeven, in al die schuwe koppetjes. Volgens de bank moet je de kandidaten 'toch in het echt zien om de keus te kunnen maken'. Typisch geval van het punt op meerdere straatlengtes missen.
Na alle doorstane emoties is er ’s avonds gelukkig weer de escapistische vertrouwdheid van Second Life. Vlak naast het gemeentehuis is een 3D schouwburg opgericht en heden speelt Wachten op Godot: twee lusteloze, als zwervers ontworpen avatars wachten de komst van de mysterieuze meneer Godot af.
Die schijnt eindelijk alle antwoorden te hebben.
zaterdag, april 21, 2007
Billionaire in space
Als ik dan toch allerlei stukjes schrijf over de ruimtereis van Charles Simonyi, dan kan er ook nog wel een recente video van Craig Fergusson af. Charles is namelijk nogal innig bevriend met de in de US zeer bekende Martha Stewart. Vanaf dat moment is het een kwestie van inkoppen...
vrijdag, april 20, 2007
Rocket Science - preview
Geheel terecht werd ik er onlangs door een anonieme lezer op gewezen dat ik een wel heel flauw stuk had geproduceerd: mijn item over kosmonaut annex superprogrammeur Charles Simonyi was makkelijk, melig, slecht geformuleerd en ook nog eens flinterdun.
Zo goed?
Omdat Charles op dit moment van schrijven op het punt staat terug te keren in de dampkring (altijd weer spannend, wie kent het gevoel niet) deel ik alvast een klein deel uit de column 'Rocket Science' die ik zojuist voor Software Release Magazine schreef:
"....Valt er altijd nog wel wat te wensen voor een mens? In sommige gevallen ben je geneigd te denken van niet. Nemen we bijvoorbeeld Charles Simonyi, een bovengemiddelde begaafde programmeur uit Hongarije die rond 1980 bij een bescheiden startup-bedrijfje in Redmond ging werken. Dat deed hij overigens nadat hij bij Xerox Parc met legendes als Alan Kay en Robert Metcalfe aan kleine, geinige projecten (de eerste WYSIWYG editor ter wereld, doe eens iets vrijblijvends) had gesleuteld. Als je bij Microsoft zo’n beetje personeelsnummer 4 had en je hebt daar aan de basis gestaan van zowel Word als Excel, dan kun je vaktechnisch gezien een deuk in een pakje boter slaan. Financieel trouwens ook wel: Simonyi staat bekend als een actieve filantroop, met een nadrukkelijke voorkeur voor het steunen van kunst en cultuur.
Blijkbaar heeft hij ook nog een klein potje voor zichzelf bewaard, want kortgeleden kwam hij in het nieuws als de toerist die voor 18 miljoen mee mocht vliegen in een Sojoez voor een tripje naar het International Space Station. De bemanning had daar voor 12 dagen werk, dus Simonyi zal in afwachting van de terugreis zeeën van vrije tijd hebben gehad. Voor de vorm had men wat wetenschappelijke experimenten verzonnen die moesten worden uitgevoerd. Maar de verzamelde Russische en Amerikaanse onderzoekslaboratoria zullen niet met klamme handen van spanning op Charles’ resultaten hebben zitten wachten. Nee, er zullen genoeg van die contemplatieve momenten zijn geweest waarop Simonyi mijmerend voor het patrijspoortje zat en uitkeek over die blauwe bol die onder hem doordraaide...."
Zo goed?
Omdat Charles op dit moment van schrijven op het punt staat terug te keren in de dampkring (altijd weer spannend, wie kent het gevoel niet) deel ik alvast een klein deel uit de column 'Rocket Science' die ik zojuist voor Software Release Magazine schreef:
"....Valt er altijd nog wel wat te wensen voor een mens? In sommige gevallen ben je geneigd te denken van niet. Nemen we bijvoorbeeld Charles Simonyi, een bovengemiddelde begaafde programmeur uit Hongarije die rond 1980 bij een bescheiden startup-bedrijfje in Redmond ging werken. Dat deed hij overigens nadat hij bij Xerox Parc met legendes als Alan Kay en Robert Metcalfe aan kleine, geinige projecten (de eerste WYSIWYG editor ter wereld, doe eens iets vrijblijvends) had gesleuteld. Als je bij Microsoft zo’n beetje personeelsnummer 4 had en je hebt daar aan de basis gestaan van zowel Word als Excel, dan kun je vaktechnisch gezien een deuk in een pakje boter slaan. Financieel trouwens ook wel: Simonyi staat bekend als een actieve filantroop, met een nadrukkelijke voorkeur voor het steunen van kunst en cultuur.
Blijkbaar heeft hij ook nog een klein potje voor zichzelf bewaard, want kortgeleden kwam hij in het nieuws als de toerist die voor 18 miljoen mee mocht vliegen in een Sojoez voor een tripje naar het International Space Station. De bemanning had daar voor 12 dagen werk, dus Simonyi zal in afwachting van de terugreis zeeën van vrije tijd hebben gehad. Voor de vorm had men wat wetenschappelijke experimenten verzonnen die moesten worden uitgevoerd. Maar de verzamelde Russische en Amerikaanse onderzoekslaboratoria zullen niet met klamme handen van spanning op Charles’ resultaten hebben zitten wachten. Nee, er zullen genoeg van die contemplatieve momenten zijn geweest waarop Simonyi mijmerend voor het patrijspoortje zat en uitkeek over die blauwe bol die onder hem doordraaide...."
Abonneren op:
Posts (Atom)
