Ron Tolido's Holistic Beach Blog

This blog is continued at www.tolido.com

2010-11-18T22:33:00.002+01:00

My blog is now an integral part of tolido.com. Please go there for the latest!

Cloud seminar...

2010-10-19T16:44:00.003+02:00

Dreamed a Dream

2010-09-19T13:49:00.000+02:00

The other night, I had a terrible nightmare. The bell rang. Two international software gurus stood at the doorstep (no wait, it gets even scarier than that). They asked me if I wanted to be a jury member. The thing was, they told me, everybody felt that it was high time for a new breakthrough in programming languages. Years and years the same, there was a clear lack of pezaz in the industry. So somebody had launched the idea of a talent competition, in the style of American Idol, the X Factor and Britain‘s Got Talent, in which programming languages had the chance to present themselves. It sounded good to me and I had nothing much better to do anyway. I cancelled the few boardroom meetings I had that day and went along with the software gurus. At the studio, I found that Paula Abdul was a jury member as well. To me, this was just another confirmation of the incredible, multiple talents this lady has.

We endured waves and waves of auditions. There were many cool dudes and dudettes with low-hanging jeans, tattoos and in general a surfing look & feel. We saw Python, PHP and the very hip duo Ruby and Rails. Also, there was the 12-year old teenage star Go: despite her age and lack of experience already in the priceless possession of an arrogant attitude. Smart beats, excellent copy work, but a bit empty: we saw many like that passing by.

Then, a grumpy guy entered the stage. He looked at us contemptuously from behind his glasses, as if he felt that it was nonsense having to do this audition. Sighing, he unpacked an impressive number of instruments. He started to set up his gear. Lots of stuff had to be tuned, configured and connected. A complex task, that much was clear. Every now and then, we got a disdainful look. We were amateurs, and he wanted us to realise this. After 15 minutes, still no note was produced. The jury president was already sound asleep but suddenly woke up and sounded the horn. Time was up. Java shrugged his shoulders, like he couldn’t care less. He left the podium, shaking his head.

Later on, an almost similar incident happened with C#. Never mind that.

A lot of improvising was going on. There were the cousins Visual Basic, ASP and Javascript, each with quite frivolous acts. Talent they had, I will admit that. Also, they had a very good feeling for what pleased the crowd. If necessary, they would completely change their performance half way, if that gave more applause. Without hesitation, Javascript jumped in the arms of miss Abdul to deliver a crazy trumpet solo. She had to giggle (which I thought was very charming). All sorts of things went wrong during the performances and nothing much seemed to be rehearsed. But the audience wrecked the place and there were some standing ovations.

Then there were the 4GL exotics. Inconceivable inventors that seemed to have spent years at home – in complete isolation – to create their act. And many local programming contests they had won indeed with their powerful, generating tools. But everybody was performing in his own, self-invented language that nobody else understood. “Nice for in the country side” miss Abdul mumbled “but this just won’t cut it in the big city”. Well, she ought to know.

We saw many other auditions. There was this arty girl from the Bay Area named Flash who delivered a stunning, avant-garde performance in a very fancy dress. But rumour had it that the biggest music publisher in the world had stopped supporting her. And there was the magic mystery act of Apex. Claiming that all her instruments were ‘high in the sky’ she somehow managed to produce the sound of a full band with nothing on stage. Several people in the audience suspected fraud and demanded disqualification.

Just before the end, an older man with greyish hair came on the podium. Muffled chuckling could be heard. The jury member asked him what he did for a living. “I am an assistant clerk for already 45 years” he declared proudly. Somebody in the audience burst out in hysterical, uncontrolled laughter. Then Cobol started to sing: a complex, beautiful aria, delivered slowly but surely in the most flawless way. Impressive, although some people openly doubted the ‘X factor’ of this amiable gentleman.

Now it was time to judge. It was a mess and I will not bother you with the details. In the end, it was a tie and I had to make the final decision. There was shouting from everywhere. I was sweating all over. "Don't worry" miss Abdul whispered in my ear “nobody is watching this nonsense anyway”.

I woke up, screaming. The bell rang. Two international software gurus stood at the doorstep. A recursive dream. All I needed.

This week published on Capgemini's CTO blog

Businesspreventie

2010-09-19T10:11:00.002+02:00

Businesspreventie. Echt zo’n modieus, hysterisch adviesthemaatje waar iedereen een mening over heeft. De bladen staan vol met vrijblijvend gekwetter over het hoe en wat. Maar probeer het eens over concrete stappen te hebben. Dan stroomt het plein om je spontaan leeg. Ik prijs me daarom gelukkig te kunnen praten met een projectleider die in de praktijk met businesspreventie bezig is.

We spreken af in de lobby van een grote organisatie. Daar is net de eerste stap van een ingrijpende transformatie afgerond. “Niemand houdt van verandering” bezweert de projectleider. Zijn blik dwaalt af naar de uitgang, waar hij net in een straf tempo 3 sigaretten heeft weggewerkt. “Maar in deze tijden kon niemand er meer omheen. De organisatie was hopeloos versplinterd. Ontelbare afdelingen, allemaal vol goede wil op hun eigen gebiedje gericht. Totaal blind voor de omgeving. Vaak realiseerden de mensen zich niet eens dat ze ook met businesspreventie bezig waren. Laat staan dat ze de krachten bundelden”.

Hij geeft me wat voorbeelden. “Neem Juridische Zaken. Daar zijn ze hier nota bene tegelijkertijd aan de vraag- en aanbodzijde met businesspreventie aan de gang. Met het 100% willen doorgronden van alle juridische eventualiteiten kun je elke offerte naar de klant met maanden blokkeren. Of zelfs helemaal afblazen. En op dezelfde manier kun je toeleveranciers zodanig de duimschroeven aandraaien dat niemand meer zaken met je durft te doen”. Hij mijmert even weg. “En dan heb ik het nog niet eens over patenten gehad. Een fascinerende wereld waarin complete afdelingen elkaar bezig houden zonder een cent omzet te creëren”.

Dan gaat hij rechtop zitten. “Maar ik dwaal af. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat er niet met Risk Management werd samengewerkt: toch lui die van wanten weten als het gaat over het de kop indrukken van ondernemingszin. En toch waren het aparte eilandjes. Inkoop: hetzelfde laken een pak. Moet je zien hoe consistent daar met vinkjes op checklijstjes naar de laagste prijs wordt gezocht zonder enig gevoel voor de eisen van de bedrijfsvoering. Ik zeg, daar worden elke dag weer kostbare meters afgelegd in de richting van meer businesspreventie. Maar denk je dat er ook maar één best practice wordt uitgewisseld?”

Hij vertelt me dat de lijst nog veel groter is. “Heb je wel eens goed op de IT-afdeling rondgekeken? Man man, daar wordt de businesspreventie letterlijk bedreven. Security-experts die het bedrijf willen isoleren van de buitenwereld. Architecten met hun tergend trage, introspectieve theorietjes. Onwrikbare beheerders met hun dichtgespijkerde SLA’s. Een zee vol onaangeboord talent, zonder meer”.

Ons gesprek is voorbij. “We hebben al die afdelingen nu bij elkaar gebracht, in één groot Businesspreventie Shared Service Centre” besluit de projectleider. “Als je ziet wat dat in korte tijd al heeft opgeleverd aan inzicht en herkenning, dat geeft een onvergelijkbare energie”.

Hij geeft me een hand en is dan onderweg naar de uitgang. De sigaret trilt al in zijn mond.

Kill Your Idols: not yet.

2010-02-26T17:42:00.003+01:00

A real pity. Next week's Microsoft CTO event is cancelled, so I wil not be able to deliver my speech. This was the abstract:

"Kill your Idols - 7 ways to get rid of unnecessary software"

Every architect and CTO knows it: the biggest challenge nowadays in application portfolio management is not anymore to be innovative in identifying new solutions. Instead, it is in getting rid of the old solutions that prevent you from getting there. Dealing with a sprawled application landscape is a matter of rigid simplification and rationalization. And this is just as much about psychology, anthropology - and even psychiatry for that matter - as it is about architecture and engineering. But not to worry: this talk will present you with 7 tangible, real-life, quite disruptive scenarios to get your own simplification journey going. There is hope. It is just a matter of killing your idols.

Ron Tolido, CTO Application Lifecycle Services, Capgemini S.A.

Think I will have to write a blog-item about now instead. Very soon on Capgemini's CTO blog!

IT Executive column: Tijdschrift

2010-02-11T13:52:00.003+01:00

Het heeft wel iets passends, stoppen met een tijdschrift (kauwt u even met smakelijke aandacht op dit prachtige woord), precies op het moment dat de Apple iPad uitkomt. Als het ding straks in de smetteloos witte winkelschappen ligt, lijkt het een kwestie van tijd voordat het definitief is afgelopen met al dat papier. Wordt het weer wat leger in hetzelfde winkelcentrum, want vroeg of laat komt er geen hond meer in de boekenwinkel. Wie wil weten hoe dat loopt neemt gewoon eens een kijkje in de gemiddelde platenzaak anno 2010. Daar worden eigenlijk alleen nog maar DVD’s en videospelletjes verkocht. Na lang aandringen wordt mopperend doorverwezen naar een donker hoekje, achteraf. Daar kunnen voornamelijk wereldvreemde bejaarden grasduinen in twee half lege bakken met CD’s, gevuld met muziek uit de jaren ’80. Aan de kassa wordt vervolgens wantrouwig afgerekend.

Een nieuw boek? Een nieuw muziekalbum? Een nieuwe editie van een tijdschrift? Misschien moeten we het voortaan maar gewoon over Internettoepassingen hebben. Naast Nederlands ook een beetje HTML kunnen schrijven, het zou zomaar kunnen helpen om een succesvolle auteur te worden.

Zelf heb ik het gevoel dat met apparaten als de iPad iets van het hijgerige van de gemiddelde Internetervaring wordt afgevijld. Je gaat toch een beetje als Steve Jobs doen. Lekker onderuitgezakt in je lederen Rolf Benz designbankje met een zwarte coltrui aan over Slow Food lezen. Geen opwarmende laptop met een snel leeglopende batterij op je schoot. En geen razendsnel toetsenbord bij de hand, dus minder neiging tot leeghoofdig reageren of tweeten.

Alles lijkt aan boord voor een nieuwe generatie van tekst, audio en video. Voor de uitgevers die tijdig weten in te stappen en de juiste toon weten te vinden, zijn er nieuwe bronnen van inkomsten, ook al worden de advertenties niet meer per kwart bladzijde verkocht en zullen abonnementen steeds minder gebruikelijk worden.

Mooi woord trouwens, uitgever. In een wereld waarin iedereen met een clubje vanuit een Web 2.0 garage de wereld kan bestormen met tekst, geluid en beeld hoor je de existentiële vraag steeds vaker worden gesteld. En wat is precies uw toegevoegde waarde? Je zou het afdoen als de platitude van een beginnende consultant als het niet zo blaartrekkend relevant was.

Afijn. Het zal onze tijd wel duren. Wellicht. Ondertussen buitelen de technische kenners over elkaar met hun meningen over de iPad. De consensus is dat het allemaal toch wat tegenvalt. Het scherm is niet mooi genoeg. De processor is een tikje te langzaam. En het ding kan niet eens uit zichzelf zweven.

Allemaal waar, maar Apple heeft nog nooit met specificaties de harten van consumenten gewonnen. Niet aan te slepen dus straks, dat spul. Daar zou eigenlijk iemand eens een boek over moeten programmeren.

Gepubliceerd in de laatste editie van IT Executive magazine, februari 2010

SRM column: Kalkoenentijd

2010-01-23T09:39:00.001+01:00

Een tijdje geleden mocht ik een voordracht houden over de opmars van de cloud op een congres van systeembeheerders. Ik dacht, ik leg het er eens lekker dik bovenop en schetste een beeld van een ideale, nabije toekomst waarin servers, opslag en alle andere infrastructuur achter het kapje van het stopcontact zijn verdwenen. Wat mooie beelden van de industrialisatie van elektriciteit erbij om de onvermijdelijkheid hiervan te illustreren (een foto van Edison doet het goed) en ik vond dat ik goed op stoom was. Toch kreeg ik een onbehaaglijk gevoel. Halverwege de voordracht pauzeerde ik een paar seconden. Ik luisterde naar de zaal. Daar was het stil. Muisstil. Ergens ver buiten liep iemand met een winkelwagentje over straat. Links achterin bij het balkon hoorde ik overduidelijk een speld vallen.

De stemming kwam er niet meer in. Achteraf realiseerde ik me dat ik aan kalkoenen het concept van Kerst had uitgelegd. Het klinkt warm en gezellig maar op de een of andere manier heb je er een dubbel sentiment bij. Het vak van systeembeheerder gaat ingrijpend veranderen. We kunnen gefascineerd zijn door de technologische ontwikkelingen die dat mogelijk maken. Maar we vragen ons tegelijkertijd af of ons werk vroeg of laat niet in een pruttelende braadslee eindigt.

Of we ontkennen natuurlijk alles. Rond het verschijnsel cloud en infrastructuur hebben we daar ondertussen de private cloud voor verzonnen. Dan omarm je de typerende technologieën als virtualisatie, clustering en server pooling en ga je zelf lekker voor cloud provider spelen in je eigen, lokale rekencentrumpje. De boze buitenwereld blijft comfortabel op afstand. En waar heb je je eigenlijk druk over gemaakt: het werk is er alleen maar complexer en uitdagender op geworden.

Ach ja. Die systeembeheerders toch.

Of gaan we met software engineering dezelfde kant op? Met de snelle opkomst van Software as a Service gaat het vak van systeemontwikkeling zonder twijfel net zo hard verschuiven. Het wordt veel eenvoudiger om applicaties via het netwerk af te nemen en van de weeromstuit zullen er steeds meer standaard toepassingen komen in allerlei soorten en maten. Combineer dat met open, servicegeoriënteerde interfaces en de oplossingen worden aan elkaar geregen vanuit componenten en standaardpakketten die zich ergens in de cloud verbergen. De eerste reflex wordt er een van het zoeken van de juiste componenten, niet het opstarten van je ontwikkeltool. Daarna uitbreidingen aanbrengen en de boel aan elkaar lijmen: veel meer dan een lichtgewicht scripttaaltje heb je er niet voor nodig. Eindelijk een doorbraak in productiviteit aan de horizon, na bijna 15 jaar met de terreur van potsierlijk complexe programmeertalen als Java en C# aan de slag te zijn geweest.

Zijn daarmee de kerstklokken gaan luiden in het vakgebied? Zo te horen niet. Volgens mij rinkelt er zelfs nog geen piepklein belletje. Blij verrast hebben we ondertussen Platform as a Service ontdekt. Je gebruikt dan weliswaar de cloud, maar daar draai je je eigen, zelfgemaakte toepassingen in. Microsoft's Azure is er een mooi voorbeeld van: het besturingssysteem, de database en de rest van de middleware worden voor je vanaf het Internet geregeld. En verder ontwikkel je zorgeloos je toepassingen met C# of Visual Basic zoals je dat altijd al gedaan hebt.

Niets aan de hand.

Google's App Engine lijkt ondertussen dezelfde richting in te slaan. In eerste instantie werd alleen Python ondersteund: van oudsher een elegant, zuiver taaltje waarmee software vanuit allerlei bronnen makkelijk aan elkaar wordt gelijmd. Maar gelukkig kunnen ontwikkelaars nu ook gewoon weer met Java aan de slag. Systemen bouwen op de archaïsche manier die je gewend bent en ze daarna kunnen draaien op de infrastructuur van Google's rekencentra: die cloud is zo gek nog niet.

Samen met de andere kalkoenen draaien we nog eens wat rondjes in de ren. Aan de overkant haalt de boer de eerste kerstverlichting tevoorschijn. Gezellig!

Gepubliceerd in Software Release Magazine nummer 4, november 2009

IT Executive column: Rottweiler IT

2010-01-21T10:00:00.004+01:00

Een oude tegeltjeswijsheid leert ons dat honden en hun baasjes vroeg of laat op elkaar gaan lijken. En inderdaad, zelfs in mijn directe omgeving heb ik de onweerlegbare bewijzen dat dit het geval is. Wie kent ze niet? De oude dametjes met hun trillende juffershondjes. De getatoeëerde trainingpakken met hun opgefokte pitbulls. De stationwagenrijders met hun Labradors. Niet alleen kiezen eigenaars het type hond dat bij hen past, maar in de loop van de tijd wordt de wederzijdse blootstelling zichtbaar in uiterlijk en gedrag.

Net als met IT eigenlijk. Je krijgt het rekencentrum, de infrastructuur en de applicaties die je verdient. Klagen heeft daarom geen zin: je kijkt alleen maar naar jezelf in de spiegel. Er is weinig kennis van psychologie en antropologie nodig om de verbanden te zien.

Toon mij uw IT en ik vertel u wie u bent. Zo simpel is het.

Als de IT-afdeling manhaftig vasthoudt aan Windows 95 (dit is niet ironisch bedoeld, er zijn plekken waar OS/2 nog het strategische besturingssysteem is) dan hebben we instinctief een beeld van de veranderingsbereidheid en het lef van de bijbehorende organisatie. Als de helpdesk de telefoon slechts met grote tegenzin opneemt, dan zijn ze waarschijnlijk in het callcenter van de verkoopafdeling ook niet vlijmscherp. Als ze in het rekencentrum het nog steeds moet hebben van mainframes en als JCL de dienst uitmaakt bij de maandelijkse batchruns, dan mogen we ook een procedureel ingestelde bedrijfsvoering verwachten waarin niet elke seconde telt.

Evenzeer: als je tegenwoordig een nieuwe, dynamische zaak opzet dan zijn gehuurde toepassingen uit de cloud al bijna de norm.

Hetzelfde geldt voor applicatielandschappen. Een van los zand aan elkaar hangende, federatief georganiseerde organisatie kan zomaar honderden – zelfs duizenden - verschillende versies van dezelfde SAP-module tellen. En alleen bijzonder strak geleide bedrijfsvoeringen kunnen zichzelf één centrale database en bijbehorende applicaties permitteren (een bekend voorbeeld is de behoorlijk strakgetrokken interne IT van Oracle; Larry Ellison wilde het zo, en aldus gebeurde).

Interessant wordt het waar de werelden uiteen gaan lopen. Je wilt een hond die je niet aankunt, als het ware. Menig hoopvolle it-directeur maakt ook aan het begin van dit jaar weer grootse plannen. Meer standaardiseren. Centraliseren. Simplificeren. Verouderde applicaties met pensioen sturen. Master Data Management invoeren.

Volstrekt logisch allemaal. En dan toch altijd weer diezelfde, oprechte frustratie als ze aan de kant van het bedrijf geen centimeter blijken mee te geven. IT en bedrijfsvoering moeten op elkaar blijven lijken en als er iets dient te veranderen moet dat aan beide zijden gebeuren. Bij voorkeur een beetje in hetzelfde tempo. Een te grote kloof leidt tot bijtgedrag en gejank.

Neem daarom nog maar eens een kijkje in die hondenmand van de it-afdeling. Misschien zou er wel een nest keffende poedeltjes in moeten liggen. In plaats van die grommende Rottweiler.

Gepubliceerd in IT-executive, 21-1-2010

IT Executive column: Het Jaar van de Q

2009-12-08T21:38:00.002+01:00

Als we iets hebben geleerd in 2009, is het wel dat er definitief geen Soll meer is. Het heden is al moeilijk genoeg te duiden, laat staan wat er daarna komt. Voorspellingen voor het komende jaar? Zinloos. Ik zou bijna zeggen: hadden we maar koffiedik. Konden we ons in ieder geval nog ergens aan vastklampen.

Economische modellen, ze geven niet meer dan een illusie dat je er greep op hebt. De huidige discussies spitsen zich vooral toe op met welke letter we momenteel te maken hebben. Zitten we in de punt van de ‘V’ of van de ‘W’? Zijn we het dieptepunt voorbij – langzaam maar zeker omhoog – of duiken we nog een keer terug? Of krijgen we met een gezellig voortkabbelende stroom van ‘w’tjes te maken? Wie het weet mag het zeggen.

Zelf stel ik voor 2010 de letter ‘Q’ voor. Echt zo’n recalcitrant lettertje waar geen peil op valt te trekken. Heel eigenwijs naar links of naar rechts draaien, dan weer van boven naar beneden en opeens – volstrekt doelloos en onaangekondigd – een dwarse krul de vrije ruimte intrekken. Typerend gedrag voor het niet te duiden komende jaar.

Goed, daar zijn we het dan over eens.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dus laten we op de valreep toch een paar verlopen en aankomende trends uit de mouw schudden. Sommige zaken zijn onvermijdelijk, met welke letter uit het alfabet we ook te maken krijgen.

Zo moet het echt afgelopen zijn met dat 2.0 gedoe. Web 2.0, Enterprise 2.0, Identity 2.0, Ambtenaar 2.0, Overheid 2.0: het punt is in het afgelopen jaar nu wel gemaakt. Tot vervelens toe, eerlijk gezegd. Ophouden. Nu.

Een kandidaat IT-persoonlijkheid van het jaar? Twee woorden: Neelie Kroes.

Voor 2010 voorzie ik verder het eerste vakcongres zonder sprekers. Die leiden de mensen in de zaal namelijk teveel van het tweeten en bloggen af. Heel hinderlijk.

Als we het dan toch over congressen hebben: mochten er nog steeds problemen zijn met het aantal inschrijvingen, dan is de remedie nu gevonden. Gewoon alleen op uitnodiging doen en de wachtlijst online publiceren. Er zal op straat worden gebivakkeerd om een kaartje te bemachtigen. Vraag maar aan de organisatie van TEDx Amsterdam.

In de categorie Lang Verwacht Stil Gezwegen brengen we de doorbraak van het eBook onder, evenals de Apple tablet PC (riep daar iemand Tijdschrift 2.0? Heel puntig) en Google’s Chrome OS.

Dan natuurlijk de cloud. Geen woorden maar daden in 2010. Een overheidscloud komt er zeker aan. Koudwatervrees? Even vragen aan staatssecretaris Frans Timmermans. Iets met Jack Sparrow. Klinkt misschien onsamenhangend, maar dat krijg je in het jaar van de Q.

Tenslotte alvast iets voor over 3 jaar: niet te vroeg kerstinkopen doen. Zou zonde kunnen zijn.

Gepubliceerd in IT Executive magazine 8 december 2009

SRM column: Bob de Sloper

2009-11-22T22:02:00.001+01:00

Als het gaat over klusvaardigheden, ben ik zonder meer het lachertje van de familie. Ik heb weliswaar twee rechterhanden maar daar staat tegenover dat ik linkshandig ben. Mijn broer bouwt achteloos fluitend complete keukens op waarbij hij ook nog eens louter voor de sport het loodgieterswerk regelt en de elektrische bedrading vernieuwt. Zelf begin ik al paniekerig om me heen te kijken als er een Billy boekenkast in pakketvorm naar binnen wordt gedragen.

Aan de andere kant heb ik een onvermoed talent voor slopen. Geef mij een voorhamer en zelfs de meest volgestouwde uitdragerij ziet er binnen een paar uur uit als een schoongeveegde meditatieruimte. Een onderschatte maar wel degelijk nuttige vaardigheid die – als ik me niet vergis - ook in het IT-landschap een steeds grotere rol gaat spelen.

Want zeg nou zelf: we leiden onze systeemontwikkelaars nog steeds vooral op als bouwers. Dat doen we vanuit het bijna schattig naïeve uitgangspunt dat software wordt ontwikkeld vanuit een sappige, groene weide. Bijna al onze vernieuwingen in het vakgebied zijn erop gericht om nog beter, sneller en slimmer te bouwen. Vanuit het niets. Daartoe proppen we onze gereedschapkist vol met versnellende hulpmiddelen als Model Driven Architecture, frameworks, componenten, services en Domain Specific Languages .

En dan maar oprecht teleurgesteld zijn als die gereedschapskist steeds minder vaak opengaat.

De reden? Alle rommel die de bouwers voor ons - of misschien wel wijzelf - hebben achtergelaten. Het gros van het budget van de gemiddelde IT-afdeling gaat ondertussen op aan het in de lucht houden van verouderde systemen. Die zijn soms geschreven in programmeertalen die alleen nog vanuit de overlevering bekend zijn (zo wordt het kernsysteem van een niet nader te benoemen Zweedse overheidsorganisatie alleen nog doorgrond door een 74-jarige programmeur; deze wordt met staalpillen, massages en dagelijkse bloedtransfusies zoveel als mogelijk in conditie gehouden).

En de boterberg aan onwrikbare en roestige software groeit nog steeds elk jaar door. En daarmee ook de frustratie dat er niet genoeg ruimte overblijft om nieuwe applicaties te bouwen. Je zal nog zo’n mooie keuken in je hoofd hebben, als je tussen de ingestorte muren en het verzakte dak nog niet eens je ladder neer kunt zetten kom je nergens met al die handigheid en fraaie intenties.

Mag ik daarom een warm pleidooi houden voor het terugbrengen van het goede, oude ambacht van slopen in de systeemontwikkeling? Alleen al met een goed timmermansoog kunnen kijken naar de bestaande portfolio van applicaties, dat zou een goede stap vooruit zijn. Welke delen van systemen leveren waarde aan de bedrijfsvoering en welke niet? Hoe verhoudt die waarde zich tot de hoeveelheid tijd die erin moet worden gestoken? En in welke mate is de onderliggende technologie nog relevant en uitbreidbaar?

