Soms biedt het Internet je precies de troost die je nodig hebt als je iets verschrikkelijks hebt meegemaakt. Zo zag ik gisteren de film 'Jersey Girl' met Ben Affleck en je bent dan oprecht blij om via Google lotgenoten te vinden die dezelfde pijn hebben moeten doorstaan. De film schijnt nog niet eens de slechtste prestatie te zijn van deze acteur (dat moet 'Gigli' zijn) die wanhopig zijn best doet om te acteren dat hij een acteur is. Wat een trieste, bloedeloze, ongemeende, slecht geacteerde rampenvertoning. En dat was nog maar het menu op de DVD. Via via kom je dan ook nog eens terecht op de site The Agony Booth, die gespecialiseerd is in recensies van de allerslechtste films. Vooral de puntige samenvattingen zijn leerzaam:

"I would say that the Batman movie franchise has been reduced to the level of the campy 60's Adam West TV series, but that would be an insult to Adam West." Over Batman & Robin.

"Godzilla is a giant mutant lizard that enjoys nights on the town and long walks in the rain. He's very, very interested in starting a family. And ladies, not only is he single, but he's the only one of his species." Over Godzilla.

"An Irwin Allen production of a screenplay by Akiva Goldsman? "The pain, the pain...". Over Lost in Space.

"Unlike The Man with the Golden Gun, this film is not boring. But then, neither is getting hit in the face with a sledgehammer." Over Moonraker.

"If not for the idiotic dialogue, incompetent direction, horrific acting, non-existent budget, and relentless parade of goofy imagery, this possibly—possibly—could have been a decent movie." Over Parts: the Clonus Horror.

Ik voeg er graag mijn eigen one-liner over Jersey Girl aan toe:
"Jennifer Lopez dies in the first ten minutes of this movie. With a husband like Ben Affleck, you can only imagine why it took her so long".

Mijn driedelige serie over IT archetypes in de Automatisering Gids heeft zo nu en dan wat modder losgewoeld, geloof ik. In ieder geval kwamen er heel wat reacties binnen, doorgaans positief. Hoewel, na mijn invoelende analyse van testers ('humorloze bridgers') lopen er nu enkele collega's bij Capgemini rond die mij niet meer recht in de ogen wensen te kijken. Had ik in ieder geval gelijk met dat 'humorloze'. Ja toch?
Voor wie het allemaal wil nalezen of - nog veel beter - de prachtige illustraties wil zien, gelieve hier de PDF's aan te treffen van deel 1 (Javanen, Microsofters, Testers), deel 2 (Klassieke projectleiders, Agile projectleiders, Pakketspecialisten) en deel 3 (Flashexperts, Beheerders, IT-architecten). Qua copyright weet ik het allemaal niet zo zeker, maar ik raad hierbij natuurlijk graag nog eens iedereen aan een abonnement te nemen op de Automatisering Gids....

Nico Dijkshoorn is overigens - net als ik - een onvoorwaardelijke belijder van het evangelie van de iPod. Ik neem tenminste onmiddellijk aan dat zijn column diepcynisch is bedoeld.

Het is een beetje roestig op gang komen met dit weblog in het nieuwe jaar. Zou kunnen dat er in de IT momenteel weinig spannende dingen gebeuren. Zou ook kunnen dat ik de winter een beetje in mijn botten heb zitten, dat de kou op mijn schrijfhand is geslagen, als het ware. En dat terwijl momenteel de reeks van 3 artikelen rond de psychologie van de IT'er in de Automatisering Gids wordt gepubliceerd, inclusief fantastische cartoons. Ik zal de PDF's van de artikelen zeker binnenkort via dit weblog ter beschikking stellen. Dus komt u toch zo nu en dan eens kijken. Verder heb ik vanochtend mijn nieuwe column voor Software Release Magazine ingeleverd. Gaat over de opkomst van de pakkettenwereld. Bepaald niet mijn beste column ooit. Maar de titel kan redelijk meekomen: 'Paars Armbandje in Groene Weide'. Moet ik nog eens een schilderij van maken. Binnenkort op dit weblog natuurlijk de volledige tekst.

Van mij mogen ze zich in de Europese Unie of waar dan ook elders ter wereld een slag in de rondte discussiëren over het fascistische niveau van Microsoft-software. Van mij mag de hele Open Source-gemeenschap Bill Gates demoniseren. Maar laat ze eerst maar eens een heel nederig plekje in de schaduw verwerven van wat de familie Gates ondertussen met de verdiende miljarden hebben gedaan. Volgens het Amerikaanse Forbes zijn Bill en Melinda Gates fanatiek onderweg om het overgrote deel van hun vermogen van bijna 47 miljard dollar te schenken aan goede doelen. En dan bedoel ik écht goede doelen. Gewoon een financiële injectie (ja, geestig) van 750 miljoen in de Global Alliance for Vaccines and Immunization. Geschat aantal geredde jeugdige levens tot dusver: zo'n 670.000 in minder dan vijf jaar. Vooruit, ik zal de volgende keer eens wat minder overtuigend schelden als Word crasht.