Net een tweede jeugd eigenlijk, zo'n DVD-speler. Je ziet TV-series uitgebracht worden waar je zeker van was dat de tapes al waren weggerot in het NOS-archief. Ik doel hier op hardcore klassiekers als Q & Q en de genadeloze Peppie & Kokkie. Maar ook op de Stille Kracht, toentertijd een sensatie door het veelvuldig naakte optreden van Pleuni Touw. Haar geheime minnaar (en stiefzoon) werd gespeeld door een wel zeer tengere Willem Nijholt die in retrospectief bezien zonder moeite of ongemak de naaktscenes met Pleuni zal hebben doorstaan. Pleuni was toentertijd een eh... stuk jonger. En kortgeleden stond ze opnieuw met Willem te acteren, deze keer in een toneelspel van Noel Coward. Grappig. Rond 1974 voelde het aan alsof ze je moeder had kunnen zijn, zó oud. Als je de serie anno 2005 terugziet, zou ik nu eerder háar vader zijn. Dan toch maar die recente foto van Pleuni. Heeft ze weer wat meer weg van mijn moeder.

Deze week rondde ik het tweede artikel af van de reeks van drie die vanaf 28 januari in de Automatisering Gids gaat verschijnen. De artikelen behandelen de antropologie van negen specifieke IT-vakgroepen, of liever gezegd de meest in het oog springende eigenaardigheden en irritatiepunten. Hoewel ik niet teveel vantevoren mag weggeven, hieronder een korte vergelijking tussen SAP-experts en Finnen:

"... Pakketspecialisten doen in hun neiging tot isolationisme denken aan de Finnen: deze lijken in eerste instantie op gewone Scandinaviërs maar bedienen zich van een onbegrijpelijke taal waar letterlijk geen bekend woord in voorkomt. Dat geeft een aureool van ongenaakbaarheid en geheimzinnigheid: je loopt dan wel in Helsinki rond, maar hebt geen flauw idee hoe het nu werkelijk zit met die sauna’s en die rendieren. Door dit alles is er vaak maar een beperkt rápport tussen pakketspecialisten en andere IT’ers...."

Ik dacht, aan het begin van het nieuwe jaar verbrand ik gelijk maar eens op rituele wijze wat schepen achter me. Niks dramatisch hoor. Niet gelijk verhuisd naar Nieuw Zeeland of een nieuwe carriére als dichter begonnen (hoewel we dit alles niet moeten uitsluiten), maar gewoon van die kleine, symbolische dingetjes: de Haagse Courant opgezegd, evenals de Vara-gids. Webabonnement op NRC Handelsblad definitief aangehouden. Muziek vooral via iTunes kopen. Beetje dat nieuwetijdsgevoel erin brengen. Nu het einde van de eerste maand nadert, kunnen we de balans opmaken.
De Haagse Courant mis ik niet, mijn oude papier betrek ik van de tientallen lokale krantjes die elke dag in de brievenbus ploffen. Het NRC lees ik met toenemend plezier en er gaat zelden een dag voorbij dat ik niet een nieuw woord leer. Vandaag bijvoorbeeld ressentiment (check even in de Dikke van Dale). Politiek corrrect is het niet, maar zo heel nu en dan moet ik vaag lachen om de wekelijkse column van Youp van 't Hek in het NRC. Vandaag kwam hij - onvermijdelijk - terug op de commotie rond de Dood van een Tasjesrover: "Mijn broer stemt toe mits hij dan een stille tocht mag organiseren. Hij denkt aan een optocht van achteruitrijdende auto's waaruit de carnavalshit Ali, hou jij me tassie effe vast klinkt". Hard lachen zou ziek zijn, maar verdomme, alleen relativeren helpt nog anno 2005.
Qua muziekbelevenis zou ik zonder iTunes nog even hebben moeten wachten op de nieuwe, hoog begerenswaardige CD van de Chemical Brothers. Van de week maar alvast voor 99 cent de single Galvanize gekocht. Hij stampt leuk op de iPod. En Studio Brussel lust er wel pap van.

Het lijkt wel of dit weblog langzamerhand het voorportaal aan het worden is van de Apple-fanclub, maar - beste lieden - we kunnen er ook niet langer omheen: Steve Jobs verovert de wereld. En zelfs meer dan wij doorhebben. Jobs is immers ook de grootaandeelhouder van Pixar studio's, die in een paar jaar met de hand getekende tekenfilms naar het archaïsche rijk der achterhaaldheden heeft verwezen. Behalve Bambi dan natuurlijk (in februari 2005 eindelijk op DVD). Je moet er niet aan denken dat daar ooit een gedigitaliseerde versie van zou verschijnen. Afblijven allemaal!

Of dwaal ik nu af?

Driekwart van MSN'end Nederland loopt ondertussen met een iPod rond. Natuurlijk moet je daar in zekere mate up-to-date voor zijn. Ik las in de zaterdagse, digital editie van het NRC Handelsblad een tranentrekkend artikel van een journalist die wekenlang heeft geprobeerd zijn nieuwe iPod werkend te krijgen met zijn PC. Die PC bleek bijna 5 jaar oud te zijn, van het niet meer bestaande merk Compaq en voorzien van Windows ME, één van de de grootste oorlogsmisdaden van Microsoft in de vorige eeuw. Gek hé, het werkte allemaal niet naar behoren. Uiteindelijk kreeg de brave stukjesschrijver het spul werkend na een processor-upgrade, een beetje geheugen erbij en een Windows 2000 installatie. Kostte hem zo'n beetje 800 Euro en daar had hij ook bijna een nieuwe, sjieke laptop van kunnen kopen. Maar het gaat om het principe. Nu kan hij al zijn CD's op de iPod afspelen. Je wilt niet weten wat voor muziek zo'n man draait, maar ik gok op een smaakvolle combinatie van Celine Dion en Dire Straits.

Ik wijs verder ook nog graag even op de zojuist gelanceerde MacMini, een bloedstollend fijn computertje in de categorie 'meenemen of gelijk hier opeten'. Volgens mij amuseert Jobs zich mateloos.

Ik dacht, ik ga eens iets nuttig doen met mijn Apple Powerbook G3, een fantastisch staaltje van design (alleen al het in het donker oplichtende Apple-ledje op de achterkant van het scherm), maar verder een lusteloos, ongebruikt leven slijtend op mijn zolderkamer. Dolblij was ik toen ik na lange omzwervingen een USB wireless dingetje (de Dlink WL-122) vond om de Apple aan te sluiten op mijn draadloze netwerk. Dat dat bestond! Goedgeluimd - want ik vind dat dat moet kunnen - ging ik aan de slag. Toen ik na diverse crashes en uren van frustratie maar eens op Internet ging zoeken vond ik al snel www.petitiononline.com, een hilarische site waar je petities publiekelijk kunt maken. Een was gevuld met meer dan 500 steunbetuigingen om de firma Dlink ertoe te brengen in hemelsnaam hun niet werkende WL-122 dingetje eens een keer aan te pakken. Dat geeft zo'n warm, bevestigend gevoel. Had ik misschien toch even de consumentenbond moeten bellen vantevoren.
Maar eerlijk is eerlijk, rond steunbetuiging 350 vond ik ook de opmerking dat Dlink een nieuwe versie van de software had gepubliceerd. Die heb ik toen maar gedownload. En nu werkt er opeens van alles. Nog maar even niet die petitie tekenen. Ik houd u op de hoogte.