Dat alles geeft inspiratie voor het in elkaar zetten van de te volgen sloopstrategie. Alles weggooien, de data migreren en overgaan op een standaardpakket bijvoorbeeld. Of de meest wankele elementen isoleren en vervolgens stuk voor stuk herbouwen op een nieuw platform. Of de proceslogica en bedrijfsregels uit de code plukken en onderbrengen in aparte Business Process Management en Business Rule systemen. Of met behulp van geautomatiseerde tools de structuur van de bestaande software ontwarren en versimpelen. Of – als niet anders werkt – het oude systeem zoveel als mogelijk stabiliseren en daaromheen nieuwe interfaces en façades opbouwen (ook wel bekend als de Parijse Variant).

Het zijn zomaar wat voorbeelden van de sloopvaardigheden die je als systeemontwikkelaar tegenwoordig in zo’n beetje elk serieus project nodig hebt. We kunnen er wat mij betreft in het vakgebied niet genoeg aandacht aan besteden, zowel in het onderwijs als in onderzoek en innovatie.

Kunnen we het slopen? Ja, we kunnen het slopen!

Gepubliceerd in Software Release Magazine, september 2009

Business Prevention, the mission

2009-11-07T15:24:00.002+01:00

Business Prevention. Such a little trendy consulting theme that nowadays everybody seems to have an opinion about. The magazines and blogs are full of noncommittal chatter about the topic. But just try to discuss tangible action. Then suddenly nobody is around anymore. So I count myself lucky for having the opportunity to talk to a project leader that actually has been involved in business prevention in practice.

We meet in the lobby of the head offices of a big, global organisation. There, the first step of a radical transformation programme has just been finalised. “Nobody likes change” declares the project leader. His thoughts seem to wander off to the exit, where he just now hastily has consumed 3 cigarettes. “But in these times, denial was no longer an option. The organisation was hopelessly fragmented. Countless departments, all dedicatedly focused on their own area. Totally blind to what surrounded them. Often, people did not even realise that they were actually involved in business prevention. Let alone that they joined forces with others”.

He gives me a few examples. “Take for instance the Legal department. They are practicing business prevention both on the supply and demand side, would you believe. Trying to cover the full 100% of legal contingencies can effectively block any proposal to the client for months. Or even completely stop it. And in the same way, you can tighten the screws on your suppliers so much that nobody dares to do business with you anymore”. He contemplates the thought for a few seconds. “And I have not even mentioned patents yet. A fascinating world in which complete departments are busying each other for years without ever making one single dime of revenue. Expect of course for their own salaries.”

He sits up straight again. “Anyway, I’m wandering off. You can hardly imagine that there was no collaboration with the Risk Management department: people that know the what’s what of blocking entrepreneurship and innovation like no one else. And yet, they were perfectly separate islands. Procurement: same story. Just realise how consistently they are using their checklists and tick-in-the-boxes to get the lowest price without ever considering the real needs of the business. I’ll tell you, they are walking the path towards more business prevention there every day. But do you think they will even exchange the tiniest best practice? “.

He tells me the list goes on and on. “Ever had a good look at the IT department? Man, they are making an art out of business prevention there. Humourless security experts that want to isolate the company from the rest of the world. Enterprise architects with their agonisingly slow, introspective little theories. Rigid applications managers with their nailed-up Service Level Agreements. I could tell you stories. Such a big pool of untapped talent”.

Then, unfortunately our time is up. “To cut things short” he concludes “we have brought all of these departments together in one big Business Prevention Shared Service Centre. If you see what this already has delivered in terms of mutual recognition and insight, it generates so much positive energy. And we have only just embarked on our mission towards superior business prevention”. He shakes my hand while he walks me to the exit. His cigarette is already lightened.

To be published on Capgemini's CTO blog. Soon. I hope.

IT Executive column: Hasta La Vista, Innovatie

2009-11-04T23:05:00.003+01:00

Hoezo levert IT geen economische waarde? Op het congres van Oracle in San Francisco zijn 40.000 belangstellenden afgekomen. Die reanimeren spontaan de kwijnende bedrijfsvoering van de staat Californië. De hotels zitten eindelijk weer eens stampvol, de restaurants floreren en taxi’s zijn hier gelukkig – als vanouds – nauwelijks te vinden.

Geruststellend.

Gouverneur Schwarzenegger komt er graag even voor opdraven om een toespraak te houden. En verdomd, binnen een kwartier ontpopt hij zich tot de meest enthousiaste pleitbezorger voor innovatie van de gehele conferentie. Hij klinkt als een geïnspireerde consultant als hij zijn overtuiging deelt dat de grote uitdagingen van deze tijd – de opwarming van de aarde, gezondheidszorg, energietekorten, voedselproductie – slechts met innovatieve technologie te lijf kunnen worden gegaan. De volgepakte zaal, diep onder de grond in het Moscone centrum, gaat er zonder tegenspartelen plat voor.

Daar kan de rest van de sprekers nog een puntje aan zuigen. Want om eerlijk te zijn, het thema van de conferentie is dan “powering innovation”, het gros van de boodschappen heeft de gematigde toon die men in it-kringen momenteel graag gebruikt. Larry Ellison claimt dat het innovatiebudget van Oracle groter is dan ooit, maar het meeste daarvan wordt uitgegeven aan het consolideren en integreren van de imposante portfolio van systemen en applicaties. Zo gaan ze mee met het sentiment dat op de meeste it-afdelingen heerst. Ongeveer hetzelfde doen als altijd, maar dan goedkoper, sneller en alles beter op elkaar aangesloten: vaak zijn we daar al heel tevreden mee. En inderdaad, misschien is het wel de grootste uitdaging voor het vakgebied om binnenshuis schoon schip te maken.

Toch ontkom je niet aan het gevoel dat wat meer bravoure ondertussen wel weer mag. We lijken het geloof in de veranderkracht van technologie tijdelijk kwijt te zijn.

Illustratief daarvoor is het gastoptreden van Michael Dell, nog niet zo lang geleden beschouwd als een van de stoutmoedige visionairs die met behulp van technologie een compleet bedrijfsmodel op zijn kop zette. En ook nu begint hij met een gewaagde belofte: hij zal de komende jaren 200 miljard dollar aan besparingen naar het bedrijfsleven brengen. Daar gaat de zaal wel rechtop voor zitten. Hoe gaat hij dat deze keer doen? Zijn ideeën over de extended enterprise nog verder uitwerken? Een razend slimme, zelfoptimaliserende supply chain? Iets baanbrekends met RFID en sensoren?

Niet helemaal.

Dell denkt het geld te kunnen besparen op computergebruik. Consolideren, standaardiseren, simpliciferen: zijn “effective enterprise” heeft een rekencentrum met minder servers, minder opslag en veel minder energiegebruik. Het tijdsbeeld anno 2009: Michael Dell op het podium die stelt dat virtualisatie zo’n beetje het hipste is wat je kunt doen in het komende jaar.
Ontnuchterend.

I’ll be back, zegt Schwarzenegger als hij het podium verlaat. Laten we hopen dat hij het over kapsones heeft.

Gepubliceerd in IT Executive magazine, 4 november 2009

IT Executive Column: Mag ik uw boek even vasthouden?

2009-10-24T14:08:00.001+02:00

Nu ze steeds goedkoper worden, heb ik maar eens een E-book lezer aangeschaft. En warempel, binnen de kortste keren is het ding mijn onafscheidelijke metgezel geworden bij mijn buitenlandse reizen.

Ik heb zo’n zilvergrijze pocketuitvoering van Sony en dat toont heel aardig en onderkoeld naast de MacBook Air. Je kunt immers moeilijk voor schut gaan lopen met iets wat op een Oost-Europees motorblok lijkt, laten we eerlijk zijn. Nee, wat dat betreft voelt het meer alsof je met een schattig puppietje onderweg bent.

Menigeen schiet je blijmoedig aan om te vragen hoe dat nou bevalt, zo’n digitaal eh… boekengeval. Vooral stewardessen worden aangetrokken door de primeur. Ze ontpoppen zich ter plekke niet alleen tot geïnteresseerde gebruikers van technologie (“heeft deze nou ook een Intel van binnen?”) maar blijken ook nog eens over onvermoede literaire diepten te beschikken. We moeten daarom niet vreemd opkijken als we straks het personeel in de gangpaden missen. Die zitten dan in de pantry, volledig verzonken in hun favoriete essays van Nietschze en Sartre.

Nietschze? Sartre? Horen wij daar in de verte weer het zwiepen van een Long Tail? Van de weeromstuit heb ik zelf ondertussen een aantal titels digitaal aangeschaft die zich waarschijnlijk in papieren vorm al enkele decennia in een duister hoekje op zolder verbergen. Ben je opeens Zen en de Kunst van het Motoronderhoud aan het herontdekken. Voor boekuitgevers zit daar in feite een fantastische bron van extra inkomsten in, zo'n beetje met dezelfde aantrekkingskracht als de verbeterde, digitale versies van oude Beatles-albums.

Alle bekende sentimenten en overwegingen komen dan wel op een rij voorbij. Via het doorbreken van de E-book lezer maken we nog eens een keer mee wat het doorbreken van nieuwe technologieën – denk aan webwinkels, de iPod en momenteel vooral de cloud – allemaal loswoelt.

Sommige leveranciers van de gevestigde media zitten nog volop in de ontkenningsfase en roepen paniekerig dat er nooit iets zal gaan boven zo’n goede oude boekenwinkel. Anderen – met Amazon voorop – stappen in een vroeg stadium in de nieuwe markt en zetten zelfs eigen, gesloten standaards. Die worden op hun beurt weer uitgedaagd door gloednieuwe spelers, erop uit om de markt open te trekken.

En dan zijn er de twijfelaars. Wel meedoen, maar nog net niet van harte. Zelf heb ik mijn lezer gekocht bij een leverancier die zo te zien nog volop in het rouwproces zit. Veel reclame maken voor E-books, maar tegelijk bijna met hoorbare tegenzin populaire titels digitaal beschikbaar stellen. En dat tegen kunstmatig hoog gehouden prijzen en met behulp van software waarover ze 8 jaar geleden bij Apple al krijsend van het lachen over de grond zouden hebben gerold.

Geeft niets. Hoort allemaal bij het proces. Iemand zou er eens een boek over moeten schrijven. Ik download het wel.

Gepubliceerd in IT Executive magazine

IT Executive column: Proof of Concept

2009-09-22T12:20:00.004+02:00

Ik reis graag met de trein van en naar ons hoofdkantoor in Parijs. In de Thalys zit je comfortabel en je kunt op je gemak documenten doorlezen of je laptop openklappen. En het heeft iets melancholisch, dat ontspannen wachten op de trein onder de historische koepel van Den Haag Holland Spoor (elk moment lijkt Carice van Houten op te kunnen duiken, gehuld in een grijs vilten mantelpakje met bijpassende hoed). Een stuk beter dan aanschuiven in de lange rij van de veiligheidscontrole op Schiphol of uren jakkeren op de snelweg.

In elke idylle rammelt echter wel wat. Zo ook in de Thalys, waar luidruchtig mobiel telefoneren tot de alom geaccepteerde mores hoort. Ik luister regelmatig belangstellend mee – veel keus heb ik trouwens niet – temeer daar de voornamelijk Nederlandse en Britse schreeuwlelijkerds hier geen enkel bezwaar tegen lijken te hebben. De meest vertrouwelijke zakelijke transacties worden zonder enige gêne met de rest van de coupé gedeeld. En verdomd als het niet waar is, het gaat bijna altijd over IT. De proof-of-concepts, pilots, roadmaps, workstreams en sourcing-vraagstukken vliegen je om de oren. “Dat zit écht niet in de SLA” roept er een triomfantelijk. “Maak jij je nou maar geen zorgen over dat testplan,” bezweert een ander vaderlijk. “Het is half 9 in de avond, ga jij eerst maar eens lekker naar moeder de vrouw”.

Toch heeft het ook zijn charmante kanten, zo’n trein volgepakt met it’ers. Er wordt in ieder geval heel wat minder CO2 geproduceerd en deze beroepsgroep lijkt een natuurlijke aanleg te hebben om het werk onverstoorbaar en monter te blijven doen, op welke plek en vanuit welke positie dan ook. Met technologie kunnen we het mobiliteitsprobleem te lijf, dat verkondigen we aan iedereen die maar wil luisteren. Misschien moeten we alleen zelf nog wat meer het voorbeeld geven, wat meer ons eigen hondenvoer eten.

We hebben alles in huis om van het gros van de it’ers uit de auto te krijgen: collaborative development tools, virtuele projectruimtes, sociale netwerken en software uit de cloud. Via unified communications kunnen we intensiever contact met elkaar en met onze klanten houden dan op kantoor, als het moet vanuit de trein, maar ook vanaf thuis of een flexibele werkplek, ergens dicht bij waar we wonen. En misschien kan iemand eens wat mooie mashups in elkaar draaien? Je zou dan met behulp van Google maps en de agenda’s van het projectteam precies moeten kunnen vaststellen op welke plaatsen het werk kan worden gedaan met minimalisering van de reistijd.

Over proof of concept gesproken. Stel je voor als we met behulp van technologie alle it’ers met hun leasebakken van de weg weten te krijgen. Gooi die spitsstroken maar weer dicht, zou ik zeggen.

Gepubliceerd in IT Executive magazine, 22 september 2009

IT Executive column: Romeinse Cloud

2009-09-19T11:43:00.001+02:00

Ooit bracht ik een zomer door met Isaac Asimov’s The Foundation, volgens ingewijden de beste boekenreeks uit het sciencefictiongenre. Veel is me van het verhaal niet bijgebleven maar de rode draad zit in het principe van psychohistory: de toekomst kan beter worden voorspeld naarmate er meer personen bij zijn betrokken. Met het collectieve denkvermogen van een compleet heelal kom je bijvoorbeeld al een heel eind.

Stel je voor: alle individuen uit het heelal met elkaar verbonden, iedereen met zijn eigen pagina op Facebook en voortdurend aan het tweeten. Dat is nog eens een sociaal netwerk.
En wij maar moeilijk doen over Enterprise 2.0.

Maar ik dwaal af. Een ander thema dat ik me van de serie herinner is dat van de inzakkende beschaving. Er is sprake van een planeet waar gebruik wordt gemaakt van uiterst complexe machines. Met één klein, lastig probleempje: de makers ervan zijn lang geleden vertrokken. Die zitten waarschijnlijk in een ander universum of zijn gewoon op tijdreis tussen twee zwarte gaten (gaat u me nu vooral niet e-mailen over de details, ik probeer een punt te illustreren). Hoe dan ook, niemand weet meer hoe de machines werken en terwijl de een na de ander het krakend begeeft, vraagt de bevolking van de planeet zich suffig af hoe het nu verder moet.

Een verhaal met dezelfde allure als de ondergang van het Romeinse rijk. Ik moet er deze week onwillekeurig aan denken. Vers teruggekomen van een zonnige rondreis door Spanje beland ik in een workshop met financiële directeuren. Het onderwerp: hoe nieuwe technologie de rol van de cfo gaat veranderen.

Inderdaad: na de vakantie kun je maar beter zonder aanloop weer aan het werk gaan. Gelukkig blijkt de discussie interessant. Ik leg de principes van de cloud nog eens uit: zowel rauw rekenvermogen als complete applicaties haal je straks van elders, ergens op internet. Dat is simpeler, goedkoper en groener. En je houdt nog eens tijd over voor andere zaken, zoals beter zijn dan de concurrentie. Klinkt plausibel. Toch wordt een aantal financieel directeuren nerveus van dit toekomstperspectief. Informatie en systemen vormen de kern van de financiële administratie. Ze zijn de sleutel tot in control zijn. Sommigen zien spookbeelden voor zich van een organisatie die alles heeft uitbesteed en van de weeromstuit is vergeten hoe processen horen te werken en hoe systemen in elkaar zitten: suffig wordt naar die cloud gestaard, waarin onbegrijpelijke dingen gebeuren.

“Dan moet je vanaf nu eigenlijk ook geen rekenmachine meer gebruiken,” merkt er een op. Goed punt. Misschien dat sommigen iets van de cloud beginnen te begrijpen. Maar elders klinkt het nog als sciencefiction. Letterlijk.

Eerder gepubliceerd in IT Executive magazine

Haussmannisation

2009-09-19T11:39:00.001+02:00

This may come as a surprise from a Chief Technology Officer, but in my family I am not exactly seen as a handyman. When it comes to construction skills, I am more like the laugh of the town. My brother effortlessly builds entire kitchens and just for the fun takes care of the plumbing and electrical wiring too. Personally, I already get nervous when I watch a Billy bookcase kit getting unpacked.

On the other hand, I have undisputed demolition skills. Give me a sledgehammer and within a few hours even the worst junk yard looks like an empty Zen garden. An underestimated, yet quite useful skill that is becoming more and more relevant in the IT landscape as well.

Because let’s face it, our systems developers are still mainly educated as constructors. This is done from the downright naïve perspective that software is developed in a green field situation. Almost all of the innovations in our profession aim to build better, faster and smarter. Starting from nothing. For that, we fill our toolboxes with accelerators such as Model Driven Architecture, frameworks, components, services, Domain Specific Languages and code generators.

And then we are genuinely disappointed that these toolboxes are being used less and less.

The reason? All the junk that the constructors before us – or maybe even ourselves – have left behind. The bulk of the budget of the average IT department is spent on keeping existing systems operational. Sometimes, these systems have been written in programming languages that are only known from old myths. I recently heard about a certain crucial Scandinavian government system that is only understood by one single, 74-year old programmer. He is being kept alive with iron pills, massages and daily blood transfusions.

The butter mountain of immovable, inflexible and rusty software continues to grow year after year. And with it, the frustration that there is not enough room to build new, differentiating applications. You can envision the most beautiful kitchen, but if the collapsed roof and walls prevent you from even putting a ladder there, all your intentions and handy skills won’t get you far.

I would therefore like to make a passionate plea for bringing back the good old craft of demolition in systems development. Just to be able to have a sharp, scrupulous look at the existing portfolio of applications would be a big step forward. Which parts of the system deliver real value to the business and which don’t? What proportion has the value to the amount of time that is dedicated to it? And to what extent is the underlying technology still relevant and extendable?

This will all give inspiration to putting together a demolition strategy. Migrate the data, throw all existing applications away and replace by non-customised packaged solutions, for example. Or isolate the most unstable elements and rebuild them piece by piece on a new platform. Or extract business process logic and business rules from the old code and house them in separate business process management or business rules systems. Or use automated tools to disentangle the structure of the existing software and simplify it. Or – if everything else fails – stabilise the old system as much as possible and build new interfaces and façades around it.

Much like "cutting through an old town of dense and irregular medieval alleyways into a rational city with wide avenues and open spaces which extend outwards far beyond the old city limits". The difficult part of urban planning like that is not constructing the new roads, squares and buildings. It’s getting rid of the old ones and dealing with all types of resistance that inevitably comes with it.

True Haussmannisation indeed. We should watch and learn some of these old crafts again.

Published earlier on Capgemini's CTO blog and AOGEA's Architectural Existentialism blog

Enterprise Karmic Koala

2009-08-22T13:57:00.002+02:00

When on holidays, I try to be unaware of technology as much as possible (people that happen to know my e-mail out-of-office messages will recognise this). Only natural. But not as easy as it seems. Two years ago, when we drove back through the French Lorraine region, we ended up in an ultra-modern fuel station that had literally crashed due to a software error. A guy in a yellow emergency vest was nervously searching for a Windows start-up disk while all of his screens just showed that all too familiar sandglass. And last year, when we cruised through lovely California we could not even imagine how to do it without TripAdvisor, Google Maps and a bunch of other on-line travelling tools. This year, after returning from Spain and the Alsace, I decided to buy a new bicycle. I found a not too expensive Gitane mountain bike – completely made in France, quite an unexpected pleasure – only to find out later that the model is called ‘Fitz Roy 2.0’.

That really got me annoyed.

A bicycle with a software version number? What is that supposed to mean? Is it Facebook-enabled? Does it send GPS-based tweets every hour? Or is just meant to be ‘open’ and shared by everybody (which happens to be the default for bicycles in Amsterdam, for that matter). And what might the even newer, enhanced Gitane Fitz Roy 3.0 bring? All parts have self-describing RFID chips built in? Semantic tyres? This is what happens when IT people start to flood the marketing department.
At a certain point in time, it all becomes too much. While we are entering the last part of 2009, we may want to call it a day, this ‘2.0’ stuff. It is established. Let’s all get a life again. Nowadays Web 2.0 evangelists just seem to be preaching to their own church of Web 2.0 devotees, already convinced and completely aware of all the virtues of collaboration, co-creation and being totally connected in general. And we might be stuffing that technology-driven thinking just a bit too much down the throats of business. We are version-numbering the others.

I happened to stumble upon a discussion started by Tom Graves which neatly sums it up. He rightfully stipulates that the ‘Enterprise 2.0’ concept essentially is about the power of people leveraging networked conversation, extending beyond the organisational borders. But in fact, the ‘official’ definition by Andrew McAfee mainly speaks about software and digital platforms. Then, somebody comments that ‘2.0’ is a software thing in the first place. How can you expect to speak business if you suggest that organisational changes are like software updates? He proposes to use Enterprise Next which is of course a charming, very reusable concept.

Albeit a bit generic, admitted.

I left my own comments, put something about it on Twitter and that really got the crowd going. In – well – true 2.0 style, creativity was quickly unleashed. Some people stayed close to the ‘next’ concept, suggesting Enterprise Thereafter, Enterprise Even Better and Enterprise The Next Generation. But also Enterprise Genesis, Enterprise Armageddon, Enterprise Revelations and Social Enterprise came up. Somebody suggested to use metaphorical city names, like Enterprise Babel - no explanation needed - and Enterprise Budapest (two cities coexist, business and technology, get it?).

It surely would change consulting jargon: “currently we have an Enterprise Armageddon baseline with some Babel elements but we are moving towards Enterprise Budapest" (thanks Steve Jones).

Yet many stayed closer to the more familiar IT grounds. If Ubuntu (thanks Mike Turner) and Apple are using imaginative version names, rather than numbers, why not apply that to the enterprise as well? We could have Enterprise Tiger, Enterprise Leopard and even Enterprise Snow Leopard (with only minor performance improvements and less employees). Heck, who does not want to be a part of Enterprise Jaunty Jackalope?

Richard Veryard has a good point in emphasising the nature of an IT company as a metaphor for the desired change: Enterprise-a-Google would be an enterprise that aims to emulate the innovative, entrepreneurial spirit of Google. In the same way, you could strive to be an Enterprise-a-Dell, an Enterprise-a-Cisco or an Enterprise-a- Red Hat. I even got the suggestion to use a software package as the metaphor: according to a Micro Strategy tweet, Enterprise Wave would be ‘caffeine for enterprises’.

Just makes you wonder how many companies would suit the Enterprise WordPerfect description.

All in all, no lack of creativity here. And I am sure you all agree that the ‘2.0’ suffix by now is something to really, really avoid. Of course, the biggest challenge for IT people is to forget a bit more about the world they come from when reaching out to business people. After all, it’s the IT people. that invented Enterprise 2.0. And it’s the IT people that currently try to describe what – according them – is a true business architecture. Usually without asking anybody in the business (more about this soon).

No matter what we are using: version numbers, release names, package names: it is obviously difficult to let go of IT roots. A formidable challenge. Whether you are working in Enterprise Karmic Koala or not.

Eerst gepubliceerd op Capgemini's CTO blog

Nieuwe Wegen

2009-08-20T10:31:00.003+02:00

Zo heel nu en dan komt er eens een film uit waarvan je op afstand al aan je water voelt dat het een klassieker gaat worden. En dan bedoel ik niet het zielloze deel 4 van de Terminator-reeks. En dan bedoel ik ook niet de zo veelbelovend beginnende film Knowing die in het laatste, potsierlijke gedeelte elke vorm van goodwill de grond in boort. Nee, dan hebben we het over District 9. Een film waarvan ik alleen de trailer had gezien en enkele recensies had gelezen. Desalniettemin voelde ik gelijk aan mijn water dat deze film bij velen in het lijstje van favoriete films terecht gaat komen.

Ondertussen heb ik een eh 'voorlopige' versie via Internet kunnen bekijken (maakt u zich overigens geen zorgen, ik koop altijd de DVD als die eenmaal uitgekomen is) en de film maakt de hype met gemak waar. Een ongelooflijk goed en realistisch begin (de special effects vallen op doordat al het blinkende materiaal met succes is verwerkt in het stof en de brandende zon van Johannesburg) wordt lichtjes teniet gedaan door een meer traditionele shoot-out finale. Desalniettemin een film met een aantal beklemmende boodschappen en een vormgeving die doet denken aan Cloverfield in overdrive.

Gelijk na de vakantie kun je wel eens behoefte hebben aan wat nieuwe media-impulsen - gewoon om weer zin te krijgen in alles -en met District 9 zie je iets wat je nog niet eerder hebt gezien. In dezelfde categorie zitten overigens de band Them Crooked Vultures (de twee mini-clips zijn onderdeel van een razendslimme Internetcampagne; wat kun je overigens blij worden van 30 seconden snoeiharde gitaar-riffs), de aanstaande release van The Beatles: Rock Band en natuurlijk de nu bijna onvermijdelijke Apple Tablet.

