Wie leest ze niet, die gezellige BabbelBlogs waarvan je zoveel kunt leren over hoe échte mensen hun dagelijkse leven leiden. Ik dacht dat ik alles wel gezien had met het weblog van Tante Greet die elke dag vertelt hoe het met haar Chow Chow gaat, maar het kan altijd ruiger: dit weblog verontrust me diep en bevestigt me tegelijkertijd in zo'n beetje alles dat ik ondertussen meen te weten. Of misschien is dat juist het verontrustende.

Ik ken ze wel een beetje, die marketeers van de Postbank. Altijd op zoek naar een geintje. Als het niet een virtuele MSN chat Buddy is die je alles vertelt over je geldzaken (waarschijnlijke nick-name: Jan Mulder Lovezzz Girlzzz Egwel of zoiets), dan kun je wel skypen met de helpdesk. Subtiel dat die mogelijkheid alleen op de jongerenpagina staat. Volwassenen acht men vooralsnog kansloos.

Het zal eens niét synchroniciteit zijn. Ben ik net in de afrondende fase van het maken van het allereerste Apple-virus, blijken er elders ter wereld al lieden aan de slag te zijn geweest. Jammer, maar begrijpelijk. Als Apple-gebruiker wil je ook wel eens serieus worden genomen. Je voelt je anders zo'n modepop waar niks mis mee lijkt te zijn. Te mooi om waar te zijn, weetjewel. Je wilt littekens hebben, bloed, modder. Alles om maar street credible te zijn. Je wilt je voelen als al die Windows-gebruikers, die al jaren doorbrengen in tochtige loopgraven, terwijl het mosterdgas de longen vult en de roestige kogels je om de oren vliegen.

Ik had het zelfstandig ontdekt, dat lek in de OS/X software. Als je bij een e-mailtje een bijlage doet in de vorm van een programma, en je slaat dat programma dan op op de harde schijf en daarna dubbelkilk je erop, dan wordt dat programma uitgevoerd! Een onvoorstelbare vinding en - ik geef het toe - een fatale fout van de Apple-ontwikkelaars. Ik kom er later nog op terug wat mijn virus dan precies beoogde te doen, met name in de richting van iTunes-gebruikers. Voorlopig zwelg ik even in zelfmedelijden, dus mijn hoofd staat er niet naar. Daar hebben julle dan maar even begrip voor.

Leuk, die anti-Apple beweging. Kortgeleden kreeg ik al een filmpje opgestuurd van mijn broer. Daarin fileert een stand-up comedian de Apple iMac. Jammer alleen dat ik het filmpje op mijn Windows PC probeerde te draaien. Het virtuele geheugen was weer eens uitgeput en minutenlang bleef mijn harde schijf aanrommelen, zonder enig zichtbaar resultaat. Volgens mijn broer gaat de comedian tekeer tegen het feit dat je op de Apple definitief verwijderde bestanden niet eens meer kunt terughalen. Inderdaad een grof schandaal dat je maandenlang kan blijven achtervolgen, zo irritant. Rommel uit Californië.
Ook leuk is de nieuwste column van Nico Dijkshoorn, waarin hij fantaseert hoe hij de Apple Store in Rotterdam op stelten zet. Had nog wel een stuk beter gekund, want voor Apple Bashen ligt de inspiratie voor het oprapen. Toch maar even lezen, jongens en meisjes.

Eens even kijken of we kunnen deep linken naar de nieuwsbrief van Communicatienieuws. Redacteur Bas Vlugt, ook bekend van zijn columns voor Panorama, vraagt me om onduidelijke redenen tegenwoordig wel eens om een mening te geven over een of ander onderwerp. Deze keer over 'een merk dat op briljante wijze de klant weet te binden'. Nou, ik wist wel een merk, zal ik maar zeggen. Voorspelbaar. Maar waar.