2009-07-10T19:14:00.001+02:00

No point in adding yet another platitude to the ocean of comments on Google’s announcement of Chrome OS. Guess we saw it coming. And it was hardly rocket science, I might add.

It is however worrying that Google envisions an operating system that will fire up a laptop in just a few seconds. I mean, after all these years of getting used to operating systems that take more and more time to start up, I sort of got fond of the idea of being delayed. Admitted, it’s the IT version of the Stockholm Syndrome, but I actually cherished these precious moments of being forced to do nothing. Whether Windows, OS X, or Ubuntu: while loading their endless series of kernel software modules and drivers, they all brought me valuable opportunities to meditate or to contemplate the day to come. I would watch that hourglass for many minutes and time after time it would remind me of the relativity of technology and the craziness of rush and speed. Or I would just thoroughly enjoy a strong espresso. Or I would do nothing. All justified by our commonly shared acceptance of operating systems that are so complex that they take forever to come to live.

Now Google breaks this equilibrium with Crome OS, with the promise that booting it will be a matter of seconds. It will set a trend and we should hate them for it. Or at least, we should think twice before clicking on one of these placed ads. That will teach them.

Goodbye Quality Time. I will miss you dearly.

Previously published on Capgemini's CTO blog

IT Executive column: Office Power

2009-07-04T10:44:00.001+02:00

Ik houd een spreekbeurt over SOA op een congres in Warschau. Terwijl het publiek binnendruppelt valt het al snel op dat de ambitieuze Polen graag praten over de groei van hun nationale product. Op de vleugels van de markt voor BPO hebben ze hier de afgelopen jaren groeisprongen gemaakt van tientallen procenten. En zelfs nu – terwijl de economische machine van de westerse wereld krakend tot stilstand komt - worden er nog bescheiden stappen voorwaarts gemaakt. Binnen een half uur heeft al een handvol Polen me belangstellend gevraagd hoe het met de groei in Nederland staat. Het antwoord wordt steeds met een onmiskenbaar vleugje enthousiasme geabsorbeerd.

Ik mag het podium op. Ik vertel mijn verhaal over SOA (niet als een op zichzelf staand concept aan de bedrijfsvoering slijten, aan de ene kant gebruiken om te simplificeren aan de andere kant om op goed gekozen plekken in de organisatie meer flexibiliteit en inzicht te brengen) en gooi er ter afsluiting wat visioenen van Web 2.0 tegenaan. Denk vooral niet dat het allemaal nieuw is voor de Polen: de thuismarkt floreert, de toepassingen zijn modern en de uitstekend geschoolde it-professionals nemen hun werk bloedserieus.

Dan is het tijd voor lunch. Ik zit aan tafel met directeuren en vind het pijnlijk dat je dit type in het westen niet op een congres over IT zult tegenkomen. De man tegenover me is een topmanager van een grote warenhuisketen. We kijken door het raam uit op het paleis van Cultuur en Wetenschap, een norse wolkenkrabber die tegen wil en dank is uitgegroeid tot het bekendste beeldmerk van Warschau. Mijn tafelgenoot heeft nog in deze klomp – ooit door Stalin aan de Poolse staat geschonken – gewerkt. Zoals zoveel landgenoten staat hij ambivalent tegenover het communistische verleden. “Nooit meer” bezweert hij me.

Toch mijmert hij even weg. “Al die nieuwe technologie, dat snelle reageren, die extreme flexibiliteit: we rennen als dwazen achter de waan van de dag aan”. Hij vertelt me over Office Power: een verschijnsel uit de communistische tijd waarin aanvragen wekenlang op het bureau van een ambtenaar konden liggen. Pas als de stapel zo groot werd dat de druk ervan voelbaar was, werd de hele reeks in een klap verwerkt. Je kon daarom nog zo’n haast hebben, het grote dempende kussen van het kantoor herleidde alles tot een eigen ritme. De Pool kijkt me vorsend aan. “Gebruikers met hun wensen, ze veranderen elke dag en tegenwoordig kunnen we dat nog honoreren ook. Zo nu en dan een vleugje Office Power om te herbezinnen, het lijkt me wel gezond”.

Hij kijkt naar buiten en heel even trekt die oeroude, Slavische melancholie over zijn gezicht. Vroeger, het had zo zijn leerzame kanten.

Gepubliceerd in IT Executive, 30 juni 2009

IT Executive column: De Ideale Finale Oplossing

2009-06-16T13:18:00.001+02:00

Denken vanuit Idealiteit is een uitstekend middel om belemmeringen en vastgeroeste gedachtepatronen te doorbreken. En soms is dat handig, bijvoorbeeld om het potentieel van nieuwe technologieën te illustreren op een congres over Cloud Computing in Zweden.

Laat me dit kort verklaren.

Het werken vanuit Idealiteit is ooit groot gemaakt door Genrich Altshuller, een luitenant bij de Russische marine die 60 jaar geleden op een kantoortje aan de Kaspische zee patenten doorwerkte, op zoek naar bruikbaar materiaal. Na verloop van tijd viel het hem op dat innovaties altijd terug te voeren zijn op een beperkt aantal terugkerende patronen. Door deze patronen systematisch af te lopen bij elk nieuw probleem dat zich aandient, weet je zeker dat je geen innovatieve oplossingen over het hoofd ziet. Altshuller was zo enthousiast over zijn ontdekking dat hij een brief naar Stalin schreef, naar verluidt in een nogal openhartig en plompverloren proza. Stalin leek onder de indruk van de ideeën maar besloot Altshuller toch maar voor een paar jaar naar een werkkamp in de Gulag Archipel te sturen. Voor alle zekerheid.

De jonge uitvinder behield ondanks deze kleine tegenslag een opgewekt gemoed. In de Siberische barakken werkte hij stug door aan zijn aanpak die later onder de naam ‘TRIZ’ (een Russisch acroniem voor ‘systematische innovatie’) wereldfaam zou verwerven. Eén van de kernprincipes van TRIZ is dat van Idealiteit: producten of diensten evolueren in de loop van de tijd steevast naar een optimale eindtoestand (de ‘Ideale Finale Oplossing’). Deze eindtoestand bevat alle voordelen van de oplossing, maar geen van de nadelen. Ideale producten of diensten nemen geen ruimte in, hebben geen gewicht, vereisen geen werk of onderhoud en leiden niet tot schadelijke bijwerkingen. Het ideale wasmiddel? Kleren die zichzelf reinigen. De ideale tandpasta? Tanden die niet kunnen rotten. De ideale verzekeringspolis? Past zichzelf automatisch en onzichtbaar aan aan het gedrag van de verzekerde. Het redeneren vanuit Idealiteit richt zich op de te bereiken dienst in plaats van op beperkingen of de benodigde middelen. Zo vermijd je platgetreden paden.

Deze aanpak kwam me goed uit op een congres over Cloud Computing waar ik de afgelopen week op een katterige ochtend een inleiding mocht houden. Ik nodigde het wat norse, Zweedse publiek uit om het idee van Idealiteit los te laten op hun eigen it-huishouding. Daar kwam al heel snel uit dat zowel het ideale rekencentrum als de ideale applicaties zich straks ergens diep in de Cloud zullen verschuilen. Gewichtloos, geen ruimte nodig en geen onderhoud vereist: de Cloud vertoont alle eigenschappen van wat TRIZ een Ideale Finale Oplossing zou noemen.

De ideale it-afdeling? Die komt daarom straks letterlijk uit de muur. Een platgetreden cliché, wat u zegt. Maar wel een met een patroon erin. Altshuller zou er trots op zijn.

Vandaag gepubliceerd in IT Executive

The Washington Template

2009-06-13T13:46:00.001+02:00

I just might be repeating myself a little bit. But clearly, the Obama administration is setting a worldwide example of how to change a business through technology 2009 style. It went through my mind again when preparing for a panel on Tech Transformation, next week at the Forbes CEO Forum in Scotland. You see, it is one thing to get inspired by new technologies and understand how they can radically change business models – which is more than ever relevant in this period of downturn. But actually execute on these ideas and bring the promise to life: that may be the tougher challenge of the two.

I think they are doing both in Washington and we should all watch and learn from the patterns that are unfolding.

Barack Obama himself, to start with, is an excellent role model for any CEO that wants to grasp the potential of technology to transform business. He is obviously technology-savvy (without being a geek) and shows how to apply information technology in a pragmatic way. Many would argue that he got elected because of his smart use of Web 2.0 to reach out to his potential voters and mobilise a community. And after becoming elected he is still actively using all Internet channels to stay in touch with that community. Already in his campaign, he referred to technology as one of the most important tools to address the phenomenal challenges that America – indeed a complex business - is facing. Healthcare, education, energy, R&D: in the plans of Obama, technology would provide the breakthroughs to make his country leading again.

And now he is executing on the vision. Together with an impressive team.
On day one of his presidency, Obama issued a memorandum in which he announced an Open Government Directive: new technologies and approaches should be harnessed to create a government that is transparent, participatory and collaborative. And to walk the talk, he launched a three-step, highly collaborative process to create input for that directive. Blogging and wiki’s are used to brainstorm, discuss and finally draft proposals: a carefully facilitated – yet completely open – flow that should lead to interesting results.

Then Obama appointed the highly anticipated, first federal Chief Technology Officer ever. And with Aneesh Chopra, he got himself nothing less than an IT rock star. Chopra has proved to be a visionary technology leader in his former role as the Secretary for Technology for the Commonwealth of Virgina. In only three years he got Virginia to be award as the number one state in technology management and for good reasons, given the impressive flow of technology-driven success (in education, healthcare, broadband, to name a few). He also embraced a very participatory style of interacting with the state’s inhabitants and businesses, with the state much more in the role of an enabler of community-driven innovation – as the keystone in a ecosystem - rather than as the provider of final solutions.

Furthermore, Chopra is showing a very healthy appetite to deal with the typical innovation killers (rules & regulations, privacy, procurement, security, intellectual property, legacy, budget constraints) that tend to show up on the road from technology vision to execution. This is demonstrated in an excellent speech he delivered earlier this year – still in his old role – at the 5th State of the Net conference in Washington. He radiates so much enthusiasm for the change that can be enabled by technology and an open government that he easily gets away with brushing aside possible objections around privacy and security. A truly convincing technology leader and I highly recommend taking the 50 minutes to watch Chopra’s speech. Not in the least because the speaker – essentially being a chief architect himself – shows what the power is of applying a narrative style when explaining his ideas. If only some more architects and IT strategists would use compelling real-life examples as Chopra does in his speech (rather than concepts and diagrams), there would be so much more success in closing this infamous business / IT alignment gap.

After all, both sides are in need of some fresh ideas in these difficult times. And over there in Washington, they seem to have some interesting templates. Watch it closely.

First published on Capgemini's CTO Blog

The Ideality of the Cloud

2009-06-06T19:20:00.001+02:00

Genrich Altshuller, the father of systematic innovation, already concluded it more than 50 years ago: the best possible solution to a problem has all the benefits and none of the harm and costs of the original problem. This is what he calls the Ideal Final Result or Ideality. Altshuller should know. Or at least, he had plenty of time to think about it. Way back in the 50’s, he was a lieutenant at the patent department of the Caspian Sea Military Navy. This is where he developed the initial ideas for a revolutionary approach to innovation and problem solving. He was so enthusiastic about his findings that he wrote quite an open, blunt letter to Stalin, who was not particularly renowned for his flexibility or sense of humour. It took Stalin some time to think about it, but eventually Altshuller was banned to the Gulag Archipelago in Siberia.

A minor drawback indeed.

On the positive side of things Altshuller had all the time in the world to contemplate his approach. The rest is history and nowadays TRIZ (Теория решения изобретательских задач, well ok, Russian for ‘Systematic Innovation’) is one of the best known tools for anybody involved in innovation management. One of its key principles is that of Ideality. Applying it helps to overcome psychological inertia and find breakthrough solutions. This is done by focusing on the needed service, rather than on intervening problems or required resources.

Quite a useful approach when discussing the pros and cons of the cloud, so I found out this week when I was presenting a keynote at the very first Swedish cloud conference.
I asked the audience to put themselves in the shoes of the IT manager of a brand new, no-nonsense, agile company. “If you are starting such a company from scratch and have to put together an IT landscape, will you honestly still create your own data center, install software and build applications?” was the simple question. Most of the attendees – including myself - thought they will not.

They will have their virtual servers and storage running somewhere in the cloud (for example Amazon’s EC2). Backups will be taken care of automatically. They may have their email and basic office applications run by Google Applications. They will have their other key applications, such as CRM, HRM and Finance, delivered as Software as a Service as well, for example by Salesforce.com or Compiere. And they will find their more value-adding ‘edge’ applications in the cloud too: think about Good Data for analytics, the Cordys Process Factory for business process management and – soon - Google Wave for collaboration.

Come to think of it, employees will bring their own laptops of choice to work, as a standard Internet browser is the only tool needed to work. Actually, they can work anywhere, as the office is no longer the only place that contains the supporting infrastructure and applications. Building on that, the company can have a flexible resourcing strategy, tapping from external BPO suppliers and a scalable network of free agents, whenever appropriate. Then, having fixed offices seems unnecessary and redundant. They can be rented ‘as a service’ as well, if meetings or events require so. Such a company will be flexible and focused, but with the tiniest footprint. Almost a denial of the company as we currently know it.

And that brings us nicely back to Genrich Altshuller, who concluded that Ideal Final Solutions always show the same characteristics: they act as pure services (or functions) because they:

- Occupy no space
- Have no weight
- Require no labour
- Require no maintenance
- Deliver benefits without harm

The ideal washing detergent? Cloths that clean themselves. The ideal tooth paste? Teeth that cannot decay. The ideal insurance policy? Adjusting itself automatically to the behaviour of the insured person.

The ideal IT department? In the cloud.

Ideal, final solutions tend to be invisible, ubiquitous or both. The cloud clearly contains the potential to get us a good step further into that direction. To understand and fully appreciate that, we may want to use the Ideality principle to overcome our own mental inertia. Trust me, it works. Once we have seen the light, it will be time to become pragmatic again. There will be obstacles and constraints in the journey towards the cloud: issues around open standards, integration, migration, security, manageability and governance. They need to be addressed in a step-by-step way, carefully but surely working towards the desired state. After all, most of us don’t have the luxury of being able to set up a business / IT household from scratch.

Vision and direction are great. But often, hard work is just as good or even better. Altshuller would agree (and as I said, he ought to know).

(also published on Capgemini's CTO blog)

IT Executive column: Wax On, Wax Off

2009-05-22T12:27:00.001+02:00

Het heeft wel weer iets symbolisch, een IT-congres organiseren in de Central Hall in Londen. In de schaduw van de Big Ben en Westminster Abbey zitten we hier in een van de belangrijkste gebouwen van de protestantse Methodisten. Ooit in de 18e eeuw als stroming opgericht door John Wesley leiden de Methodisten een wat vroom, serieus leven. Niet een beetje vrijblijvend theoretiseren over Gods glorie en zo maar elke dag weer praktiseren door keihard te werken. Pas als je samen met rauw rochelende zwervers aan tafel zit in de gaarkeuken, begin je het geloof werkelijk te doorvoelen.

Zoiets geeft vanzelf een extra dimensie aan de paneldiscussie die zich op het podium afspeelt. Het onderwerp is de eeuwige spanning tussen de lange en korte termijn. In het praatgroepje treffen we onder andere enterprise-architecten, IT-strategen en een marktanalist aan. Niet bepaald rochelende zwervers, wat u zegt. Al snel komt de stelling op tafel dat er in deze kortademige tijd meer aandacht moet worden besteed aan architectuur. Dan worden de activiteiten van het bedrijf zorgvuldiger afgestemd op de informatievoorziening en kan meer waarde worden bereikt met IT.

Een politiek correcte stelling waar weinig tegenin te brengen valt.

Maar één van de panelleden, de CIO van het stedelijk vervoersbedrijf, doet deze keer eens niet mee. “Architectuur en strategie” hij spreekt de woorden met een ragfijn dedain uit “allemaal heel belangrijke zaken, maar als morgen de bussen niet rijden door een computerfout, eist heel Londen mijn hoofd; laten we eerst onze basis eens voor elkaar krijgen”. Met trots vertelt deze geharde veteraan dat hij sinds zijn aantreden de architectuurafdeling tot een vijfde heeft teruggebracht. “Iedereen die niet begrijpt wat er werkelijk elke dag op de werkvloer gebeurt, is voor mij onbruikbaar”.

Kijk, zo zit de stemming er voor de rest van het congres goed in. John Wesley zou er trots op zijn: hoe spiritueel en hoogdravend onze ambities er ook uitzien, we doorvoelen ze alleen door ons steeds weer te laten ontnuchteren door de dagelijkse praktijk. Filosoferen over business/IT-alignment, innovatie en Web 2.0? Prima, maar zorg eerst dat mijn werkstation het elke ochtend gewoon weer doet.

En het een sluit het ander niet uit. Het extreem goed voor elkaar hebben van de infrastructuur en basisapplicaties is motiverend; het genereert precies de positieve energie die je nodig hebt om steeds weer nieuwe wegen in te kunnen slaan. De fundamenten van verandering liggen daarom in routine, herhaling en beheersing.

Wax On, Wax Off, zoals een heel andere spirituele leider ooit zei. Jezelf verlichten, maar alleen met beide benen stevig op de grond. Je hoeft geen Methodist te zijn om daarover halleluja te roepen.

Gepubliceerd in IT Executive, 20 mei 2009

Hoe combineer ik twee banken...

2009-05-22T12:18:00.002+02:00

Het mag gezegd worden: afgelopen weekend zijn de systemen van de Postbank en ING samengevoegd en het is nog gelukt ook. Als trotse bezitter van rekeningen van beide banken hield ik mijn adem in. Zou ik na de conversie nog kunnen bankieren? Had ik sowieso nog geld? In mijn achterhoofd speelden zich al noodscenarios af. Betalen met overschrijfformulieren bijvoorbeeld, voorzover dat spul nog bestaat. Of geld lenen bij de buren. Maar petje af voor de IT-club die het klusje geklaard heeft (ik heb me even niet verdiept in wie, wat, waar): geen vultje aan de lucht. De superieure Internet-voorkant van de Postbank wordt nu gebruikt en ik heb een overzicht van alle rekeningen. Het mooiste: nooit meer een 'token' calculator hoeven te gebruiken, maar gewoon inloggen met user-id en password en overschrijvingen authenticeren met een TAN-code die je ter plekke via SMS ontvangt. De blabla van Oranje met de pragmatiek van Blauw. Het wordt nog eens wat.

Stralenkrans

2009-05-11T21:41:00.003+02:00

Daar zit je dan, als kersverse Ambtenaar 2.0. De laptop verwachtingsvol opengeklapt. Je hele sociale netwerk in kaart gebracht, alle profielen bijgewerkt en alle belangrijke software onder handbereik. Twitter, Yammer, Ning, LinkedIn, Blogger, Wikispaces: voor de zekerheid is het spul allemaal alvast opgestart. Laat nu die Wisdom of the Crowd maar komen. Als iedereen met iedereen is verbonden ontstaan ongekende staaltjes van kenniscreatie. Toch?

Of is er meer nodig dan goedbedoeld enthousiasme en een verzameling blinkende applicaties om het potentieel van web 2.0 aan te boren? Je zou het wel zeggen, als je luistert naar de oorverdovende stilte die niet zelden het resultaat is.

Rita Verdonk probeerde het. Ze stelde een wiki open waarmee haar aanhangers in eendrachtige samenwerking tot een partijprogramma zouden komen. Dat programma zou een perfecte afspiegeling zijn van wat Nederland nodig heeft. Toen er echter speerpunten als ‘gratis aambeienzalf’ en ‘sjoelen als Olympische sport’ opdoken, werd het al snel duidelijk dat de gezonde Hollandse volksgeest moeilijk te activeren is, laat staan te temmen.

Wordt een partijprogramma, een plan, een rapport of zelfs een boek beter naarmate er door mensen aan gewerkt wordt? Als we naar de resultaten van A Million Penguins kijken – een gezamenlijk experiment van de uitgeverij Penguin en de Universiteit van Leicester – ben je geneigd ontkennend te antwoorden. Een novelle die door 1500 auteurs tegelijk is geschreven ontpopt zich als een gebalkaniseerd allegaartje van potsierlijke openingszinnen, onverwachte wendingen en met elkaar vloekende stijlelementen. Ook hier moest met vandalisme worden afgerekend, in de vorm van een dissident groepje dat vond dat alle hoofdpersonages bananen moesten zijn en hardnekkig de teksten in die richting bleven aanpassen.

In Nederland wordt momenteel een vergelijkbaar experiment uitgevoerd: het schrijven van een roman via Twitter-boodschappen en de resultaten zijn opnieuw weinig bemoedigend ( maar neem gerust zelf even een kijkje naar het resultaat tot dusver en laat u meeslepen door het bloedstollende, doelgerichte proza).

Een goed boek ontstaat dus blijkbaar niet spontaan door er zoveel mogelijk mensen aan te laten schrijven. Evenzeer zal een offerte of een beleidsplan niet per se succesvoller worden door er de kracht van de aantallen tegenaan te gooien. En uit mijn eigen waarneming bij het bedrijf waarvoor ik werk, weet ik dat kennis niet spontaan beter wordt door er via web 2.0 gezamenlijk aan te werken. Sterker nog: er zijn pijnlijk verlaten plekken in ons kennislandschap waardoorheen alleen nog een naargeestige wind blaast. Maar evenzeer zijn er broeinesten van activiteit waarin snel groeiende groepen van collega’s elkaar op een plezierige manier opzwepen om tot steeds betere resultaten te komen. En succes trekt succes aan: als het vliegwiel eenmaal draait, is het nauwelijks meer te stoppen.

Het verschil blijkt hem steeds weer te zitten in leiderschap: de visie en voorwaarts energie van geïnspireerde individuen maakt het verschil tussen een kakelend pandemonium en een doelgericht, aansprekend resultaat. Dat hadden we eigenlijk altijd al kunnen weten. Kijk maar naar de Open Source-gemeenschap: een wereldwijd opererende beweging van vrijwilligers die al tijden via het Internet aan duizenden softwareprojecten werken. Echt succesvolle projecten hebben altijd een klein, toegewijd team van leiders dat een grotere groep van medewerkers aan zich weet te binden. Linux had Linus Torvals. Apache had Robert McCool en Brian Behlendorf. Jboss had Marc Fleury: allemaal begaafde individuen met een aanstekelijke, brandende visie waaraan anderen zich graag bleken te warmen. Eric Raymond, de onofficiële kroniekschrijver van Open Source, noemt dat effect een stralenkrans (een ‘halo’ ): een kleine, fel oplichtende kern met een veel breder stralingsgebied eromheen: “ik denk dat de grote successen van Open Source worden behaald vanuit de visie van briljante individuen die vervolgens versterking weten te vinden in gemeenschappen van geïnspireerde vrijwilligers” .

Wie kortom het echte potentieel van het web 2.0 wil aanboren, doet er goed aan meer te doen dan de allerlaatste, hippe software ter beschikking te stellen. Het vinden van de juiste, begeesterde trekkers – en ze daarna de ruimte en middelen te geven om aan hun eigen stralenkrans te bouwen – is een stuk belangrijker voor het succes.

En de resultaten? Misschien lezen ze wel als een spannend jongensboek, geschreven op een ouderwetse typemachine.

Eerst gepubliceerd op Ambtenaar 2.0

Bill Gates houdt niet van insekten...?

2009-05-08T13:23:00.002+02:00

Ik heb er wel iets mee, de al jarenlange aandacht van Bill Gates voor het terugdringen van kindersterfte. Altijd goed om even naar te verwijzen als je een keynote doet op een Open Source-congres. Dus waarom niet eens 20 minuten luisteren naar Bill Gates op TED 2009? Smeuig detail: Gates kan het niet laten om toch weer een aantal bugs los te laten op het publiek (zo rond 5:00).

Wax On, Wax Off

2009-05-07T21:30:00.001+02:00

There is something symbolic about it: organising an IT conference in the Central Hall in London. Right next to the Big Ben and Westminster Abbey, The Open Group’s Enterprise Architecture Practitioners Conference takes place in one of the landmark buildings of the protestant Methodist church. Established in the 18th century by John Wesley, the Methodist movement consists of people that aim to live a devout, serious life. Not some noncommittal philosophising about the heavenly glory and all that, but practicing faith every dag again, through dedicated, hard work. It’s only when you share your meal in the soup kitchen with the underprivileged of this world, that you start to experience the real essence of faith, so the Methodists believe.

Interesting thinking and at the very least, it gives an extra dimension to the panel discussion on the podium. The topic today is the eternal tension between the long term and the short term. In the panel team we find enterprise architects, IT strategists and a market analyst (no, not exactly the underprivileged). The hypothesis discussed is that the shallowness of today’s economic climate asks for a more careful, architected approach. That way, the requirements of the business can be much better aligned with solutions and it will be easier to achieve – and demonstrate – the value of IT.

A politically correct argument that nobody can really oppose to.

But one of the panel members, the CIO of Transport for London, is in no mood to be politically correct. “Yes, architecture and strategy” he pronounces these words with just the subtlest hint of disdain “all of that is absolutely crucial, but if the buses don’t run tomorrow because of a computer error nothing else matters much anymore; let’s make sure we master the basics first”. Being a seasoned manager of quite some IT departments, he is proud to tell the audience that he brought back the size of his architects team to just one fifth. “Anybody who doesn’t truly understand what happens in the everyday operations or fails to bring direct value to it, is of no use to me”.

Now that warms up the audience. John Wesley would be proud of it: how spiritual and high-aiming our ambitions may be, we can only truly live up to them through the sobering experience of daily practice. Dreaming about Business/IT fusion, perpetual innovation and Web 2.0? Fine. Just make sure my workstation functions every morning first.

And the one does not exclude the other. Having an extraordinary good grip on infrastructure and core applications motivates: it generates exactly the positive energy that is needed to explore new ways over and over again. The foundation of change therefore is in repetition, routine and control.

Wax On, Wax Off, as another spiritual leader would say. Change yourself, but always with both feet firmly on the ground. For that, you don’t need to be a Methodist to say hallelujah.

First published on Capgemini's CTO blog

Software Release Magazine column: Heilige Graal

2009-05-06T20:14:00.001+02:00

Het is niet de bedoeling dat de Heilige Graal ooit gevonden wordt. Zit besloten in het concept. Hoe moet dat ooit zijn gegaan? Koning Arthur zit zich samen met zijn ridders dag na dag te pletter te vervelen aan die Ronde Tafel. Geen rooftochten of oorlogen in het verschiet. Zelfs nog geen kruisvaart in de planning. De een plukt wat aan zijn langzaam wegroestende maliënkolder. De ander slijpt zijn strijdbijl nog maar eens een keer. De hofnar zit zachtjes te snikken, ten prooi aan manische depressies. Als je dan een doorbraak weet te forceren, ben je een hele grote. En dat is Arthur, zonder meer. In een belangrijk moment van verlichting besluit hij de legende van de Heilige Graal af te stoffen. Hij stuurt zijn ridders naar alle windrichtingen om het ding te vinden.

En reken maar dat ze daar lekker mee bezig zijn. Verre streken vol vuurspuwende draken, verraderlijke struikrovers en verleidelijke maagden: er moet van alles het hoofd worden geboden. Dichters en toneelschrijvers volgen het gezelschap op de voet om van de queeste getuige te doen. Het zou een ramp zijn als de schat ook echt wordt gevonden (een enkele kinderachtige geschiedschrijver beweert dat het Galahad zou zijn gelukt, maar de wens is hier overduidelijk de vader van de gedachte).

Veel is er sindsdien niet veranderd. Vooral niet in de IT, waar we niet eens koning Arthur nodig hebben om doelen te vinden om achteraan te rennen. Model Driven Development is zo’n doel. En we zijn er in het vakgebied al zo lang naar op zoek, dat we rustig van mythische proporties kunnen spreken. Vinden we de ultieme oplossing ooit? Je moet er niet aan denken, want onze eigen Ridders van de Ronde Tafel – vooral overigens agile aanhangers, geniet even van de duivelse parallellen met iteratief, cyclisch, rond – zouden zich geen raad weten.

Gelukkig moeten er nog genoeg taaie uitdagingen worden opgepakt. De notatiewijze om modellen mee vast te leggen bijvoorbeeld. Een van de meest voor de hand liggende kandidaten daarvoor is nog steeds UML. Maar dat is een modelleertaal die in zijn meest recente versie van een dusdanige complexiteit is geworden, dat je er hoogstens met raketgeleerden nog betekenisvol over kunt discussiëren. En dat is dan nog Jip en Janneke, vergeleken met de Object Constraint Language (OCL), die je vanzelf nodig hebt om de fijnere kneepjes van modellen vast te leggen. Het is de Wet van Behoud van Moeilijkheid: complexe, niet triviale logica zul je hoe dan ook een keer moeten vastleggen. En of je dat nu doet in machinetaal, Java of een ‘hogere’ specificatietaal, het blijft moeilijk.

De grootste draak op het pad van modelgedreven ontwikkeling zit hem echter in de transformatie. Vroeg of laat moeten modellen immers worden omgezet in werkende systemen. Een razend interessant gebied voor de ware liefhebber. Voor je het weet ben je alleen nog maar bezig met het zelf maken en verbeteren van codegeneratoren en metamodellen. Jazeker, een uitdagende discipline. Maar wel een die complete continenten verwijderd is van de realiteit van de bedrijfsvoering, het gebied waar het heel oorspronkelijk om was begonnen.

Misschien moeten we het daarom maar niet te gek vinden dat in dat lange pad tussen bedrijfsgeoriënteerde modellen en werkende systemen hoe dan ook ruis optreedt. En dan hebben we het niet alleen over modellen die niet goed op elkaar aansluiten.

Ik ken een wereldbefaamde softwaregoeroe die ervan overtuigd is de noot bijna te hebben gekraakt. Hij heeft een aanpak die allerlei modellen – dwars door elkaar heen – toestaat. Volstrekt briljant, maar ik kan me geen klant voorstellen die hij niet binnen 5 minuten dodelijk zal hebben beledigd. Ondertussen galoppeert hij vastbesloten en met blij gemoed door, richting horizon.

Blinkt daar in de verte niet iets?

Gepubliceerd in Software Release Magazine, april 2009

IT Executive column: Vrijmarkt

2009-04-29T10:13:00.003+02:00

Nederland, ik heb er nog wel eens wat over uit te leggen in het buitenland. Bijvoorbeeld over onze lunches, zonder concurrentie de slechtste ter wereld. Een paar armzalige witte broodjes met komijnekaas. In de luxe variant kan er een kroket vanaf. En altijd vergezeld van karnemelk, de nodeloos wrede incarnatie van zuivel. Ik heb geharde mediterrane zakenlui zien janken als een klein kind na een slok. Onvoorstelbaar wat een leed er dan los komt.

Koninginnedag valt wat dat betreft nog mee. Een monarchie? Begrijpelijk, charmant ook wel. Een verjaardag vieren op de dag dat de Koningin helemaal niet jarig is? Zullen wel praktische redenen voor zijn. Met oranje pruiken op door de straten hossen? Komt ondertussen bekend voor, begint warempel te wennen.

Alleen de vrijmarkt, daar is nog niet iedereen uit. Een Amerikaanse collega heeft eens een poging gedaan een en ander voor me te recapituleren. "Dus als ik het goed begrijp" zei hij ernstig "is jullie idee van feestvieren dat je de zolder opgaat, je oude spullen tevoorschijn haalt en die vervolgens op straat aan andere Nederlanders verkoopt?" Ik beaamde aarzelend. Het klonk inderdaad wat vreemd, nu hij het zo op die manier zei.

Toch sta ik wel achter het concept. Beroepsmatig gezien dan. Het is een goed idee om periodiek de bezem door je spullen te halen. Oude rommel afstoffen en eens peinzend bekijken. Sommige bezittingen beschikken over een onvermoede glans. Andere kunnen zonder twijfel weg. Dat ruimt op en maakt de weg vrij om te ademen. Precies de energie die je nodig hebt na een lange, schrale winter. En er dan ook nog eens geld mee verdienen, waarom doen ze het eigenlijk niet overal elders ter wereld?

Het lijkt me daarom een uitstekend idee om dit jaarlijks op de it-afdeling te gaan doen. Een soort van nieuwe folklore als het ware. Op de 29e blijven we met zijn allen op kantoor, we noemen het de Digitale Koninginnenacht. We gaan dan met de stofkam door onze zolder vol met verouderde applicaties, overtollige oplossingen, overduidelijke doublures en kneuterige huisvlijt. Misschien dat we in de hoek ook nog wat roestige servers vinden. Wat we niet meer nodig hebben doen we weg. Normaal is dat onbespreekbaar, maar tijdens deze speciale nacht gelden de gebruikelijke remmingen niet.

De volgende dag is de feestvreugde compleet. De rook om je hoofd verdwenen, eindelijk een pad voorwaarts en ook nog eens geld in het laatje. Met recht een vrijmarkt, wat u zegt.

Update 1 mei: natuurlijk is dit item gepost vóór de tragische gebeurtenissen in Apeldoorn.

Te publiceren in IT Executive magazine, 6 mei 2008

AG artikel: Crisis heeft Technology nodig

2009-04-26T11:11:00.002+02:00

Bij economische tegenwind is de IT-afdeling van oudsher een plaats waar spontaan wordt bezuinigd. Een pavlovreactie, zegt Ron Tolido, die weinig zal opleveren. IT is dit keer geen onderdeel van het probleem maar van de oplossing. Deze crisis heeft technologie nodig. Tolido onderscheidt zeven gebieden waar veel meer bereikt kan worden dan met de bekende kaasschaaf voor het IT-budget.

Voor wie even niet heeft opgelet: we bevinden ons officieel in het midden van een diepe economische crisis. En dan is het er ook nog een die maar nauwelijks bekend voorkomt. Terugkijken blijkt weinig zin te hebben. De waarde van vergelijkingen met de grote crisis van de jaren dertig is in de praktijk niet groot.

Maar ook als we dichter bij huis blijven – zo lang geleden is het immers niet dat de internetbel uiteen klapte – zijn er verrassend weinig aanknopingspunten. Toentertijd mochten veel IT-afdelingen zich verheugen in een opgezwollen portfolio van dure projecten met een onduidelijke businesscase. Combineer dat met een stapel van nauwelijks te onderhouden, oude systemen en een wirwar van heterogene infrastructuren, en het wordt snel duidelijk waarom het korten op IT-budget zoveel opleverde. Hobbyprojecten werden gestopt, outsourcing en offshore kwamen meer in beeld en het vakgebied leerde razendsnel hoe infrastructuur en applicaties rigoureus konden worden geconsolideerd.

Waardevolle lessen waren het: veel organisaties gaan er nu prat op over een tot het uiterste gestroomlijnde IT-huishouding te beschikken. En dat is precies waarom de oude pavlovreactie op economische tegenwind – flink snijden in het IT-budget – deze keer veel minder oplevert. De dieetpatiënt heeft eenvoudigweg niet genoeg vet. Zelfs als gebruik wordt gemaakt van de nieuwste ontwikkelingen rond virtualisatie, geautomatiseerd beheer van systemen en applicaties en – vooruit – cloud computing, valt niet genoeg af te pellen van een budget dat zelf doorgaans slechts een fractie van de bedrijfsomzet is. Toch maar weer bezuinigen op een paar procent: het is niet het soort opmerkelijke effecten waarnaar je streeft als het gaat om de rol van IT in de bedrijfsvoering.

IT is deze keer niet een onderdeel van het probleem maar veel meer een onderdeel van de oplossing. Het strategische vizier kan beter op elders in de organisatie worden gericht. Naast de IT-functie zijn er minstens zeven andere gebieden waar de afhankelijkheid van informatietechnologie – vooral in deze crisistijd – groter is dan ooit. En daarbij gaat het niet alleen om kostenreductie: ook in termen van effectiviteit, reactievermogen, rekbaarheid en weerstand valt op deze plekken veel te bereiken, ook op de korte termijn. En voor wie wel pap lust van anticyclisch investeren, liggen er juist in deze tijd onverwachte kansen op nieuwe markten, diensten en producten.

Deze crisis heeft technologie nodig. IT-managers moeten daarom bij zichzelf te rade gaan of ze genoeg hebben gedaan om de rest van de organisatie daarvan te overtuigen. Niet zelden leidt de IT-afdeling immers een autonoom bestaan, gesmeerd door een eigen budget dat allang niet meer gekoppeld is aan de effecten op de bedrijfsvoering. Een lastig, jaarlijks terugkomend ongemak voor de rest van de organisatie; van de weeromstuit gedoogd, een beetje zoals dat met maartse buien gebeurt.

De IT-afdeling is dan in het eigen, onafhankelijke bestaansrecht gaan geloven of schikt zich in de gemarginaliseerde positie. Dan is het een lange weg terug naar waar het oorspronkelijk allemaal om ging: de bedrijfsvoering veranderen met informatietechnologie. Geluk bij een ongeluk is dat juist in een crisis vaak belangrijke omwentelingen plaatsvinden. Er is daarom geen betere tijd dan nu om IT te brengen naar zijn rechtmatige positie: in het hart van de organisatie.

Ron Tolido is chief technology officer van Capgemini.

1 Operationele kosten en cash
Gemiddeld wordt meer dan 95 procent van de kosten van een bedrijfsvoering gemaakt buiten de IT-afdeling. Het is daarom logisch om naar informatietechnologie te grijpen om de operationele processen effectiever en efficiënter te maken. Voor nogal wat IT-managers blijkt dit eenvoudige inzicht een ware eyeopener. Of het klinkt op zijn hoogst als een schreeuw uit een ver verleden waarin het achter nu belegen klinkende woord ‘automatisering’ een wereld van potentieel schuilging.

Pakketten maken het mogelijk om sleutelactiviteiten ingrijpend te stroomlijnen en te standaardiseren, zeker ook waar het gaat om inkomsten en uitgaven. Het versimpelen en optimaliseren van processen – bijvoorbeeld op basis van Lean Six Sigma – kan in korte tijd zeer veel rendement opleveren. Een nieuwe generatie BPM (business process management)-hulpmiddelen is daarbij instrumenteel.

2 Focus op de klant en verkoop
In tijden van economische crisis is het niet alleen zaak op de kosten te letten, maar vooral ook de omzet veilig te stellen. En daar heb je klanten voor nodig. Veel organisaties lijken hun klanten letterlijk te hebben ‘herontdekt’ en een doelgerichte ondersteuning door CRM-software – steeds vaker via SaaS (software-as-a-service) – is daarbij onontbeerlijk. Business Intelligence stelt bovendien de organisatie in staat meer inzicht te krijgen in de winstgevendheid van individuele klanten en klantsegmenten. Web 2.0 biedt niet alleen nieuwe mogelijkheden om de dialoog met de consument te voeren, maar biedt ook alternatieve kanalen voor marketing en verkoop. Dat biedt uitkomst als de traditionele wegen inzakken of te duur blijken.

3 Producten en diensten
Consumenten passen hun koopgedrag aan bij een verslechterend economisch klimaat. Organisaties doen hetzelfde met hun portfolio van producten en diensten: er moet meer worden geleverd tegen lagere kosten, er is meer belangstelling voor ‘basic’-aanbiedingen en kanalen verschuiven (de restaurants lopen leeg, maar er wordt uitgebreider thuis gekookt).

De portfolio wordt voortdurend gewogen en geanalyseerd, bij uitstek een terrein dat door business intelligence mogelijk wordt gemaakt. Organisaties willen makkelijker meebewegen met plotselinge veranderingen in het aanbod van producten en diensten. Dit vraagt om flexibelere systemen (mogelijk gebaseerd op SaaS) en voorzieningen voor het ‘realtime’ managen van processen en bedrijfsregels.

4 Supplychain en partners
Flexibiliteit is ook een groot goed in het zakelijke netwerk van partners, toeleveranciers en afnemers. Verstoringen bewegen zich in onnavolgbare golven door de ‘supplychain’. Tussenvoorraden nemen snel toe of juist af, kleinere hoeveelheden worden vervoerd en partners vallen spontaan weg uit de keten. Informatietechnologie – met name business intelligence – is een absolute noodzaak om zulke hijgerige nervositeit het hoofd te kunnen bieden.

Naarmate meer informatie met partners gedeeld wordt, ontstaan er betere kansen op het terugdringen van distributiekosten en voorraadverliezen. De afhankelijkheid van specifieke leveranciers wordt verminderd door meer flexibiliteit in te bouwen in de systemen, bijvoorbeeld met SOA (service-oriented architecture). Ook de open marktdynamiek van het internet biedt nieuwe handvatten om die afhankelijkheid te verkleinen.

5 Werknemers
Het zal wel een platitude zijn, maar bij tegenwind staat de personeelsafdeling hoe dan ook midden in de schijnwerpers. De nadruk verschuift van het werven van nieuwe medewerkers naar het behouden van de beste bestaande medewerkers. Uitstekende software op het gebied van ‘talentmanagement’ staat daartoe ter beschikking en via SaaS kan de applicatie razendsnel in gebruik worden genomen. Als onverhoopt medewerkers moeten worden ontslagen, treden vaak processen in werking die in de organisatie relatief onbekend zijn.

Software voor BPM (business process management) kan met weinig inspanning veel steun bieden in het nauwkeurig doorlopen van het proces op basis van de juiste informatie. Dat zorgt er niet alleen voor dat wet- en regelgeving worden nageleefd, maar betoont ook de zorgvuldigheid en het respect die de betrokken medewerkers verdienen. Web 2.0 bevat verder veel potentieel om het werknemersbestand flexibeler en mobieler te maken.

6 Vertrouwen en transparantie
Als er iets is dat de haperende economie nodig heeft, dan is dat vertrouwen. En vertrouwen kweek je allereerst via transparantie. Door informatie uit te wisselen en te rapporteren op basis van open standaards (bijvoorbeeld XBRL voor financiële verslaglegging) wordt een stevige basis gelegd.

Ook aan de correctheid van informatie worden hoge eisen gesteld en de nieuwe generatie ‘master data management’-software helpt om de broodnodige eenheid in definities te krijgen, zelfs tussen verschillende organisaties. ‘Risk management’ wordt nog veel meer afhankelijk van de realtime beschikbaarheid van informatie uit verschillende bronnen en slechts met behulp van complexe analyseapplicaties kunnen de risico’s met succes worden ingeschat. Ook hier wordt het sociale platform van Web 2.0 gebruikt om op nieuwe, open manieren interactie te hebben met de buitenwereld.

7 Nieuwe groei
Elk voordeel heeft zijn nadeel. En andersom. Juist in slechte tijden zijn er organisaties die de vallende gaten snel opmerken en weten te vullen. Zo is er altijd ruimte voor groei. Prijsvechters floreren en er is ruimte voor slimme ‘zeitgeist’-gerelateerde producten en diensten, bijvoorbeeld op het gebied van telewerken en energiebezuiniging.

Alternatieve kanalen voor verkoop en distributie openen zich in een hoog tempo. In sommige regio’s ligt de markt wijd open voor nieuwe toetreders. Er dienen zich buitenkansjes aan voor overnames en fusies. Informatietechnologie heeft hier de rol die we uiteindelijk het liefst zien: niet alleen als een noodzakelijk middel om de crisis het hoofd te bieden maar ook als een strategisch breekijzer – in allerlei verschijningsvormen – om gezonde, voortdurende groei mogelijk te maken.

Gepubliceerd in Automatisering Gids, 24 april 2009

IT Executive column: Afdeling Innovatievernietiging (Dutch)

2009-04-16T19:40:00.002+02:00

Nog even geduld en dan mogen we stemmen voor het Europees parlement. Ik kan bijna niet wachten. Eindelijk weer een ouderwets potlood en een uitvouwbaar stemformulier. Mij geeft het voor heel even dat overzichtelijke gevoel van mijn jeugd terug. Schrijven met kroontjespen en vloeipapier, warme kolenkachels, de hoofdonderwijzer die sigaren rookt in de klas en krassende 45-toeren grammofoonplaten: ik kan wel janken van heimwee als ik eraan denk.

Met dank aan de privacymaffia, die ons goddank voor inktzwart onheil heeft behoed. Elektronische stemmachines blijken niet 100 procent afschermbaar te zijn. Iets met de straling van het beeldscherm. Mits verdekt opgesteld in de bosjes naast het stemlokaal – en uitgerust met de juiste apparatuur – kun je zo vaststellen op welke Waterschapskandidaat tante Lenie haar stem heeft uitgebracht. Linke soep, zonder meer. En niets minder dan een schending van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.

Hetzelfde verdrag dat ervoor zorgde dat minister Van der Hoeven van Economische Zaken onlangs bakzeil moest halen met haar plannen voor verplichte ‘slimme’ energiemeters. Zulke meters hebben veel voordelen: de capaciteit op het energienet kan beter worden gereguleerd, er kan doelgericht worden bezuinigd op energiegebruik, er hoeven geen standen meer te worden opgenomen en huizen zijn voorbereid op het aanstaande tijdperk van duurzame energievoorziening.
Allemaal goed en wel, oordeelden de Consumentenbond en een groot deel van de Eerste Kamer, maar er zijn dus, tja, privacybezwaren. Omdat het energieverbruik op kwartierbasis wordt gemeten, kunnen hackende boeven vaststellen of iemand het huis heeft verlaten (dat kunnen ze overigens ook via de ramen, in retrospectief een onaanvaardbare uitvinding). Ook kunnen huisgenoten zich geremd voelen te doen en laten wat ze willen. Je durft bijvoorbeeld niet meer om acht uur de televisie aan te doen, omdat het energiebedrijf dan in de smiezen krijgt dat je Goede Tijden Slechte Tijden volgt. Herkenbaar.

De Afdeling Innovatievernietiging op volle toeren, het blijft een fascinerend verschijnsel om te volgen. Ook binnen bedrijven kunnen we er regelmatig van genieten. Innovatieve technologieën bieden fascinerende mogelijkheden om effectiever te werken, nieuwe markten aan te boren en veel betere diensten te verlenen. Maar zo gauw we ook maar een beetje de grote lijnen van de intentie vergeten, duikt er altijd wel een afdeling op (juridische zaken, beveiliging, inkoop: willekeurige voorbeelden natuurlijk) die onoverkomelijke bezwaren ziet.

In het gekibbel lost het enthousiasme vanzelf op, als wegvliegende vogels in de schemering.

Afijn, tijd voor wat ontspanning. Ik zet de buizenradio maar eens aan. Hoor ik daar de Bonte Dinsdagavondtrein?

Te publiceren in IT Executive, 22 april 2009

IT Executive column: Bij de Haptonoom (Dutch)

2009-04-02T15:15:00.004+02:00

BIJ DE HAPTONOOM

Door een wonderlijk toeval belandde ik onlangs op de behandeltafel van Ted Troost. Menigeen kent hem nog: hij behandelde vroeger profvoetballers. Die kregen steevast vleugels op het veld. Of ze verlieten hun vrouw voor een jonger, blonder exemplaar. Nu richt hij zich op het zakenleven. Als lid van een groepje ben ik vandaag aan de beurt. We zitten op een voorjaarsmiddag in een hotel om de haptonoom heen en luisteren naar zijn introductie.

Ik waag er wat slimme kwinkslagen aan maar Troost kijkt achteloos door me heen. “Aha, meneer speelt graag taalspelletjes”. Hij stelt het bijna vermoeid vast.

Ik mag gaan liggen.

Met handen als kolenschoppen prikt hij in mijn zij. Ik vlieg een meter de lucht in. Dan laat hij me in gedachten een verbinding maken met hem en daarna met de anderen. Moeilijk uit te leggen hoe dat werkt, maar ik merk niets meer van zijn prikken. “Niet denken maar voelen”, mompelt Troost. “Gewoon ZIJN”.

Dat zet me aan het denken. Het zijn warrige tijden. Bij veel organisaties zit het bloed aan de muur en staat de it-afdeling onder druk. Dat brengt ook cio’s in mijmerende buien van zelfbespiegeling. Als je gewoon moet ZIJN, want BEN je dan eigenlijk?

Tel je mee als je – net als bij de echte afdelingen – mee mag doen aan de bezuinigingsrondes? Of is dat een teken dat je definitief de verbinding kwijt bent met wat je eigenlijk werd geacht te doen met IT?

Ik heb de laatste tijd meerdere malen cio’s meegemaakt wiens mond open viel bij de suggestie dat je met IT elders in de bedrijfsvoering kosten kan besparen of de effectiviteit kan verhogen. Klonk als een vage echo uit een ver verleden. Een tijd waarin achter het nu belegen woord ‘automatisering’ nog een wereld van potentieel lag. Veel it-afdelingen leiden ondertussen een autonoom bestaan, gesmeerd door een eigen budget dat allang niet meer gekoppeld is aan de effecten op de bedrijfsvoering. Een lastig, jaarlijkse terugkomend ongemak voor de rest van de organisatie.

Van de weeromstuit gedoogd, een beetje zoals dat met maartse buien gebeurt. En de cio? Die is warempel in het eigen bestaansrecht gaan geloven of schikt zich in de gemarginaliseerde positie. En dan is het een lange weg terug naar waar het oorspronkelijk allemaal om ging.

Troost is ondertussen opgehouden met de behandeling en vraagt waaraan ik denk. “Aan niets”, antwoord ik maar. “Helemaal niets”.

Gewoon ZIJN.

Te publiceren in IT Executive, 8 april 2009

Choose: Intel Xeon 5500 or Open Cloud Manifesto

2009-03-31T17:29:00.000+02:00

Sounds like a strange question indeed. Do we really want to compare between Apples from Venus and Oranges from Mars? Should we care about Intel’s launch of its ‘Nehalem’ processor for servers – the Xeon 5500 – or should we be much more interested in the recent publication of the Open Cloud Manifesto? When I probed this dilemma on Twitter and Yammer (a very effective way to do a quick poll), most people would tend to the Open Cloud Manifesto. After all, who is interested in yet another processor series, if computing is now ready to disappear in the cloud and becomes the specialty of just a few suppliers?

Well, not so fast, maybe.

I think we all agree on the fact that the cloud will drastically change the IT landscape as we currently know it. But we are living in the downturn of 2009 and companies want to see quick, proven results with a solid business case. We are definitely getting there with the cloud. But we need more experience. And better scenario’s for migration, integration and security. And we desperately need interoperability between cloud solutions. The fact that we now have a first Open Cloud Manifesto does not solve that issue. Actually, it illustrates that we have a long way to go. To be quite honest, the manifesto is a nice, politically correct document that nobody can really oppose to. But it is very low on substance. And some of the most influential - or aspiring – cloud players (think Microsoft, Google, Amazon) did not sign the manifesto; neither did the Cloud Computing Interoperability Forum.

So quite some air around the cloud so far.

I would say Intel’s new processor series are definitely a better way to achieve quick, tangible results. We tested the new processor at an early stage ourselves on some typical server workloads and found very impressive performance improvements (300% and more, even on non-optimised applications) combined with an even more relevant drop in power consumption (35% and more). Add up the enhanced support for virtualisation, and you can do the math yourself.

So maybe Apples from Venus are not so bad after all. And to all you manifesto fans: Venus is the most cloudy planet in the solar system. There is always hope.

First published on Capgemini's CTO blog

Architecten eindelijk aan standaards (Dutch)

2009-03-30T23:14:00.002+02:00

De rol van architecten is cruciaal voor het succes van IT-projecten. Maar het vakgebied van de architect ontwikkelt zich maar langzaam. De activiteiten van The Open Group, zeggen Erik Proper en Ron Tolido, geven hoop. Twee elkaar aanvullende standaarden – TOGAF en ArchiMate – kunnen het vakgebied flink op weg helpen.

Lees het hele artikel in de Automatisering Gids.

Dear Twitter followers: this Slow IT column is not about you! Flibbertigibbet

2009-03-19T16:18:00.004+01:00

Twitter, a now quickly expanding number of people consider it a gift from heaven. Face it: sooner or later you are fed up with blogging. Having to read and write 10 sentences over and over again, it just starts to get at you doesn’t it? If you are gifted with the attention span of a Flibbertigibbet, having to concentrate that much is a physical hurt. Twitter then, is the solution. For those few, other-worldly hermits that still are not initiated: we are dealing with a massively popular system on the Internet in which you use a maximum of 140 characters to tell something to the outside world. You can also use SMS or your smartphone. Others can subscribe – as followers - to these ‘tweets’ and vice versa.

At its best , Twitter is a magnificent tool for the corporate, collaborative worker of today to effectively stay in touch with a true ecosystem of people, knowledge, insights and events. While tweeting (possibly through a company-restricted variant like Yammer) you find just as easy lightning-fast answers to focused questions as links to new, interesting sources of information. And by carefully calibrating the list of people that you follow, the social network around you becomes more and more valuable.

At its worst however, Twitter happily deteriorates into a universe of randomly chattering, megalomaniac ADHD professionals. Shallowness, straight from the goblet of Total Nothing. Purely for professional reasons, I decided to indulge myself for a few days without any restrictions and filtering in this world of virtual chit-chat. Eventually, I ended up staring agitatedly at the screen, my hollow eyes waiting for the next tweet to arrive. And it never was further away than a few seconds. Another 140 characters to read, another discussion to follow, another subject to have an opinion about, another link to click on. Sometimes, an interesting topic would rush by. More often, it would be of a lamenting irrelevance. Somebody opens up a can of beer. Another tells me every three minutes what song he is playing. A third apparently throws every new thought on Twitter, probably to secure it for eternity. A fourth feels no shame at all in sharing private conversations, lunch dates and the most intimate coaching sessions.

At last, I was able to liberate myself from this maelstrom of tweets. After having some supplementary feeding and a long night of sleep, I could carefully try to read the complete front page of a paper without interruption. Outside, the sun finally announced spring. Then I heard a blackbird sing.

It was the most beautiful sound in the world.

First published on SlowPlanet, as part of my Slow IT series. This is the edited, English version of a previous column.

IT Executive column: Kwetteren (Dutch)

2009-03-19T13:34:00.003+01:00

Twitter, voor velen een geschenk uit de hemel. Op een gegeven ogenblik heb je het immers wel gehad met blogging. Elke keer minstens tien regels moeten lezen of schrijven, het gaat je niet in de koude kleren zitten.Als je de attentiespanne van een windvaantje hebt, doet zoveel moeten concentreren bijna fysiek pijn. Twitter is dan een uitkomst. Voor die enkele wereldvreemde zonderling die nog niet is ingewijd: we hebben het hier over een razend populair systeem op internet waarmee je steeds in korte zinnetjes van maximaal 140 karakters iets laat weten aan de buitenwereld. Je kunt daarvoor ook een smartphone of sms gebruiken. Anderen kunnen zich abonneren op jouw gekwetter en andersom.

Op zijn best is Twitter een geweldig hulpmiddel voor de Nieuwe Werker om effectief contact te houden met een waar ecosysteem aan kennis, inzichten en gebeurtenissen. Al kwetterend vind je net zo makkelijk razendsnel antwoorden op gerichte vragen als verwijzingen naar nieuwe, interessante bronnen van informatie. En door slim om te gaan met wie je volgt, creëer je een steeds waardevollere kring om je heen.

Maar het kan ook op zijn slechtst uitpakken. Dan ontaardt Twitter in een universum van willekeurig leuterende, megalomane adhd-types. Oppervlakkigheid, gedronken uit de beker van het Totale Niets. Puur uit beroepsmatige overwegingen heb ik me eens een paar dagen volstrekt ongeremd laten meeslepen door het virtuele gekeuvel. Op het laatst zit je met schrikachtige, holle ogen naar het beeldscherm te staren, in afwachting van de volgende ‘tweet’ die binnenkomt. En die is nooit meer dan een paar seconden verwijderd. Weer 140 karakters om te lezen, weer een discussie om te volgen, weer een onderwerp om een mening over te hebben, weer een link om op te klikken.

Soms komt er iets interessants voorbij. Veel vaker is het lamlendigheid troef. Iemand heeft zojuist een flesje bier opengemaakt. Een ander laat elke drie minuten weten welk nummer hij aan het draaien is. Een derde gooit zo te zien elke opkomende gedachte op Twitter, waarschijnlijk om ze voor de eeuwigheid te verzekeren. Een vierde deelt zonder schaamte privéconversaties, het maken van lunchafspraken en intieme coachinggesprekken met de buitenwereld.

Uiteindelijk heb ik mezelf uit die knettergekke maalstroom weten te bevrijden. Na wat bijvoeding en een lange nacht slaap kon ik voorzichtig weer eens proberen een hele krantenpagina zonder onderbreking te lezen. Buiten brak een pril lentezonnetje door.

Ik hoorde een merel fluiten. Wat een ongelooflijk mooi geluid.

Te publiceren in IT Executive, 25 maart 2009. Voorpublicatie op Ambtenaar 2.0

Twitter-roman

2009-03-14T15:25:00.003+01:00

Vooruit, ik zal het maar niet opvatten als plagiaat van mijn eigen One Blog Item Per Year initiatief. En trouwens, de Twitter-roman belooft heel interesant uit te pakken. Ben benieuwd of ik ook een keer aan de beurt kom....

Stop the Drooling: this crisis needs technology

2009-03-12T12:35:00.001+01:00

Guess we all agree by now: there is no point talking about an economic downturn anymore. It’s a straightforward crisis. Period. And it is an unprecedented crisis too, which is almost impossible to compare with earlier situations. There is obviously very, very little use in referring back to the great depression of the ‘30s. But even if we look much closer to home – the collapse of the Internet bubble happened just a few years ago – the differences are striking. Back then, many IT organisations had the doubtful honour of owning a portfolio of expensive projects that had no solid business case, combined with a pile of unmanageable legacy systems and a bunch of heterogeneous infrastructure solutions. No wonder that when the economy went down, it proved to be very rewarding to cut down on IT costs. Fancy hobby projects were stopped, offshore development and outsourcing exploded and the profession quickly learned how to rigorously consolidate applications and infrastructure.

All valid lessons indeed and nowadays many organisations will claim to possess an optimised, mean and lean IT household. Well done there and what it means, is that the old Pavlov reaction to economic headwind – cut the IT costs, just do it – won’t work this time. There is simply not enough fat on the patient, even if we turn to the newest advances in virtualisation, systems management and cloud computing. Besides, achieving some new savings on an IT budget that is at best a few percent of the organisation’s revenue, may be useful but certainly not remarkable.

And we want to do remarkable things with technology, don’t we?

We have found that our TechnoVision approach to creating a business / IT strategy is particularly suitable for finding these remarkable things.

Technovision provides a simple and elegant framework to position emerging technologies but even more importantly, it emphasises the linkage to well-defined business drivers. This provides a bridge between tangible value and IT, a much needed foundation for priorities and business cases. The concept of business drivers is thus crucial in TechnoVision and analysis showed us that – next to cutting IT costs – there are at least 7 categories of ‘downturn and/or crisis’ business drivers that are directly affected by the ability to master technology:

1. Operational cost and cash
2. Customer focus and sales
3. Products and services
4. Supply chain and partners
5. Workforce planning and HR
6. Trust and transparency
7. Rising in the recovery

As this is a blog – and not a white paper – I will not harass you with an overflow of text at once. Instead, I will pick up on these items one by one in the forthcoming days. And stepwise, it will become clear that technology has a crucial role to fulfil in battling the crisis. So – for a change - let’s stop drooling. Let’s forget about Pavlov and find new, creative ways for IT to be part of the solution rather than the problem. Remarkable but true: this crisis needs technology.

First published on Capgemini's CTO blog

IT Specialist Certification: Experience Counts

2009-03-06T15:39:00.002+01:00

Talked to Computable magazine (in the world language Dutch, sorry about that) about the need for open, global certification of IT Specialists (best practice: Open Group ITSC), based on real experience and proven competences, rather than passing some multiple-choice tests. Quite a discussion thread too.

De Beste Code is Geen Code (Dutch)

2009-02-27T10:43:00.002+01:00

Vandaag gepubliceerd in de Automatisering Gids, de uitgebreide versie van mijn eerdere verhandeling over het vermijden van fouten in programmatuur door minder te programmeren. Hieronder de volledige tekst.

DE BESTE CODE IS GEEN CODE

7 manieren om fouten te voorkomen door minder te programmeren

Onlangs publiceerden het SANS instituut en MITRE een Top 25 van de meest gevaarlijke programmeerfouten. Een belangrijke lijst, vindt Ron Tolido maar volgens hem gaan de makers ervan voorbij aan misschien wel de meest gemaakte fout: er wordt eenvoudigweg teveel geprogrammeerd.

Het is een veilig gevoel dat we in het vakgebied sinds kort over een Top 25 van Meest Gevaarlijke Programmeerfouten kunnen beschikken. De beste beveiligingsexperts van over de hele wereld hebben hun tanden gezet in de uitdaging en het resultaat mag er zijn. De uiteindelijke lijst bevat veel leerzaam materiaal – overigens ook voor hackers die zoeken naar bijscholing – en elke serieuze systeemontwikkelaar zou deze Top 25 eigenlijk spontaan moeten kunnen opdreunen.

Toch ontbreekt notoir de allergrootste oorzaak van kritieke fouten in software: er wordt nog steeds veel teveel software geschreven. Daaruit blijkt dat de IT onverminderd een pijnlijk jong vakgebied is. De beroepsbeoefenaars blijven hardnekkig zelf problemen veroorzaken om ze daarna met veel aplomb – mogelijk vergezeld van lijstjes, artikelen en zelfs complet boeken – op te lossen. Alle kranen in huis worden wagenwijd opengezet, zodat daarna met trots de allernieuwste, vochtabsorberende dweil tevoorschijn kan worden gehaald. Naarmate meer code met de hand wordt geproduceerd, neemt ook de kans op fouten toe. En hoewel programmeurs misschien een nostalgisch sentiment voelen bij het regel voor regel schrijven van hun software, worden zowel efficiëntie als veiligheid er niet door gediend.

De mogelijk allerbeste manier om minder gevaarlijke fouten te maken tijdens het coderen, is daarom minder coderen. Hier zijn 7 voor de hand liggende manieren om dat te bereiken:

1. Hergebruiken. Steeds meer basisfunctionaliteit wordt gedekt in frameworks of andere herbruikbare componenten, services en bibliotheken. Dit materiaal kan zowel binnen de eigen organisatie zijn ontwikkeld of komt van een andere leverancier. Omdat het om voor hergebruik geschikt bevonden code gaat, mag worden aangenomen dat deze software zeer grondig is getest en beproefd, in ieder geval meer dan gemiddeld. De code hoeft alleen maar gebruikt of aangeroepen te worden, waardoor de interne werking niet hoeft te worden doorgrond. Dit vermindert de complexiteit en daarmee de foutgevoeligheid. Intensief hergebruik levert veel voordelen op, en niet alleen op het gebied van het vermijden van programmeerfouten. Toch zijn er veel ontwikkelaars die denken dat zelfs de meest elementaire functies toch maar beter door henzelf kunnen worden ontwikkeld. Dat is schadelijke zelfoverschatting die steeds duurder betaald wordt. Intensief hergebruik leidt overigens tot een verschuiving van de testactiviteiten: de correcte werking en de betrouwbaarheid van de externe software krijgt de hoogste prioriteit.

2. Genereren. Er komen steeds betere hulpmiddelen om code te genereren uit ontwerpmodellen, of zelfs uit specificaties in een al dan niet natuurlijke taal. De meest populaire en gestandaardiseerde aanpak is Model Driven Architecture (MDA) maar ook Microsoft timmert aan de weg met Domain Specific Languages (DSL’s). Pioniers als de voormalige softwaregoeroe en ruimtetoerist Charles Simonyi werken zelfs aan concepten waarin specificaties in natuurlijke ‘business-taal’ (bijvoorbeeld een taal speciaal bedoeld voor het beschrijven van pensioenregelingen) gelijke tred houden met een vastlegging in programmacode. Specificaties van een hoger abstractieniveau zijn makkelijker te begrijpen en bieden een grote expressiekracht. Daaruit kan veel foutloze en efficiënte code worden geproduceerd met behulp van een – uiteraard uitputtend getest en geoptimaliseerde codegenerator. Grootste valkuil: zelf die generator willen ontwikkelen en onderhouden, een nadrukkelijk te mijden hobbygebiedje voor verveelde programmeurs, op zoek naar nieuwe uitdagingen.

3. Standaardpakketten. Steeds meer organisaties merken dat hun bestaande, zelfgebouwde systemen tot een ondoordringbaar moeras zijn geworden. Het onderhoud ervan kost evenredig veel tijd en de kans op fout neemt alleen maar toe naarmate de oorspronkelijke ontwikkelaars gaandeweg verdwijnen, de documentatie minder enthousiast wordt bijgehouden en de programmatuur obese trekjes begint te vertonen. Opnieuw bouwen op een modern platform is een optie maar het gaat vaak om grote systemen, omvangrijke projecten en daarmee een sterk toegenomen kans op fouten. Standaardpakketten en ERP worden in dit licht nu snel tot een niet te negeren constante, zelfs in bastions waar van oudsher veel huisvlijt voorkomt, zoals de overheid en financiële instellingen. Laat ze zich in Waldorf maar druk maken over het vermijden van bugs, dat is zo ongeveer de redenering. Natuurlijk moet standaard software verder minstens zo uitgebreid worden getest als de eigengemaakte brouwsels. En er loert een addertje onder het gras: het uitgebreid ‘customizen’ van een pakket is hetzelfde als nieuw bouwen, maar dan omslachtiger en met grotere risico’s.

4. Eigen middleware de deur uit. Het leek toentertijd zo’n goed idee: je eigen middleware ontwikkelen om in één klap met steeds terugkerend, infrastructurele softwarefuncties af te rekenen. Maar de jaren zijn verstreken en de industrie heeft ondertussen software ontwikkeld die hetzelfde ‘loodgieterwerk’ doet, maar dan op basis van open standaarde en hoogstwaarschijnlijk een stuk effectiever en robuuster uitgevoerd. Daar zit je dan - met de Wet van de Remmende Voorsprong ter hoogte van je maagstreek - opgescheept met complexe en uiterst gevoelige code die allang geen onderscheidende waarde meer levert. Het is een pijnlijk traject, maar de migratie naar industriële software, al dan niet uit de Open Source wereld – levert in dit geval een opgelucht en veilig gevoel op. Er moeten dus alarmbellen rinkelen op de ontwikkelafdeling die er nog een eigen Enterprise Service Bus, transactiemonitor, database, portal, GUI Handler of Object-to-Relational Mapper op nahoudt.

5. Proceslogica en bedrijfsregels isoleren. Met de komst van een nieuwe generatie Business Process Management (BPM) en Business Rule Engine (BRE) systemen moet elke ontwikkelaar zich serieus afvragen waarom er nog allerlei proceslogica en bedrijfsregels ‘hardcoded’worden ingebakken in de software. Ze samen met de gebruikers in een apart systeem vastleggen - in een taal die door de bedrijfsvoering wordt begrepen – scheelt niet alleen een hoop coderen maar slaat ook nog eens een brug tussen technologie en bedrijfsvoering: het gebied waar van oudsher de meeste misverstanden ontstaan. Overigens kan op dezelfde manier met Business Intelligence worden omgegaan: rapportages, scorecards en dashboards klik je met gespecialiseerde hulpmiddelen aan elkaar; daar komt geen programmeren meer bij kijken. Natuurlijk kun je in bedrijfsregels of in procesbeschrijvingen ook fouten maken, maar de gevoeligheid voor echte ‘bugs’ en inbraken van buitenaf neemt overduidelijk af.

6. Complexe constructies vermijden. Zinloze complexiteit in de IT, vroeg of laat gaan we er de eerste Stille Tocht omheen meemaken. Ontwikkelaars zwermen als vliegen rond complexe constructies als dynamisch polymorfisme, multiple inheritance en xml-to -object-to-relational mapping (en terug). Niet omdat ze die constructies nodig hebben, maar omdat ze worden aangetrokken door lekker foute, analytische uitdagingen. Waarom immers zou je informatie gewoon gestructureerd in een simpele relationele database opslaan – eventueel vergezeld van compacte, doelgerichte triggers en benaderd met SQL – als je er ook een hele objectgeoriënteerde muur omheen kan optrekken? Inclusief alle benodigde transformaties en conversies die daaromheen moeten worden gebouwd, geeft dat een stuk meer beroepsmatige voldoening. En veel programmeertalen evolueren van de weeromstuit mee Java is met al zijn uitbreidingen een kind met een waterhoofd geworden en zelfs het kinderlijk eenvoudige Basic is topzwaar geworden door alle overbodige verbeteringen. Versimpeling is een van de grootste uitdagingen voor de programmeur: met minder constructies om rekening mee te houden, blijft het hoofd koel en leeg, wordt uiteindelijk minder gecodeerd en worden ondoorgrondelijke fouten vermeden.

7. Simpelere programmeertalen. Als de eerstgenoemde 6 verschijnselen serieus zijn genomen, zou het vroeg of laat kunnen gaan opvallen dat er helemaal niet meer zoveel valt te programmeren. Misschien willen we vooral kunnen orkestreren en lijmen en is het goed mogelijk dat onze gebruikers zelf hun applicaties – in ‘mashup’ stijl - bij elkaar klikken. Wie weet passen we samen met die gebruikers de in semi-natuurlijke taal opgestelde bedrijfsregels wel ter plekke aan. Een mooi moment om eens na te gaan of we werkelijk moeilijke, foutgevoelige programmeertalen als Java of C# nog nodig hebben. Met vereenvoudigde, doch krachtige gereedschappen – zonder verleidelijke zijweggetjes en onnodige dikdoenerij – wordt met een minimum aan code het maximale resultaat bereikt.
Als je geen code schrijft, kun je ook geen fouten produceren. Een waarheid als een koe. De Top 25 van meest gevaarlijke programmeerfouten blijft altijd relevant maar de afhankelijkheid ervan kan sterk worden verminderd door uit de buurt van duistere gebieden te blijven. Niets minder dan een cultuuromslag voor een vakgebied dat van oudsher juist de problemen opzoekt.

KATERN

Onlangs werd een lijst gepubliceerd van de 25 programmeerfouten die het vaakst leiden tot ‘cybercrime’ en andere problemen rond websites. De lijst is opgesteld in een samenwerkingsverband tussen het SANS instituut voor online beveiliging en MITRE, een organisatie die werkt aan publieke kennisdeling rond software engineering en IT. Aan het onderzoek werkten experts van meer dan 30 organisaties mee, waaronder softwareproducenten, universiteiten en de Amerikaanse Overheid. Een beperkt aantal fouten uit de lijst blijkt aan de oorsprong te liggen van het overgrote deel van de ellende rond niet minder dan 1,5 miljoen websites. De problemen variëren van het eenvoudigweg ‘down’ gaan van sites tot en met het stelen van persoonlijke en financiële informatie van bezoekers en het op afstand overnemen van computers.

In de bijna humoristisch beschreven lijst van fouten zijn geheide klassiekers opgenomen als ‘de input onjuist valideren’ en ‘niet binnen de grenzen van een geheugenbuffer blijven’ (met speciale dank aan de op dit gebied buitengewoon getalenteerde programmeertalen C en C++). Maar ook moderner spul als ‘onveilige scripts van andere websites gebruiken’ en ‘cruciale informatie in foutmeldingen opnemen’ heeft een prominente plek gekregen. De lijst bevat voor elke fout aanbevelingen voor preventieve maatregelen.

Zie voor meer informatie het artikel in Automatisering Gids nummer 3, 16 januari 2009.

Benjamin Button operating system

2009-02-24T09:02:00.000+01:00

Must have been very disappointing. ‘The Curious Case of Benjamin Button’ got a record number of nominations for the Oscars, but only won three minor awards. It won’t provide any solace, but I certainly would have granted the movie my personal award for ‘Best Metaphor for IT-related Subjects’. When I watch Brad Pritt mature from a baby in a old-mans body to a man in the strength of his life, then finally end as an old man in a baby’s body, I can’t help but relating it to – well - operating systems.

A sad example of an occupational disability indeed.

But think about it: most operating systems by now are complete ready for some life cycle reversal. And I am not just talking about Microsoft Windows. I recently bought the 2009 editions of Apple’s iLife and iWork software suites. What a bulky bunch of fat client applications that really is. Spontaneously, it starts to feel like an anachronism. As I wait for the huge software stack to install itself from DVD, I realise that I don’t even know what new features are contained in this edition. What can I say? I am one of these unquestioning Apple junkies. Eventually, I find an interesting functionality in iPhoto: self-calibrating face recognition software scans your photo library, identifies people and tags them in handy categories. With the size of my library, the initial scan takes more than 5 hours. It fully absorbs my poor Dual Core Apple Mini and I think about how an optimised, Googlified server farm probably could have done the job in seconds. No doubt it also would do much better in storing the photo’s. And in processing the movies I am editing. And in managing the music that I buy from iTunes. So what will be the point of the 2010 editions – and beyond – of this type of applications and the operating systems that run them?

If infrastructure, processing and storage moves to the cloud, we need lighter client operating systems. They need to be optimised to communicate with whatever is inside the cloud and deal effectively with user interaction. That’s about it. Quite a different mission statement. Operating systems will grow smaller and as they mature, they will start to look younger.

The signs are everywhere. The new Snow Leopard release of OS X will be lighter and faster, rather than rich on additional features. Linux suppliers are slimming down their distributions, also to make them more suitable to the new generation of cloud-enabled Netbooks. Also, there are some new players knocking on the door. Palm’s much anticipated WebOS is really a denial of an operating system, purely designed to connect to the Internet and then let the exciting things happen elsewhere (which actually is a move back to the no-nonsense roots of the company). And we can only speculate what Google’s Gdrive might supply through its expected support for booting from the network: could it be a small, lean and mean operating system (‘G’ would be a nice name) that only contains the features needed to run the Chrome browser?

Realising this, it seems like a missed opportunity for Microsoft to position Windows 7 as just a new version of Vista with some additional functionality. Especially if we know that it will feature a powerful virtual machine that can run older versions of the operating system. With some reckless courage, Microsoft could have created a small, cloud client OS – just imagine, ostentatiously developed in open source - that would include a virtual window to run any legacy Windows application (in the cloud, obviously). It has been done before: it proved to be the only way for Steve Jobs to migrate from legacy OS 9 to the dramatically different, Unix-based OS X.

Oh well, just another scenario that did not make it into the nominations.

In any case, the client operating systems of the near future will look lighter, younger and in general very different from how they look now. And finally, on one day, they will just seem to have gone, leaving us wondering what we were bothered with in the first place. A curious reverse life cycle, that I will gladly watch.

Just sit back and let the movie play.

First published on Capgemini's CTO blog

The Best Code is No Code: 7 ways to avoid errors by programming less

2009-02-20T17:19:00.001+01:00

Just recently the SANS institute and MITRE published a Top 25 list of most dangerous programming errors that lead to cyber crime and other problems with websites. Experts from more than 30 organisations – including software companies, universities and the US government – collaborated in creating the list. One of the findings is that just a small number of errors cause the bulk of problems around nothing less than 1.5 million websites. Problems vary between sites simply ‘going down’ to theft of personal and financial information and complete computers being taken over from remote locations.

The list is well worth to read – it’s written in an unexpected, humorous style – and it is mandatory, educational stuff to software engineers and cyber criminals the like. However, the list notoriously misses the biggest cause for critical errors in software: simply too much software is still being coded. It shows that IT yet is a painfully immature profession. The practitioners stubbornly persist in creating their own problems and then – with great aplomb – come up with lists, articles, methodologies and books to solve them. It’s like turning all the taps on in the house and then proudly pulling out the newest, moist-absorbing mop. With more software being hand-coded, the risk of errors increases. And although many programmers may share a nostalgic sentiment on producing their code line by line, it does not serve efficiency or security.

The best way to avoid dangerous coding errors is to code less. Here are 7 ways to achieve that:

1. Reuse. More and more basis functionality is covered in frameworks and other reusable components, services and libraries. This material may have been developed within the organisation or by an external source. Because we are dealing with code that is approved for reuse, we may assume that the software has been thoroughly tried and tested, in any case well above average. The software only needs to be used, so no need to understand its inner working. This reduces complexity and - with that – the sensitivity to errors. Yet, many developers believe that even the most elementary services should be created by themselves. A harmful case of inflated ego, with a high price to pay for. Incidentally, explicit reuse leads to a shift in testing activities: the correct functioning and the reliability of external software gets the highest priority.

2. Generation. Better tools become available to generate code from design models and specifications, possibly even articulated in a semi-natural language. The most popular and standardised approach seems to be Model Driven Architecture (MDA) but keep an eye on Microsoft’s Domain Specific Languages (DSL’s) as well. Pioneers like software guru and former space tourist Charles Simonyi even work on concepts in which specification in various ‘business languages’ (for example a language to describe life insurance calculation rules) are continuously synchronised with programming code. Specifications on a higher level of abstraction are easier to understand and offer more expressive power. And from them, error-free and efficient code can be generated, obviously with the help of an exhaustively tested and optimised code generator. Biggest pitfall: developing the generator yourself, a dangerous hobby horse for bored programmers, looking for new challenges.

3. Standard packages. More and more organisations find that their existing, bespoke systems have turned into an impenetrable swamp. Maintaining them demands a disproportional amount of time. And the risk of errors only increases further with the original developers gradually disappearing or retiring, the documentation getting less up-to-date and the code starting to show obese features. Rebuilding the entire system on a modern platform is an option, but this will often turn into big, monolithic designs, massive programmes and – you get it by now – a higher risk of errors. In this context, standard packages and ERP now quickly become the unavoidable default, even in do-it-yourself bastions such as government and financial services. Let Waldorf deal with the bugs, that is roughly the way of reasoning. Of course, standard software must be carefully tested – just as bespoke solutions- and there is a catch: extensive customisation of a standard package is really the same as building solutions from scratch. Only more laborious and with bigger risks.

4. Get rid of own middleware. Back then, it seemed to make such good sense. Developing your own middleware and at one go deal with all these recurring, infrastructural software functions. But the years have gone by and the software industry has developed solutions that handle the same plumbing, only based on open standards and probably a lot more robust and effective. Here you are, with the Dialectics of Progress working on your stomach, saddled with complex and hyper-sensitive code that has lost its added value already a long time ago. It might a painful migration toward industry-strength solutions – possibly from Open Source – but eventually it will lead to relief and a more secure feeling. So let the alarm bells ring whenever developers are working on their own Enterprise Service Bus, transaction monitor, application server, database, portal, GUI handler or object-to-relational mapper.

5. Isolate process logic and business rules. With a whole new generation of Business Process Management (BPM) and Business Rule Engine (BRE) platforms emerging, developers must seriously ask themselves why they are still hard-coding process logic and business rules into their software. Defining logic and rules together with the actual business users – applying a language that is easily understood at the business side – not only saves on the volume of code but also bridges the gap between business and technology: an area where most of the misunderstanding still starts. And for that matter, the same principle applies to business intelligence solutions: reports, scorecards and dashboards nowadays are clicked together with specialised tools, without any programming. And of course, externally defined business rules and process logic can also contain errors, but the sensitivity to ‘real’ bugs and threats from outside clearly decreases.

6. Avoid complex constructions. Useless complexity in IT, sooner or later we will have riots in the streets because of it. Developers swarm like flies around complex constructions as dynamic polymorphism, multiple inheritance en xml-to-object-to-relational mapping (and vice versa). It’s not that they actually need these constructions. It’s more about being attracted by the wrong category of heroic, juicy challenges; just because they can. Why would you store your information straightforward in a simple, relational database, maybe accompanied by some SQL triggers, if you can do the same in that shiny new, perfectly incompatible object-oriented system? Including all the monstrueus mappings, morphing, translations and conversions that needs to be built, it provides a much more satisfactory experience. Professionally speaking, that is. And on the rebound, many programming languages evolve in the same direction. Java – with all its additional features has become top-heavy and even the childishly simple Basic language is overfed with confusing capabilities. Achieving simplicity is the single most important challenge to every software engineer. With less distracting constructions to oversee, the mind stays cool and calm. Eventually that leads to less code and less incomprehensible errors.

7. Simple programming tools. Speaking of programming languages: if we take the other 6 measures seriously, sooner or later we might notice that there is not that much programming left to do. Maybe we want to stick to orchestrating services and gluing components. Our users may be clicking their own solutions together, in true mash-up style. Who knows, we might be adjusting process logic ‘on the fly’ by configuring graphical process models or semi-natural language definitions. A good time to reconsider. Do we really need difficult, error-prone programming languages as Java and C# anymore? Honestly? With simplified, yet highly expressive tools – without all the seductive side-roads and unnecessary whistles and bells – we achieve maximised results with a minimum of code.

If you don’t write code, you cannot produce errors. It is as simple as that. The Top 25 list of most dangerous programming errors is and stays relevant. But our dependency on it can be decreased, just by staying out of the wrong neighborhoods. Nothing less than a cultural landslide to a profession that from way back likes to look for trouble.

First published on Capgemini's CTO blog

IT Executive column: Winterkou

2009-02-19T13:06:00.001+01:00

De winter heeft hard toegeslagen in Noorwegen. Oslo ligt bedekt onder een dik pak sneeuw. Als ik de avond voor mijn spreekbeurt aankom, wandel ik door de nachtelijke stad naar het hotel. Mijn voetstappen kraken gedempt in dit knusse, doch ijskoude Anton Pieck-tafereel.

Onlangs verhuisde een bevriende Indiase collega met zijn hele gezin naar Oslo ‘omdat onderzoek uitwijst dat de Noren het meest gelukkige volk ter wereld zijn’. Eens kijken hoe hij tegen deze wetenschap aankijkt nu de gevoelstemperatuur in de nacht steeds tegen de -25 aankruipt.

Maar toegegeven, de volgende ochtend is de sfeer onder de verzamelde it-ers in het congrescentrum opperbest. Uiteraard roert de crisis zich ook hier, zelfs met al die enorme olievelden voor de kust. Toch is er een breed beleefd gevoel dat er met informatietechnologie juist in een tijd van economische tegenwind veel bereikt kan worden.

Dat wordt duidelijk in het conferentiespoor waar mijn voordracht deel van uitmaakt. Het onderwerp is ‘Business Intelligence’. En waar we in Nederland er nog wel eens een chagrijnig onderzoeksrapportje willen uitpersen over het gebrek aan opbrengst van BI-projecten, ontbreekt hier elke twijfel: informatie en inzicht zijn broodnodig in alle aspecten van de bedrijfsvoering. En juist in een tijd van crisis moet je daar niet op beknibbelen.

Ga maar na, als je kosten wil besparen in de operationele processen zul je gedetailleerd moeten weten waar de kosten worden gemaakt. Als je een betere greep op je klanten wilt hebben – alleen al om ze te behouden – zul je diep in de client analytics moeten duiken. Wie veel kritischer wil zijn op de producten- en dienstenportfolio zal een helder beeld nodig hebben van de prestaties in de markt, afgezet tegen de gemaakte kosten. Als de doorstroom in de supply chain begint te haperen, heb je steeds geactualiseerde informatie nodig om het uiterste te halen uit voorraden en toeleverlijnen.

En een teruglopend werknemersbestand vereist een scherp inzicht in de capaciteiten en kennis die zich nog wel in de organisatie bevinden. Hebben we het nog niet eens gehad over de weer helemaal hippe tweelingzusjes Vertrouwen en Transparantie, op zich al genoeg aanleiding om nieuw leven te blazen in de activiteiten rond Business Intelligence en Master Data Management.

Ze houden de moed er goed in, die Noren. Je stapt bijna vrolijk ‘s middags de winterkou weer in. Buiten ligt de sneeuw een halve meter hoog, maar de treinen rijden gewoon op tijd. Een schrale troost voor mijn vriend uit India, maar geluk zit nu eenmaal vaak in kleine dingen.

Gepubliceerd in IT Executive magazine, 25 februari 2009

The Continuous Position Tweet - Google Latitude

2009-02-18T09:58:00.003+01:00

Well, since I now own a Windows 6.1 smartphone anyway (please. don't even start to make lame jokes, I've heard them all before inside my head), I thought this would be a good time to experiment with Google's Latitude. Latitude is a service that we saw coming for quite some time, now didn't we: using GPS and the cell-network, your current position is constantly monitored and broadcasted. Other people subscribe to it - essentially like they would with Twitter - so that can follow you in realtime on Google Maps. I'ts really like a continuous Tweet about your position ('on the A12, two kilometres further on the A12, in a traffic jam, moving again on the A12') and we can only imagine what combining a few web services will lead to in the forthcoming weeks and months. Expect wild imagination! For now, only my assistent, my brother and a colleague are connected in realtime. Already quite interesting. My colleague starts early in the morning in the offices and my brother travels around the strangest, remote places in the Netherlands. And my assistent? Well, definitely, finally, nothing to hide for her anymore.

More about my adventures with The Continuous Position Tweet soon on this blog.

Software Release Magazine column: Dweilen (Dutch)

2009-02-17T18:13:00.001+01:00

Een veilig gevoel, dat we vanaf nu in ons vakgebied een Top 25 van Meest Gevaarlijke Programmeerfouten hebben (even “Top 25 errors” googlen voor wie dat nog niet wist).

Als we de lijst van fouten doornemen komen we geheide klassiekers tegen als ‘de input onjuist valideren’ en ‘niet binnen de grenzen van een geheugenbuffer blijven’ (met speciale dank aan de op dit gebied buitengewoon getalenteerde talen C en C++). Maar ook moderner spul als ‘onveilige scripts van andere websites gebruiken’ en ‘cruciale informatie in foutmeldingen opnemen’. Heel leerzaam materiaal – ook voor hackers trouwens – en als ontwikkelaar zou je deze Top 25 eigenlijk uit het hoofd moeten leren (of gewoon taggen, onthouden is misschien teveel gevraagd).

Toch ontbreekt de allergrootste oorzaak van kritieke fouten in software: er wordt teveel software geschreven. Dit is een vakgebied waarin we hardnekkig zelf problemen blijven veroorzaken die we daarna met veel aplomb – desnoods begeleid door lijstjes – oplossen. We zetten eerst alle kranen in huis wagenwijd open en komen dan trots aanhuppelen met de allernieuwste vochtabsorberende dweil. Het lijkt me daarom een goed idee om de categorie ‘Onnodig Coderen’ aan de lijst toe te voegen. Ik heb alvast 7 suggesties voor de typerende misdragingen die je in deze categorie tegenkomt:

Hergebruik van code vermijden. Veel basisfunctionaliteit wordt gedekt in frameworks of andere – doorgaans grondig geteste – herbruikbare componenten. Toch zijn er veel ontwikkelaars die denken dat zelfs de meest elementaire functies toch maar beter door henzelf kunnen worden ontwikkeld. Schadelijke zelfoverschatting.
Generen van code vermijden. Laten we er eens vanuit gaan dat er ontwerpmodellen zijn of specificaties in een al dan niet natuurlijke taal. Daaruit kan veel foutloze code worden gegenereerd; een te mooie kans om te missen. Grootste valkuil: zelf de generator willen ontwikkelen. Zie ook 4.
Standaardpakketten niet overwegen. Steeds meer software die we vroeger zelf moesten bouwen komt nu uit de laboratoria van de ERP-leveranciers. Laat ze zich in Waldorf maar druk maken over het vermijden van bugs. Standaard bedrijfsfuncties moeten door standaard software worden ondersteund.
Zelf middleware ontwikkelen. In een schimmig verleden heb ik ooit ook een windowing systeem en een transactiemonitor geschreven. Vroeg of laat word je altijd achterhaald door veel betere producten van gespecialiseerde leveranciers. Tijd voor alarmbellen bij de neiging om eigen ESB’s, codegeneratoren, portals en object management systemen te bouwen.
Proceslogica en bedrijfsregels hard coderen. Met de komst van een nieuwe generatie Business Process Management (BPM) en Business Rule Engine (BRE) systemen moet elke ontwikkelaar zich serieus afvragen waarom er nog allerlei proceslogica en bedrijfsregels hardcoded worden ingebakken in de software. Ze samen met de gebruikers in een apart systeem vastleggen - in een taal die door de bedrijfsvoering wordt begrepen – scheelt niet alleen een hoop coderen maar slaat ook nog eens een brug tussen technologie en bedrijfsvoering: het gebied waar van oudsher de meeste fouten ontstaan.
Complexe constructies opzoeken. Zinloze complexiteit in de IT: vroeg of laat gaan we er de eerste Stille Tocht omheen meemaken. Dynamisch polymorfisme, multiple inheritance, xml-to -object-to-relational mapping (en terug): we zwermen als vliegen rond complexe constructies. Niet omdat we ze nodig hebben, maar omdat we worden aangetrokken door lekker foute, analytische uitdagingen.
Verkeerde programmeertalen toepassen. Als we de eerstgenoemde 6 verschijnselen serieus hebben genomen, zouden we wel eens kunnen merken dat er helemaal niet meer zoveel valt te programmeren. Misschien willen we vooral kunnen orchestreren en lijmen. Een mooi moment om eens na te gaan of we werkelijk moeilijk, foutgevoelige programmeertalen als Java of C# nodig hebben.

Als je geen code schrijft, kun je kortom ook geen fouten produceren. Draai de kraan maar dicht. En vergeet die dweil.

Gepubliceerd in Software Release Magazine #1, Februari 2009

Nicholas Carr levert half werk...

2009-02-08T17:10:00.003+01:00

... zowaar een quote van uw blogger. Als onderdeel van een artikel in Computable van Teus Molenaar over het boek The Big Switch van IT-journalist Nicholas Carr.

We doen nog even een andere quote: "Als het bloed aan de muren zit", vervolgt Tolido, "breken innovaties vaak sneller door; eenvoudigweg omdat fijngevoeligheid en draaikonterij even niet in het woordenboek staan."

Leest u anders hier even deel 1 van het artikel van Molenaar en hier dan deel 2, met de reacties uit de IT-industrie.

Certification means nothing ...

2009-02-05T16:52:00.004+01:00

... and some other interesting topics around the maturing IT profession, interview with Ernst Fuld of the Dutch Network User Group and Ron Tolido. In (Dutch) IT magazine Computable: http://www.computable.nl/artikel/ict_topics/beleid/2858528/2379250/certificaten-zeggen-veel-te-weinig.html

TOGAF 9: A Sunny Day in San Diego

2009-02-05T01:08:00.003+01:00

It’s just a standard day in San Diego. That is to say, the friendly people over here are kind of used to blue skies and summer temperatures at the beginning of February. On the other hand, these days are quite special. The Open Group just released version 9 of TOGAF (The Open Group Architectural Framework) at its first 2009 conference, and I am convinced that we are witnessing nothing less than a breakthrough in the world of Enterprise and IT Architecture. Consider it: the role of architecture as a crucial tool to put strategy into practice is becoming more and more prominent. After all, architecture always has been the antidote to complexity, misalignment and lack of direction. And these are exactly the phenomena we have to deal with in the typical business / IT climate of today.

A sign of a maturing craft is standardization: the availability of repeatable processes, clearly defined results, reusable best practices and the tools to support that all. In the world of Enterprise / IT architecture, entire careers have been dedicated to creating methodologies, frameworks and meta-models. Actually, some made a career out of comparing and selecting methodologies and yet others managed to create frameworks to assess frameworks (go ahead, take your time to fully appreciate this). In the end, every architect seemed to own his or her own methodology and more than once, I had the feeling architects were more occupied with discussing methodologies and frameworks than actually using them. Yes, architects were brought together. But only to discuss their differences.

These days might finally be over now. TOGAF 9 will further strengthen its position as the de facto standard for Enterprise and IT Architecture. And not even primarily because of its superior methodological content (although the list of enhancements to the previous version is very elaborate and convincing and we find SOA, iterative principles and even the acknowledgement of standard packages in the new TOGAF), but much more because TOGAF 9 is the result of an open and collaborative industry consensus process.
We are delivering change in a globalised world and we need methodological tools that are recognized and accepted across the globe. Not just by one region. Not just by one company. And certainly not just by one architect. The only way to produce a standard like that is transparent collaboration between many parties that are all ready to bring in their valuable knowledge, experience and assets.

A true meritocracy indeed, and I can only say that I was proud to see my colleagues Mike Turner, Mick Adams and Den Donovan play such a visible role in the conference program. They have been instrumental in creating some of the crucial new elements of TOGAF 9 and they were not afraid to bring in years of knowledge and experience with our own, internal framework (IAF, Integrated Architecture Framework).

A lot has already been said and twittered about TOGAF 9, so let me just point you to a few useful blogs and articles. Nick Malik of Microsoft sees “substantial and deep improvements in TOGAF 9, and so does his colleague – and Architecture Strategist – Mike Walker: “Whether you are using TOGAF in your organization or not TOGAF 9 is definitely a framework you want to evaluate. I didn’t find anything that was negative about TOGAF 9. Even though there are some gaps and some areas that could be more developed the bits that are refined were really good.” Then you should have a look at the blog of Dana Gardner on ZDNet that offers several briefings of the launch. Elemental Links also provide useful first impressions, and you also will find some really nice live-blogs of some of the conference presentations. David Linthicum on Infoworld claims “TOGAF means better architecture” and Beth Gold-Bernstein on ebizQ argues that the “death” of SOA is due in a large part to the fact that organizations are not adept at enterprise architecture discipline. Finally, Wayne Horkan of SUN sees TOGAF as the key to establish a common language for architects - “I see TOGAFs main value in bringing a common and standardised language, set of semantics and terminology to Enterprise Architecture.”

And that is exactly the point: having such a contemporary standard marks an important maturity step within the profession. And even better, architects don’t need to spend time on discussing and comparing methodologies and frameworks anymore. Imagine, they could all go to their clients instead and actually create marvellous Enterprise and IT architectures.

Oh well, just another working day in sunny San Diego.

First published on Capgemini's CTO blog

Google trusts nothing

2009-01-31T20:00:00.003+01:00

What a pity that Google does not seem to be aware of the Top 25 of most common programming errors. Actually, they made the very first one mentioned today: Improper Input Validation. Like hundreds and thousand of others, I was wondering today if my computer had been hacked. Turned out to be Google software that accepts '/' as valid input for a list of sites that are malicious. Read: everything. Well, at least they explained and - after some time - they even explained it right.

IT Executive column: MIST

2009-01-30T13:50:00.002+01:00

Ooit sprak ik op een druilerige maandagochtend een zaal met Finse accountants toe. Dan leer je vanzelf om te gaan met lauwe reacties. Een vaardigheid die me goed van pas blijkt te komen als ik een spreekbeurt mag doen op een congres van beheerders. Experts op het gebied van netwerken, servers en pc’s: het lijkt de ideale doelgroep om eens lekker diep in te gaan op cloud computing. Ik pak dan ook enthousiast uit. Wat zal het leven mooi en overzichtelijk zijn, betoog ik, als alle reken- en opslagcapaciteit elders belegd is, evenals besturingssystemen, middleware en toepassingen. Hoe zorgenvrij zullen we zijn als backups en nieuwe versies van software ergens in die wolk voor ons worden geregeld. De ene dag koop je een boek over Feng Shui bij Amazon. De volgende dag huur je er met dezelfde accountgegevens een paar virtuele machines. Stel je voor, je hebt zelfs geen dikke pc’s meer nodig op kantoor. Simpele apparaten met een browser en toegang tot het Internet zullen volstaan.

De vonken spatten af van mijn betoog, zondermeer. Maar in het auditorium wil de stemming er maar niet in komen. Ik pauzeer een paar seconden om adem te halen. Ergens buiten loopt iemand met een winkelwagentje voorbij. De projector zoemt zachtjes. Achterin valt onmiskenbaar een speld.

Misschien moet ik het me maar niet te persoonlijk aantrekken. Beheerders leven van complexiteit. En ook wel een beetje van dat unieke gevoel van onmisbaarheid. Als heldhaftige brandweerman elke dag weer hulpeloze slachtoffers uit brandende huizen redden, wie wil het eigenlijk niet. Je verveelt je dood op de kazerne en veert pas op als de alarmbel rinkelt.

Je ziet ze daarom heus wel ergens aan de horizon opdoemen, die innovaties. En als professional vind je het een aanstekelijk idee om een it-huishouding te hebben die onderhoudsvrij is. Maar komaan. De realiteit van vandaag is een hele ingewikkelde en die vereist geharde experts – zoals jijzelf - om in te overleven. Op het bureau rinkelt alweer de telefoon: een gebruiker in nood!

Na mij spreekt iemand over de nieuwste ontwikkelingen rond virtualisatie. ‘Ook al gebruikt de organisatie een dozijn verschillende besturingssystemen in allerlei verschillende versies, onze hypervisor kan ze allemaal tegelijk aan’ vertelt hij met terechte trots. De nog altijd rustige zaal hoort het met milde belangstelling aan. Gelukkig staat niemand op om te vragen waarom je er eigenlijk een dozijn besturingssystemen op zou moeten nahouden.

Die wolk is er wel. Hij hangt alleen nog een beetje laag.

Gepubliceerd in IT Executive magazine, 4 februari 2009

(Very) Slow Blogging

2009-01-26T23:08:00.003+01:00

Once upon a time I used to write complete books. Quite a lot of work, I can assure you. I remember writing a book about iterative development which took me an entire, very hot summer in the attic of my house. It seemed to last forever and even now, when I occasionally thumb through the book, I get visions of sticky, sun-drenched days that I witnessed passing by while writing, thinking, writing, thinking and writing.

Later, I started to fancy creating articles. Yes, the content was a bit more shallow. But it took me less work, typically a day or so, and it allowed me to cover more subjects in a shorter period of time. Then, several technology magazines asked me to become a columnist. I taught myself to deliver crisp messages every month in nothing more than 600 words. You end up writing very short sentences, getting rid of all details and focusing on just one key insight per column. Yet again a bit later, a business magazine invited me to write a weekly column for managers, and I constrained myself further to 400 words, apparently being the maximum amount of content a typical business executive can absorb in one read. I essentially produced sound bites with some stage-setting around it.

Then came the period of blogging. We all learned that a good blogger writes very, very short items and does not really care about style or aesthetics. A blogger does not explain or describe anything. You just link to other sites (thank God for Wikipedia, the source of all truth). And now, we have Twitter. I find myself thrown into a universe in which 140 characters – roughly 30 words – have to tell it all. Even hyperlinks are abbreviated in order to save space. On Twitter I don’t write anymore, I stick to the management summary of the introduction of a first, draft idea.

So I thought this is the right time to introduce some counter activities. If only to remind myself, I have introduced the concept of Slow Blogging. A Slow Blogger takes all the time that is needed to write an item. And the blog readers get to follow it step by step. To illustrate the principle, I have introduced three new blogs. On ‘One Blog Item A Year’ I will produce exactly one item every year. Every week, I will add one sentence to the item, resulting in an item of 52 sentences at the end of every year. Too dynamic? I also have started ‘One Blog Item A Decade’, which build up with one sentence every month, resulting in a final piece of 120 sentences every 10 years. And yes, finally I have also created ‘One Blog Item A Life’ and I will add a sentence to the one and only item on that blog every year.

Not sure how many sentences that final piece will contain, but I am not aiming for just a synopsis, rest assured.

First published on SlowPlanet

We have Ataris and we are not afraid to use them

2009-01-23T19:16:00.002+01:00

What happens when graduates come from University into their first jobs and find that the IT facilities at the office are an anachronism? What do you get when business users know exactly what innovative technologies can deliver and still get a ‘no’ from the IT department? Probably the same as what happened yesterday at the White House when Obama’s new iPodified staff entered its new offices for the first time.

Quite a reality check, to crash into a wall of old software, security regulations from an ancient past that forbid digital communication (Thou Shalt Not Email) and just a few lonely, pitiful laptops. The eager new-media team came in, only to find out that there were no Macintoshes within a range of 10 miles of the perimeter.

The horror!

Instead, they had to work with 6 year-old versions of Microsoft software (although that is not necessarily a bad thing nowadays, admitted).

‘It is kind of like going from an Xbox to an Atari’ lamented Obama’s spokesman Bill Burton. And although the metaphor is a bit misplaced - what’s wrong with an Atari after all – we can easily sympathize with what the new staff is going through. Guess we saw it coming.

Interesting enough, people in the White House soon turn out to be just as creative as their fellow-victims in other organisations: they apply the same Bricolage-style pragmatics to achieve their goals. And we are only getting a flavour of what is destined to happen much more in many different businesses.

Apparently, the officials in the press office were already prepared: in addition to using their own mobile phones they set up Gmail accounts so that they freely could send and receive information. Quite a daring step. But then again, 2009 might prove to be a transitional year in many different ways. Let’s keep a close look at the IT machinery in Washington for changes. Who knows, that old-fashioned pong game might indeed morph into a highly interactive, 3D multi-player experience.

Or not. In either case, we should learn.

First published on Capgemini's CTO Blog

Interview in Jacquard Magazine, nu online

2009-01-23T15:50:00.003+01:00

Ik heb een tijdje geleden een interview gegeven over ontwikkelingen in het IT-vakgebied ten behoeve van het wel zeer glossy Jacquard Magazine, een uitgave van het Jacquard innovatie- en stimulatieprogramma van de Overheid. Nu is het gehele blad in onhandzaam PDF-formaat beschikbaar. Interview vanaf bladzijde 6.

Wikipedia in de polder

2009-01-23T15:25:00.002+01:00

In een recent artikel van Nicholas Carr wordt betoogd dat Wikipedia zo langzamerhand een monopolie heeft op de waarheid. Hoezo democratisering van informatie? Willekeurige welke zoekterm je hebt, de beschrijving op Wikipedia staat bovenaan bij Google.

Wikipedia zegt het. Dus het is waar. Zo simpel ligt dat.

Nou ja, als het Engelstalig is. De Nederlandse Wikipedia blijft een truttig polderbrouwseltje waarin een gebrek aan taalvaardigheid en een zwijgend soort van beknoptheid regelmatig om de overhand strijden. U wilt een illustratie van deze stelling? Leest u even wat meer over de Apple Cube op Wikipedia.nl, zo te zien geproduceerd op een tienerzoldertje in Swifterbant.

Mooiste MAC

2009-01-23T15:00:00.004+01:00

De Mac bestaat 25 jaar. En nu maar hopen dat haar schepper de volgende 25 jaar ook mee kan maken. 'Haar?'. Uiteraard. De Mac is een meisje, geen twijfel mogelijk. Vandaar ook dat je overal op het web verkiezingen ziet van de mooiste Mac ooit. Velen zeggen dat de mooiste Mac altijd je eerste Mac is. Zit wat in en ik vind inderdaad mijn Cube de fraaiste. Iemand anders nog ideeën? En graag geen geestige suggesties als 'de mooiste Mac is een dode Mac'. Zuurpruimen.

IT Executive column: To Do 2009

2009-01-17T14:21:00.001+01:00

Januari, wat is dat toch een katterige snertmaand. Het cadeaupapier is weggegooid en de kerstversiering is weer opgeborgen. Buiten is het koud en grijs. Echt zo’n moment om vraagtekens te zetten bij de evolutietheorie, want als die waar was zouden mensen wel een winterslaap houden.

Wat kun je doen? In het zuiden verkneukelen ze zich al op het komende carnaval. Dat schijnt te helpen. Voor anderen resteert chagrijnig gemompel en wachten tot de eerste krokussen opduiken.

In de tussentijd is het misschien een goed idee om frisse plannen te maken voor het nieuwe jaar. Een lijstje maken van activiteiten die je nu echt eens zou moeten uitvoeren. Dat leidt af en geeft zelfs energie. Laat dan de pekelwagens maar rondrijden en de ijsbloemen op de ruiten staan: als we bedenken wat er allemaal in 2009 rond informatietechnologie valt te verkennen, klaart onze bui vanzelf op.

Een kort kringgesprek met wat vakgenoten leverde in ieder geval al een aardige opsomming op:

Zelf een mashup-applicatie in elkaar zetten.
Me laten certificeren als Togaf 9 enterprise architect.
Twee 100 dollar laptops aanschaffen en eentje daarvan weggeven aan een ontwikkelingsland.
Zelf een mashup-component of gadget maken.
Op zijn minst een half dozijn nieuwe cloud-toepassingen gebruiken.
Over een project bloggen.
Op zijn minst een dozijn verouderde applicaties overboord zetten.
Een eigen virtuele community starten.
Over de it-strategie bloggen.
Ubuntu Linux op een pc installeren en gebruiken.
Een social network gebruiken binnen de organisatie.
De bèta van Windows 7 proberen.
Me laten certificeren als Scrum master.
Een social network gebruiken samen met een klant.
Een social network gebruiken samen met een partnerorganisatie.
Online backup via internet regelen.
Minder tijd met email doorbrengen.
De principes van LEAN leren (bij Toyota hebben ze die even niet nodig).
Een Android telefoon gebruiken.
Standaardiseren op Open Document Format.
Een SaaS-applicatie bouwen, bijvoorbeeld met behulp van Googles App Engine.
De beveiligingsexperts wijzen op de principes van Jericho security.
De hele familie laten twitteren.
Minder programmeren in Java.
Twee nieuwe webtalen begrijpen.
Iets tastbaars doen met soa.
Minder programmeren in C#.
Op zijn minst aan één open source-project bijdragen.
Zelf een SAP-module leren bedienen.
Uitzoeken hoe het ook alweer zit met de vierde normaalvorm.

O, voor ik het vergeet: een To Do lijstje gebruiken op internet. Hebben we in ieder geval alvast één cloud-toepassing afgevinkt.

Gepubliceerd in IT Executive, 20 januari 2009

You've Got Mail. Almost.

2009-01-17T13:26:00.004+01:00

Your worries are over.

Now there is Real Snail Mail, the worlds first webmail service using live snails. The good people at boredomresearch, Bournemouth University, take care of a well-trained staff of 8 snails that each carry a 20mm RFID tag on their shell. Incoming messages are collected at the dispatch centre at one end of their closure. Once a message is loaded on the chip, it will be carried around by the assigned snail until it happens to reach the drop off point. Here the message is collected and forwarded to its final destination. The fastest average delivery time is currently achieved by Francis, a gorgeous brunette snail that only needs 2.22 days to bring the message across. This is in sharp contrast to the pathetic 10.43 days of her macho colleague Sean (codename ‘Agent 007’, guess his glory days are a bit over indeed).

As I said, further discussion is useless. Just think about Real Snail Mail the next time you start up your e-mail program, and it may already help you to approach things just a little bit differently. Then again, you could consider to actually use this brilliant, very contemporary service (after all, it’s RFID, it’s cloud and it’s definitely green) in real life. Send yourself and your team members the project plan, IT strategy outline, specifications document or design through Real Snail Mail and take the time in between to contemplate your results. The results can only improve, because you have injected the right dose of ‘slow’ to take some distance and look into the matter from different perspectives.

I sure hope that the success won’t put too much pressure on those poor snails. Already, their bosses are thinking about scaling up. This will no doubt introduce the concept of industralised snail farms and before we know it management consultants will be applying Lean Six Sigma to eliminate even the last minute of waste in the tank. For now, champion snails like Agatha (agent 006) and Reginald (agent 012) couldn’t care less. One of them may be carrying my e-mail right now, but that freshly placed marigold looks so much more tasteful. Could be another hour of just bites, rather than bytes.

First published on Capgemini's CTO Blog and SlowPlanet

Lange carrière

2009-01-15T22:02:00.003+01:00

Dat krijg je ervan. Een beetje onvoorbereid bij de Netwerk Gebruikersgroep Nederland (NGN) binnenlopen in veel te nette kleren. En dan onverhoeds voor de videocamera worden gesleurd om geïmproviseerd iets te vertellen over de spreekbeurt van volgende week. Dan krijg je een stijf mannetje met veel denkrimpels, nog veel meer uh's en een zooitje waterige gemeenplaatsen. Voor je het weet de rest van je leven te bewonderen op YouTube.

En nu maar hopen dat het boek beter is dan de film.

Highlight van de dag: tijdens de eerste take van het interview met een stalen gezicht opmerken dat je al vrij lang in het vakgebied zit ('ik ben gelijk na de 1e wereldoorlog begonnen') en dan onderbroken worden vanaf de zijkant met de opmerking: 'sorry, ik hoorde een verspreking, volgens mij zei je per ongeluk 1e wereldoorlog'. Stom inderdaad. Ik bedoelde uiteraard de 2e wereldoorlog. Herinner ik me nog als de dag van gisteren.

Meeluisteren

2009-01-10T13:43:00.006+01:00

In het kader van de actie 'Widget van de Week' gelieve hieronder aan te treffen een snoepje van de firm last.fm, een dienst die op de achtergrond de muziek volgt die ik afspeel en op basis daarvan - steeds relevantere - aanbevelingen doet voor andere muziek. Ook kan je een muziekkanaal aanzetten dat nummers speelt waarvan last.fm vermoedt dat je ze wel goed zal vinden. Wat u zegt, dat vraagt om een widget (of gadget, zo u wilt). Hieronder eentje die aan de belangstellende bloglezer laat weten wat ik zoal de laatste tijd heb afgespeeld c.q. zelfs op dit moment aan het beluisteren ben. Klikken op het gebruikersprofiel en u krijgt zelfs een keurig overzicht van de gehele muziekbibliotheek van meneer Tolido. Dat knaagt een beetje aan de randen van het privacy-bewustzijn, maar zoals Scott McNeally van Sun al in 1999 zei: "You have no privacy, get used to it". Hierbij.

'MacBook Wheel': I'll buy almost anything...

2009-01-06T12:23:00.003+01:00

... as long as it is shiny and made by Apple". Geinig filmpje. Let vooral ook op de laatste zinnen over de Sudoku Killer.

IT voorspellingen 2009: de definitieve lijst

2008-12-31T13:19:00.001+01:00

De finale lijst van IT voorspellingen 2009 door mijzelf en collega's van Capgemini. Nu op het CTO blog.

Fireplace - uncut

2008-12-29T15:43:00.002+01:00

Wie op zijn home media entertainment system in deze koude dagen live naar een haardvuur wil kijken, doet gewoon dit 5 Mbps streaming plaatje.

En anders is er altijd nog de uncensored director's cut:

IT Executive colum: Kop van Jut

2008-12-29T12:52:00.002+01:00

Even veerde ik op toen ik hoorde van de goede voornemens van minister Guusje ter Horst. Elk ministerie een eigen cio! Wat een luxe. Hoe lang hebben we het er in Nederland al niet over: als we serieus werk willen maken van de strategische toepassing van technologie, dan moeten er op zijn minst een paar ict-directeuren binnen de Overheid worden benoemd. Net als in het bedrijfsleven, waar ze de innovatieve waarde van technologie al langer op de juiste waarde weten te schatten. En nu Obama het goede voorbeeld geeft door een ict-strateeg op kabinetsniveau te benoemen, kan het verlichte Nederland niet meer achterblijven.

Tot je de aankondiging verder doorleest. Dan wordt al snel duidelijk dat de toonzetting hier in de polder nuchterder is. Of ontnuchterend, zo u wilt. De kersvers benoemde functionarissen komen straks ergens op de bodem van de voedselketen der cio’s terecht. Eigenlijk nog onder de beklagenswaardige categorie van facilitaire zaken: daar wordt de ict-afdeling weliswaar slechts gezien als een lastige randvoorwaarde voor de bedrijfsvoering, maar in ieder geval kun je de boel sturen op effectiviteit en efficiëntie. Heb je toch nog een beetje het gevoel dat je manager bent.

Voor de ministeries lijkt dat te hoog gegrepen. Want de voornaamste taak voor de ict-verantwoordelijken aldaar wordt het inperken van risico’s. Miljoenenverslindende megaprojecten: er gaat er straks geen één meer van start voordat de departementale cio er het oog over heeft doen gaan.

Ict niet eens als kostenfactor maar als faalfactor: een niet te benijden hoek waar makkelijk klappen vallen. Als cio kun je het in zo’n positie alleen maar verkeerd doen. Of je keurt projecten goed die vervolgens alsnog compleet uit de bocht vliegen, of je wordt zo voorzichtig dat geen enkel project meer doorgang vindt. In het laatste geval kan dan bijvoorbeeld een nieuwe wet niet tijdig worden doorgevoerd. Krijg je hoe dan ook vanzelf Kamervragen van.

En dan wordt ook nog eens trots aangekondigd dat de minister voortaan jaarlijks op basis van ‘geüniformeerde kostensoorten’ over de voortgang van ict-projecten gaat rapporteren. Tel uit je winst. Niet echt een reuzenstap in de richting van een innovatieve ict-strategie.

Toegegeven: je moet aan de fundamenten beginnen. Vooral als ze ontbreken. Dus dit is een goede start, zij het een late. Maar laten we hopen dat we een paar nieuw benoemden gaan zien die voorwaarts durven. Want een Kop van Jut, dat wil niemand zijn in 2009.

Gepubliceerd in IT Executive, 24 december 2008

John Lennon en OLPC

2008-12-27T10:17:00.002+01:00

Hij klinkt een beetje houterig, maar het is toch John Lennon die de OLPC laptop aanprijst. Een mooie verlate kerstgedachte, lijkt me zo.

43 IT Things to do in 2009

2008-12-22T12:07:00.002+01:00

No better timing than right now to contemplate your plans for 2009. And why not use good old 43Things to do it in true web 2.0 style? Until now, I have been using the site to write down and share my own personal, silly targets. Meditate more. Pick up boxing training again. Create the first Yellow Raincoat painting. Write a book about Slow IT. You know, just the basic, ordinary stuff we can all relate to.

But why not do it a bit different this year? What if the CIO would share his or her ’43 IT Things to do in 2009’ with the company. Wouldn’t that be a simple and transparent tool to communicate and share the IT strategy? And wouldn’t it be an interesting exercise to condense that complete strategy into a couple (7, 12, 43, whatever) of simple, straightforward targets that others can understand and comment on?

Or why not use the list to create a wish list of personal IT activities that we should definitely consider in 2009? I really hope that you readers – since many of you will now have a few days off – can help me to compile a list of 43 items that we will then publish on the site for everybody to see and work with.

To get the discussion started, here is my first list of IT activities that people may want to plan for in 2009:

1. Build your own mashup application
2. Become a Togaf 9 certified architect
3. Give and get one OLPC laptop
4. Use a cloud application
5. Blog about your project
6. Install Ubuntu Linux on a PC
7. Start a community on Ning
8. Get a personal KPI gadget on your desktop
9. Try an Android smart phone
10. Use social network tools within the IT department
These are just my first ideas. I am sure the wisdom of the crowd can deliver much better than that. So I’m most interested in learning from your ideas and I promise to publish the entire list once we have enough input.

And if you are looking for inspiration, why not visit 43things first and do their quick self-test to find out more about yourself? I did the test too and turned out to be a ‘Spiritual Organized Self-Knower’. Not so sure about either of these things, but sounds good anyway. If you are sharing your ideas for the list with us anyway, why not also tell us what type you are? After all, self-knowledge is one thing, but knowing the community around you, should be even more fun.

I took the 43 Things Personality Quiz and found out I'm an

Spiritual Organized Self-Knower

Eerst gepubliceerd op Capgemini's CTO blog

Voorspellingen 2009 - wegens bewezen succes

2008-12-20T10:52:00.004+01:00

Het Internet, eigenlijk een heel groot dagboek. Zo kan iedereen met eigen ogen vaststellen dat ik op de kop af een jaar geleden haarscherpe voorspellingen deed over 2008. Nou ja, wat kleine verschrijvinkjes over de Amerikaanse presidentsverkiezingen, maar verder toch een griezelige accuratesse. Op velerlei verzoek daarom hierbij opnieuw een aantal serieuze boodschappen voor 2009, allemaal bij me opgekomen toen ik vanmorgen op mijn meditatiekussentje zat.

1. Steve Jobs wordt te mager. En het zal de wereld veranderen. Apple komt overigens wel met een NetBook.

2. De economie herstelt verrassend snel. Er gaat namelijk niets boven puinruimen. AEX weer door de 400 heen.

3. Minister-president Bos. Inkopper. Ik zou waarschijnlijk nu ook op hem stemmen. Zegt genoeg. Ik denk dat Femke ook mee gaat doen.

4. België krijgt een ander kabinet. En de zon komt elke ochtend op en gaat 's avonds weer onder.

5. Band van 2009: Kings of Leon. Zie de popfestivals komende zomer. Niet mijn favorieten overigens (dan moet er toch meer herrie worden gemaakt), ik geef alleen maar door wat tot mij komt.

6. Koudste jaar sinds 2000. Laat maar komen die ijstijd. C02 is zo 2007.

Tot zover. Ook nog iets met tornado's, aardbevingen en overstromingen. Maar ik geloof dat de film beter wordt dan het boek.

Tijd voor de 43 dingen

2008-12-20T10:36:00.005+01:00

Hij bestaat al jaren, 43 Things (niet beginnen over waarom die site zo heet, voor je het weet gaan lui je weer uitleggen hoe het zit met het getal 42 en zo). Maar geen mooier moment dan vlak voor het nieuwe jaar om voor jezelf nog eens op een rijtje te zetten wat je eigenlijk zou willen bereiken. Inclusief een zelftest - nogal Amerikaans getint overigens - die je vertelt wie je bent. Voor mij kwam eruit ' Spiritual Organized Self-Knower'.

Uiterst twijfelachtige analyse, maar het klinkt wel goed.

Hoor ik nog van u lezers in welke categorie u valt?

I took the 43 Things Personality Quiz and found out I'm a

Spiritual Organized Self-Knower

CoNGNes spelt een beetje verkeerd

2008-12-20T10:04:00.003+01:00

Wel leuk, zo'n aankondiging voor een spreekbeurt bij de NGN waarvan de organisatie aangeeft dat het ' een verrassing' voor hen is waar ik het over zal gaan hebben. Lijkt me in ieder geval een staaltje van onbegrensd vertrouwen. Wel wat slordigheidjes in de aankondiging. Als mijn werkgebied wordt aangegeven alles tussen Portugal en Rusland. Maar dan vergeten ze bijvoorbeeld China en Australië. En trouwens, Portugal hoort er niet bij. Of wacht, vanaf 1 januari is mijn werkgebied trouwens weer gewoon netjes Nederland (wegens het opheffen van een strategische regio binnen Capgemini, men wilde weer eens wat anders, begrijpelijk).

Bent u er nog?

Ook wordt vermeld dat ik voorzitter ben van The Open Group. Moet ik niet aan denken. Laat Allen Brown dat lekker zelf doen, en graag nog voor vele jaren. Wel ben ik lid van de board van The Open Group. Nu maar hopen dat de NGN dat geen teleurstelling vindt.

Vervolgens wordt nog een link gegeven naar ' artikeltjes' die ik zou hebben geschreven, en dat is dan echt weer zo'n mooie verouderde pagina op mijn oude site bij xs4all die ik eigenlijk allang had moeten verwijderen. Tegenwoordig heb ik een speciale link voor Artikelen op mijn nieuwe site. Die overigens nog geheel in aanbouw is.

Leuk geschreven overigens, die aankondiging. Dat wel.

De Pers: Bergen ICT werk

2008-12-16T12:42:00.002+01:00

En nu maar even deeplinken naar het artikel in De Pers vandaag over de crisis en ICT. Voor de liefhebbers hier ook de hele PDF, even doorbladeren naar bladzijde 16.

ICT en crisis in De Pers

2008-12-15T20:52:00.002+01:00

Neemt u dinsdag de 16e even De Pers mee bij de Hema, Albert Heijn of het treinstation. Staat een leuk artikeltje in van journaliste Annemieke van Dongen over hoe het nu verder moet met ICT met de recessie en zo. Inclusief enkele quotes van uw blogger.

Herontwerp

2008-12-15T12:24:00.003+01:00

Van het weekend ben ik maar eens lekker in mijn site gaan wieden. Nou ja, vooral in de voorpagina eigenlijk. Die is geheel nieuw en honoreert verder mijn streven om zakelijk en privé een tikje verder uit elkaar te trekken. Geen 'Veluwezoom' kronieken dus meer via www.tolido.com en ook geen verslagen van het Wijngenotschap. Dit alles is voortaan via mijn privé-blog te vinden en daar weet de belangstellende de weg wel heen. Zo niet, dan hoor ik het wel via de email.

In de tussentijd hoor ik graag wat u vindt van mijn nieuwe site-ontwerp. Is dit echt Over The Top, Totaal Megalomaan of juist strak, zakelijk en simpel? Of allebei? Of geen van beiden? Ik verneem graag uw al dan niet deskundige commentaar en suggesties.

IT Executive column: Voicemail

2008-12-14T00:33:00.002+01:00

“… Goedendag. U bent verbonden met de voicemail van Rob. Ik ben momenteel niet bereikbaar. Dat komt, we hebben onze jaarlijkse strategiesessie met het hele management van de it-afdeling en de hoofden van de bedrijfseenheden. Leek me een mooi moment om het over een hele andere boeg te gooien. Voor het komende jaar is de it-strategie namelijk belangrijker dan ooit: de wolven lopen huilend door de grauwe straten en we hebben creatieve ideeën nodig. Niet alleen over hoe we geld kunnen besparen op de automatisering. Maar ook hoe we technologie op nieuwe manieren kunnen gebruiken om de recessie het hoofd te bieden.

Overigens houden we onze heisessie dit jaar niet op dat luxe neorenaissance kasteeltje in Overijssel. We zitten nu op de zolder van Henk en Alie’s dorpscafé in Winterswijk. Heel gezellig en de baas schijnt waanzinnige wildschotels klaar te maken.

Maar goed, over de it-strategie dus. Als die zó belangrijk is voor het succes van het bedrijf, waarom gaan we er dan zo onzorgvuldig mee om? Vorig jaar wist ik alle betrokkenen met moeite één dag bij elkaar te krijgen op het kasteel. Nou ja, bijna alle betrokkenen. Zelfs onderweg kreeg ik nog een gehaaste afzegging. Iets met een spoedofferte of zo, hoewel ik daar later nooit meer van gehoord heb. De rest kwam in de loop van de ochtend binnendruppelen en eigenlijk kwamen we pas rond elf uur een beetje op gang. Dat was vlak voor de lunch, waarbij ze overigens een heel bijzonder Californisch wit wijntje schonken.

Afijn. Pas een paar dagen van tevoren had ik me bedacht dat enige voorbereiding misschien wel gewenst was. Dus ik geef ruiterlijk toe dat de ondersteunende documenten slordig in elkaar geflanst waren. Maakte niets uit, want geen hond had ze doorgenomen. Uiteindelijk moesten de uitgangspunten eerst nog eens drie keer worden uitgelegd. Daarna volgde een sessie waar niemand met het hoofd bij leek te zijn. Wie niet gewoon schaamteloos email aan het doen was op de opengeklapte laptop, was wel onder de tafel bezig met de Blackberry. En toen voor de zoveelste keer een collega met een verbeten gezicht, gedempt mompelend in zijn telefoon, de zaal uitrende, knakte er iets bij me.

Dit jaar doen we het daarom anders. We zijn drie volle dagen onder water en onze telefoons liggen thuis in de la. Zelfs de aantekeningen worden niet op een laptop gemaakt. Voor de zekerheid.

Laat u overigens gerust een boodschap achter na de piep. Misschien bel ik over een week of twee terug….”.

Gepubliceerd in IT Executive, 10 december 2008

Mappel 1984

2008-12-01T21:19:00.009+01:00

Voor de liefhebbers van Apple doen we eerst even de Simpsons die warme aanhangers zijn van Steve Mobs:

En daarna even de oorspronkelijke commercial uit 1984, die alles zou veranderen. We hebben toch wel door waar de parodie ergens plaatsvindt neem ik aan ...?

Slow IT gelanceerd

2008-11-29T22:33:00.003+01:00

Met enige trots mag ik u mededelen dat ik vanaf vandaag actief ben als blogger op SlowPlanet: de internationale hub voor alles wat met de Slow Movement te maken heeft. Initiatiefnemer van SlowPlanet is Carl Honoré, de auteur van de bestseller In Praise of Slow. Het leek Carl een uitstekend idee om meer aandacht te besteden aan het concept van Slow IT: mijn pleidooi om technologie met meer respect, zorgvuldigheid en aandacht te benaderen. Valt veel over te vertellen en past meer dan uitstekend in de ADHD tijdsgeest van nu. Maar leest u anders even het eerste verhaaltje hierover op SlowPlanet. Of de net iets uitgebreidere, net iets meer corporate versie op Capgemini's CTO blog. En binnenkort valt op mijn nieuwe Slow IT website een stuk meer te lezen over mijn in aanbouw zijnde boek: Slow IT - the Art of Careful Technology.

Bricolage IT

2008-11-21T17:48:00.002+01:00

You probably won’t be stunned by my prediction that 2009 looks like a bumpy year indeed. No matter how we put it, many IT departments will need to cut down on their costs. Applications and infrastructure will be consolidated, innovative projects may be on hold and the rest of the budget – if any – is likely to be spend on risk management, reporting and regulatory compliance.

Interesting enough, this may lead to an even stronger push to the phenomenon of Bricolage IT, particularly at the business side of organisations. Let me explain ‘Bricolage’ first: this is a typical French word that describes the art of using whatever is available – in a pragmatic way – to achieve a goal. ‘Do it yourself’ describes the same, but misses a bit the semantics of making the most of what you have, even if it is not that much.

I predict that the business side of organisations in 2009 will need new IT solutions to deal with the requirements of the market, particularly alluding to the downturn. However, the same downturn makes the central IT department even less responsive than it used to be: with a decreased budget and even less headroom to innovate, it will act more and more like the central Nay department.

Left to its own devices, the business side will look for alternatives – outside the scope of central IT and within the limits of their own, local budget -. And it may be in for a surprise, because a new wave of on-demand, software-as-a-service solutions is readily available, covering a considerable number of new grounds. They will enable Bricolage style applications that directly address the needs of market-facing units (some would call it Business Technology solutions). All without costing a fortune.

It may pertain to ‘office’ applications, like Google Apps but also to client relationship management (with established players and challengers), human resource management (talent management may be a crucial driver in 2009 and more solutions are supplied 'as-a-service'), collaboration and social networking platforms (they can be created in a snap), Business Intelligence (corporate performance management scorecards can be delivered through the browser) and of course, Mashups (impressive composite applications, built with just a few clicks). Users can even create, launch and monitor processes from their own iGoogle portal, supported by a business process management service.

Come to think of it, a petrified central IT department will have the business side turn to Do It Yourself IT. This may lead to some breakthrough innovations, that we would not have seen so quickly with sunny weather. Obviously, new concerns will arise, for example around integration and security. It will be a good challenge for IT to deal with that. Or even better: anticipate on it. In the meantime, if you are in desperate need for a solution and there is no support, you simply turn to what is available and make the best out of it. This is why the business side will make 2009 the year of Bricolage IT.

Eerst gepubliceerd op Capgemini's CTO blog

Software Release Magazine column: Reddingsplan

2008-11-19T16:10:00.001+01:00

Het zal wel door het grauwe herfstweer komen, maar ik begin langzamerhand te vermoeden dat er crisis in de lucht hangt. Vraag me niet hoe ik dat weet, ik heb daar nu eenmaal een scherp ontwikkelde neus voor. Geen reden om depressief van te worden: vaak vind je pas vanuit de diepste ellende het pad omhoog. Vraag maar aan de feel good guru’s van deze wereld. Of je nu Tony Robbins (laat je innerlijke kracht vrij!), Eckhart Tolle (ben je klaar om wakker te worden?), Rhonda Byrne (ook jij kunt The Secret doorgronden) of zelfs – vergeef me – Buddha heet, allemaal hebben ze eerst als laveloze, getourmenteerde paria’s in de goot liggen janken. Pas daarna kwam dat unieke moment van verlichting, waarin ze braken met alle chaos in hun hersenpan en één met de kosmos werden. En zo.

Het zal wel onverbeterlijk optimisme zijn, maar het lijkt me een goed idee om ook deze crisis te zien als een keerpunt. Een bij uitstek mooi moment om af te rekenen met alle rommel die zich in de loop van de tijd heeft opgestapeld. Gebeurt in de markt ook. Complexe, via indirecte constructies met elkaar verweven financiële producten worden opgeruimd. Dubieuze leningen worden geparkeerd of afgeschreven. Ordinair, korte termijn winstbejag wordt verboden. Waar nodig wordt vers kapitaal geïnjecteerd, letterlijk als nieuwe start.

Terug naar de eenvoudige, overzichtelijke fundamenten. Van de weeromstuit krijg je visioenen hoe goed zo’n grote schoonmaak zou kunnen uitpakken in de IT-huishoudingen van deze tijd.

Stel je voor, het water staat zo hoog aan de lippen, dat de ruimte ontstaat om de systemen compromisloos aan te pakken. Zonder dat iedereen een mening heeft. Wat zou het een stuk simpeler kunnen.

Ellenlange XML-berichten die worden vertaald naar ondoorgrondelijke objectgeoriënteerde domeinmodellen, die daarna met object-to-relational mappers (haalt u tussendoor gerust even adem) met geweld worden geperst in een kapot genormaliseerde relationele database. Dat is een pervers dominospel waar de gemiddelde Amerikaanse hypotheekconstructie bij afsteekt als een wonder van eenvoud. Hoog tijd om de kracht van het relationele datamodel te herontdekken en als basis neer te zetten. De rest van de software wordt daar dan omheen opgebouwd. Die zou als een natuurlijk verlengstuk moeten werken, niet als een verknipt doel op zich.

Veel verouderde applicaties staan stijf van de bedrijfslogica en afleidingsregels, als een onontwarbaar kluwen verward met de rest van de code. Aanpassen is levensgevaarlijk, want de rest van het systeem kan bij de geringste beweging tot stof vergaan. De beste remedie is daarom om zulke stukken in zijn geheel te verwijderen. Met de nieuwe generatie BPM (Business Process Management) en BRE (Business Rule Engine) kunnen processen en regels extern worden gedefinieerd, dicht tegen de bedrijfsvoering aan. Applicaties worden er niet alleen een stuk lichter en overzichtelijker van, maar de flexibiliteit neemt ook nog eens sterk toe.

De hele verzameling in eigen huis ontwikkelde toepassingen die allemaal ongeveer hetzelfde doen, misschien is het nu wel de tijd om ze in één klap te vervangen door een standaardpakket. Zie het maar een beetje als herfinanciering. Dat geldt ook voor die zelfgemaakte Enterprise Service Bus: tien jaar geleden stond het ding stijf van de innovaties, nu is het een blok aan het been dat elke dag zeurderig om aandacht vraagt. De markt is bezaaid met open, gestandaardiseerde oplossingen. Door ze als vervanging van de eigen huisvlijt in te voeren, ontstaat ademruimte op de ontwikkelafdeling. En die is hard nodig om straks weer te kunnen groeien en nieuwe gebieden te betreden.

Ga er eens goed voor zitten, en de ideeën voor versimpeling en verbetering stapelen zich verder op. Een Reddingsplan voor de IT: misschien is het wel nu of nooit.

Gepubliceerd in Software Release Magazine, november 2008

Now, who's the President?!

2008-11-17T23:29:00.002+01:00

You thought you got it all worked out. Used the Web 2.0 like no one else to mobilise a huge crowd of supporters. Announced to appoint a national CTO, in charge of using technology pro-actively to create new jobs and restore competiveness. Created an online dialogue with your citizens, even before your term began. Yes, you were going to be a geek in the best sense of the word, leveraging information technology to reach new innovative heights.

Then the IT guys at the White House told you that you can no longer keep your Blackberry. To start with. Unsafe, unreliable, uncontrollable. And besides, it is not a company standard.

What’s next? Probably handing in your MacBook.

Ah, some of these IT security experts (or should we call them the Innovation Prevention Unit?), they can put a damper on any new initiative. Their remedy against the dangers of the connected Internet: just pull the plug and don’t email ever again. Life is so simple, if you really want it.

Obama will soon face the same challenge that many frustrated business users already know all too well: to see your inspiring, new ideas being smashed to smithereens by the central IT department. Because these ideas don’t fit the organisational security policies and procurement rules or because the existing systems are too petrified to accommodate the change.

But unlike many of us, Obama is in the unique position to change this game. There is just one question he needs to ask. Let’s hope he does (and yes, he can).

Eerst gepubliceerd op Capgemini's CTO blog

November congresmaand

2008-11-16T19:39:00.009+01:00

Als de maan door de bomen schijnt, lopen de congresgebouwen vol. Zo'n beetje heel automatiserend Nederland verzamelt zich als vanouds om manhaftig vooruit te kijken naar volgend jaar. Ik zelf mag regelmatig de bühne op om mijn praatjes af te steken. Waar ik vorige week op één avond voordrachten mocht houden over respectievelijk infastructuur-migratie (leuk), open source (lastig) en business analyse (leuk), smeerde ik het deze week iets netter uit: woensdag was gereserveerd voor LinuxWorld, donderdag voor het jaarcongres Procesmanagement en vrijdag voor de jaarlijkse Data Quality Summit. Zo kom je nog eens ergens en afgezien van de bijna onvermijdelijke bijverschijnselen (schorheid, vermoeidheid en - vooral op vrijdag - hardnekkige verwardheid) is het wel een prachtige gelegenheid om de verschillende publieken met elkaar te vergelijken. Met name het contrast tussen de procesmensen van donderdag en de datamensen van vrijdag vond ik keerzaam.

Procesmensen maken op mij een creatieve, lichtvoetige indruk. Weinig zware speeches, maar wel ingehuurde acteurs die humoristische rolspelletjes opvoeren onder het met gras bedekte dak van het Cinemec in Ede. Lekker Tree Huggen en zoeken naar best wel een stuk emotionaliteit achter het proces. Bijna de helft van het publiek lijkt uit vrouwen te bestaan.

Datamensen zijn een stuk serieuzer ingesteld. In het Evoluon in Eindhoven overheersen de donkere pakken en de enkele vrouw die rondloopt is van de organisatie of doet iets in marketing en communicatie. Het thema van het congres is datakwaliteit, een belangwekkend doch relatief zwaarmoedig onderwerp. Men loopt nog net niet handenwringend rond, maar er wordt wel zorgelijk gesproken over het onvermogen om De Business te overtuigen van het nut van kwalitatieve data. Een professor houdt een bloedserieus betoog over een door hem verzonnen logistiek concept voor informatiestromen in de organisatie.

Het is overigens prettig toeven in het auditorium van het Evoluon. Ooit vergaapte ik me als tienjarige hier aan innovaties als een sprekend apparaat dat 'koffie' kon zeggen en een beeldbuis waarop men den aanbellenden medenmensch aan de andere kant van de deur kon bekijken. Pure science fiction was het. Nu zijn alle machines weggehaald, waarschijnlijk verhuisd naar een speciaal Philips magazijn voor vergane glorie.

Rust In Vrede, zou je bijna zeggen. Geldt voor mij ook, de hele komende week geen spreekbeurt in de agenda. Veel meer dan 'koffie' zullen ze niet van me horen.

IT Executive column: Obama's CTO

2008-11-12T23:00:00.001+01:00

Het heeft iets hijgerigs, je column schrijven tijdens de Amerikaanse verkiezingnacht. Op de bank met de Apple, Google Docs in het ene venster, EyeTV televisie in het andere naast een paar cruciale nieuwssites en een live Twitter-stroom: online actualiteit in de onvervalste adhd-stijl van het heden.

Net als veel andere Europeanen heb ik een uitgesproken voorkeur. Het is ondertussen een platitude, maar Barack Obama blijft charismatisch. Vanmiddag zag ik hem op een ver verwijderd televisiescherm een toespraak houden. Er was geen geluid en de ondertiteling was onleesbaar. Toch zorgde de zichtbare intensiteit van zijn optreden voor kippenvel. Het is dezelfde intensiteit die zo velen ertoe brengt om voor de eerste te keer te stemmen. Dezelfde intensiteit die je doet geloven dat verandering werkelijk mogelijk is. Een tikje meer van die Obama-stijl in het leiderschap, en ons vakgebied zou waarschijnlijk heel wat meer geslaagde projecten en programma's kennen.

En natuurlijk zijn er andere manieren waarop Obama inspiratie levert voor it executives. Hij heeft dan wel niet het Internet uitgevonden (dat was Al Gore) maar hij heeft overtuigend laten zien hoe je de gereedschapkist van Web 2.0 - we noemen slechts sociale netwerken, virale video's, blogs en RSS - gebruikt om een ongekend grote gemeenschap te bereiken en te mobiliseren. Verkiezingen zullen nooit meer hetzelfde zijn, hoewel de archaïsche taferelen bij veel stemhokjes spontaan beelden opriepen van gaslantaarns en kroontjespennen.

De sterkste liefdesverklaring van Obama aan informatietechnologie zit hem in zijn plan voor een Amerikaanse Chief Technology Officer: een technologiestrateeg die op het niveau van het kabinet gaat opereren. Diens missie: innovatieve mogelijkheden vinden om via technologie meer banen te creëren en competitiever te worden op de wereldmarkt. Bepaald geen halve maatregelen. En een glashelder signaal naar bedrijven: dit is niet de gemarginaliseerde positie van een it-baas die zo nu en dan aan het hoofd boekhouding mag vertellen hoeveel er nu weer is bespaard. We hebben het hier over een positie in de boardroom, eentje waar de impulsen voor verandering van worden verwacht.

Gelet op de namen die tot nu toe zijn genoemd als mogelijke kandidaten (Eric Schmidt van Google, Jeff Bezos van Amazon, en ja: zelfs Steve Ballmer) kan het nog een dolle boel worden in het Witte Huis de komende jaren. Technologie verandert alles. En dat zullen ze weten ook daar.

Gepubliceerd in IT Executive, 12 november 2008

Obama's CTO

2008-11-07T10:45:00.001+01:00

Despite all the serenity I predicted for 2009, I followed the US election night in that typical mashup style of now: on the couch with my Apple laptop, one window open with Google Docs (I was writing a column for a magazine), EyeTV television in another, a few additional news sites open and – of course – a live Twitter feed.

What can I say? it’s still 2008.

Whatever political preference, nobody can deny Barack Obama’s obvious charisma. One day before the elections I noticed him giving a speech, somewhere on a remote TV screen in a shopping street. There was no sound and there were no subtitles. It may be a platitude by now, but the sheer intensity of his appearance gave me goose bumps. It is the same intensity that stimulated many to vote for the first time in their life. It is the same intensity that makes you believe that change actually can occur. Just a bit more of that Obama-style leadership in our profession, and I am sure we would see many more successful transformation projects and programmes.

And obviously, there are other ways in which Obama inspires us business / technology people. He may not have invented the Internet himself (that was Al Gore) but he convincingly demonstrated how to use the Web 2.0 tool kit – social networks, viral video’s, blogs, RSS, to name just a few – to reach and mobilise an unprecedentedly big community. Indeed, elections will never be the same again (but please, don’t call it Elections 2.0). And now, in the transition period towards the new Administration, the Internet is used to engage with citizens and collect their ideas. Actually, people who aspire a position in the new Administration are urged to do this through the site, as “applying on-line is the fastest and most accurate way to get your information to us”.

Probably the strongest proof of Obama’s believe in technology is his plan to appoint a national Chief Technology Officer. This will be a cabinet position with the mission to explore the opportunities of innovative technology to create new jobs and restore America’s competiveness on the world markets.

No half measures. And quite a strong message to many corporations that struggle with the role of IT in business. This is far from the marginalised position of an IT manager who apathetically reports to the CFO about cost cutting and risk management. This is a boardroom position, one that is supposed to create strong impulses for change and growth.

Given the names that have been suggested so far as possible candidates (Google’s Eric Schmidt, Amazon’s Jeff Bezos and yes, even Steve Ballmer; guess they won’t need the website to apply) we may expect some interesting meetings at the White House in the forthcoming years.

And – of course – a thin coating of metals, plastics and chemicals around the Oval Office.

First published on Capgemini's CTO blog.

Tech Predictions 2009: Deliberately Disconnected

2008-11-02T13:12:00.001+01:00

As we are well into November, it is high time we take a few peeks into what 2009 may bring. As the past months have proven though, anything can happen, anytime, anywhere. Volatility is a life style. Yep, and life was easy when we still thought that change was the only constant.

At least we had a constant.

So what can we do? Predict anyway, of course. Follow this blog in the forthcoming weeks to see what is boiling up in Capgemini’s CTO and Technology communities and let us know next year autumn if we were right. Or better still: join us right now in the comments and share your own predictions with the rest of us.

To kick off, here is my first prediction: being Deliberately Disconnected is something we will actively search for. And if not, others will force us. UK train commuter C2C already did it: they are using high tech film to block GSM mobile reception in their coaches. Imagine that ocean of calm, everybody having these introspective, meditative moments before embarking on yet another hectic working day. No shouting, no funny ringtones, no text beeps, just serenity. Hopefully this is a lesson to all the doomed airlines that are considering to allow the use of mobile phones on board of their planes: 2009 is going to be tough as it is anyway, so you may not want to chase away your remaining, loyal passengers (believe me, using mobile phones on a plane will lead to unbearable pandemonium, there will be blood).

We are living our lives short breathed. The ADHD economy makes us impulse and hyperactive, always hungry for new stimuli and information. We tend to become inattentive, even discomgoogolated. If there is one benefit to the crisis we are currently in, it is that it makes us rethink the essentials, taking a perspective from the outside and actually reserve the time to contemplate. Yes, agile fans, in systems development it might even mean spending some more careful time on architecture, design and requirements specification before hastily constructing the first pilot that can be launched into the user community (I have coined the concept of ‘Slow IT’ for this, analogue to Slow Food, more about it later).

If C2C’s coating - which is a combination of metals, chemicals and plastic - blocks mobile reception and radio signals, it will also stop WiFi. Imagine what it will do to meetings: if the attendees can not check their E-mail, RSS feeds and FaceBook buzz on their laptop, Blackberry or iPhone (the latter probably won’t have 3G reception anyway, admitted) they may just actually start to participate in the meeting, listen to others, be involved in meaningful dialogues.

That will be a change indeed. And as we are in a transformation era anyway, I am most happy to launch the concept of Deliberately Disconnected as my first prediction for 2009. And let’s just hope you did not get this one through Twitter.

Eerst gepubliceerd op Capgemini's CTO blog

IT EXecutive column: Samen Jodelen

2008-10-30T22:55:00.002+01:00

Samen jodelen

De mist uit de Alpen heeft als een wollen deken bezit genomen van München. In zo’n verstild, oranjegeel herfsttafereel aan standaards werken met The Open Group, daarvan raak je vanzelf in melancholische sferen. Opeens ben je aan het kauwen op de manier waarop standaards zich in de loop van de tijd hebben ontwikkeld.

Een consortium als The Open Group werd ooit opgericht om de informatie-uitwisseling binnen een organisatie en tussen organisaties te verbeteren. Dat gebeurde onder de noemer ‘boundaryless information flow’ (waar overigens een fraai, toepasselijk germanisme inzit, maar dan vertaald naar het Engels). In de beginjaren lag het accent sterk op technische standaards. Als we nu allemaal dezelfde versie van het besturingssysteem zouden gebruiken – of dezelfde protocollen voor gegevenstransport – `dan zou vanzelf de aandrang tot samenwerking ontstaan. Een verfrissend naïef wereldbeeld dat goed paste bij de rubberen zolen van de bebaarde techneuten die de standaards creëerden.

Later kwam het besef dat de semantiek veel belangijker is dan het leidingwerk: je kunt wel vlot informatie uitwisselen, maar als je elkaars concepten en terminologie niet deelt resteert hersenloos gekakel. Ook ontstond steeds meer belangstelling voor gedeelde methoden en werkwijzen. Het is tekenend dat de grootste groei van het consortium de laatste paar jaar heeft plaatsgevonden rond TOGAF (The Open Group Architectural Framework). Dat is een methodisch raamwerk voor het creëren van bedrijfs- en it-architecturen dat ook veel wijze lessen bevat over hoe je een organisatie rijp maakt voor het werken onder architectuur. Niet helemaal meer in dezelfde divisie als het beschrijven van een setje API’s.

Het meest recent zijn de ontwikkelingen rond professionele certificering: er ontstaan wereldwijde standaards waarin de rollen, competenties en benodigde ervaring in het it-vakgebied worden beschreven. En daarmee wordt opnieuw een belangrijke stap voorwaarts gezet. Je kunt nog zo mooi technische protocolletjes en interfaces hebben afgesproken, eenduidigheid hebben bereikt over semantiek en inhoud en zelfs met zijn allen een uniforme werkwijze volgen, als de betrokken individuen niet vergelijkbare niveaus hebben, wordt niets bereikt. Alsof je een kleuterklas loslaat in een ISO 9000 gecertificeerde fabriekshal. En ga nu maar lekker samen auto’s produceren, jongens en meisjes.

Het zijn duidelijk onderscheidbare stappen naar meer volwassen samenwerking. En elke organisatie kan zijn eigen stadium van standaardisatie eraan spiegelen.

In München hebben we ondertussen een avond gehad met typisch Beiers vermaak. Veel lederhosen, gejodel en dijengeklets. Sommige zaken moeten misschien maar niet wereldwijd worden gestandaardiseerd, denk je dan onwillekeurig.

Gepubliceerd in IT Executive, 29 oktober 2008

Software Release Magazine column: Slow IT

2008-10-11T00:45:00.003+02:00

Ik mocht een een praatje houden op JavaZone: een congres in Oslo dat jaarlijks 2400 software engineers trekt. Wat u zegt, niet helemaal een gelukkig geval van typecasting. Ik heb me in het verleden nog wel eens licht kritisch uitgelaten over Java, hoewel ik moet toegeven dat het altijd een kwestie van spijkers op laag water zoeken was. Met uitzondering misschien van de bizarre complexiteit van de taal, de lage productiviteit en de semicriminele toeren die ontwikkelaars elke dag weer uithalen om hun dolgedraaide objectgeoriënteerde ideetjes af te beelden op een database. Maar dat zijn details, laten we eerlijk zijn.

En gelukkig viel er heel wat meer te genieten dan geklets over een programmeertaal. Er waren zoveel sessies dat de organisatie zes grote schermen in de centrale hal had geplaatst. Zo kon je tegelijkertijd alle spreekbeurten in de zaaltjes volgen. En met speciale Overflow Headphones kon je steeds wisselen van audiokanaal. Het is veelzeggend dat veel congresbezoekers er de voorkeur aan gaven de hele dag te blijven zitten in de hal, rusteloos zappend op zoek naar interessante fragmenten in de sessies.

Heel passend eigenlijk. Veel voordrachten stonden in het teken van agile systeemontwikkeling en zo’n beetje alle beroemdheden uit het vakgebied waren er. Dat leidde tot het ondertussen overbekende gepreek voor eigen parochie in een gelijkhebberig ons-kent-ons sfeertje. Op een gegeven ogenblik merk je dat het je gaat tegenstaan, al die intergalactisch gecertificeerde, 7e dan Scrum masters. Allemaal de mond vol over hoe het nog sneller, interactiever en in nog kortere cycli kan. En hoe de eindgebruikers zich steeds weer blij verrast zullen werpen op de zoveelste daily build.

Hoe weten ze dat eigenlijk zo goed? Zonder uitzondering lieve, vriendelijke mensen, die agile guru’s. Maar de meesten maken toch de indruk dodelijk verlegen te zijn en op zijn minst te lijden aan pleinvrees, dagdromerij en wereldvreemdheid. Ik vraag me af hoe vaak ze in het wild met echte gebruikers te maken hebben.

Al die flexibiliteit en interactie, het wil de laatste tijd wel eens een tikje kortademig aanvoelen. Op het Internet werken we ons googlend en klikkend door een reeks van nieuwsbronnen heen. Een filmpje hier, een blog-item daar: als het meer dan twee minuten kost, raken we afgeleid. Die hijgerigheid slaat ook neer op onze aanpak van systeemontwikkeling. Niet te lang met je gebruikers praten over specificaties, want die zijn toch nog niet helder. Maak eerst maar eens iets werkends, dan komen we er later wel weer op terug. In een workshop of zo. Niet te diep in je ontwerp opgaan, je kunt in een volgend stadium altijd weer terugvallen op refactoring.

Ik zie nog steeds grote voordelen in een iteratieve benadering en intensieve gebruikersparticipatie. Maar het ruikt onmiskenbaar naar politieke correctheid in agile kringen en de balans is zoek. Tijd voor een tegenbeweging. Laten we weer eens wat vaker bewust de tijd nemen om de essentie van het beoogde systeem tot ons te laten doordringen en te begrijpen wat onze gebruikers nodig hebben. We kunnen veel leren van de principes van Slow Food: een onder koks populaire stroming die ervan uitgaat dat goed eten een kwestie is van geduld, rijping en toewijding. Gewoon drie dagen rundvlees op 57 graden laten sudderen in een Grieks herderspotje. Dat is nog eens wat anders dan een zootje ingrediënten door elkaar mikken in een wok.

Van een echt goed, doortimmerd databaseontwerp heb je decennia lang plezier. En het getuigt van respect naar de gebruikersorganisatie om zorgvuldig aandacht te besteden aan het doorvoelen van de vraagstelling voordat er specificaties worden gekrast.

Slow IT. Het vakgebied is er gereed voor. Nu nog een keer een uur vinden om het concept verder uit te werken.

Gepubliceerd in Software Release Magazine oktober 2008; korte, bewerkte versie verscheen eerder in IT Executive.

Depression

2008-10-08T23:25:00.001+02:00

I am probably wrong, but somehow I have this feeling of crisis hanging in the air. Do not ask me how I know, it is just this very well-developed sensitivity for what is happening in the market. On top of that, it is autumn in the part of the world I live in. Brown and yellow leaves are swirling all around while a clammy wind blows through the deserted streets. Looks like everybody has spontaneously become depressed. Especially at IT departments, the gloomy mood seems to be all over the place. Finally you managed to create that innovation plan, next thing you know it is mothballed. Projects are stopped in total panic. Drawers are opened and spreadsheets appear that still look unpleasantly familiar. Only the head of Procurement strides through the building with a newly found élan.

Light therapy for everyone and pass the Prozac jar please.

Or could the situation be different this time?

It sounds utterly cynical, but we should not be surprised if the current misery leads to a pile of new IT work. The Government is clearly back at the wheel in many places and the public opinion just won’t tolerate even the slightest suggestion of misconduct in business. Rules and regulation will be tighter than ever. It means more risk management, more reporting and in general a call for total transparency. All of these areas obviously depend on enabling information systems.

Also, more organizations are bound to split or merge (if necessary repeated in random order) and this will require extensive support through enterprise architecture, standardization and carefully crafted integration solutions. Indeed, a lousy economy may spur the demand for certain categories of IT professionals.

Apart from all that, the average project portfolio nowadays looks a lot healthier than a few years ago. Thanks to the previous recession in which only rock-solid business cases survived and all frivolous indulgence was cut away.

And why choose that defensive approach in the first place? We live in a time in which millions literally melt away by the minute. Yet another round of marginal cost savings would almost feel, well, insignificant. A bit like the little mouse that tries not to stamp, because it fears it will destroy the rope bridge. Together with the elephant.

We’d better look for new applications that will enable the organisation to grow, for example by producing more effectively (see also Andy’s blog-piece on this), winning new clients and entering yet unexplored markets. There are many exciting technology areas that can help us turn the tide.

Breaking new grounds, there is no better remedy against depression. Let the autumn come.

First published on Capgemini's CTO blog

IT Executive column: Slow IT

2008-10-04T17:22:00.002+02:00

Onlangs plaatste NRC Handelsblad een paginagroot artikel over aandacht. Of liever gezegd: over het ontbreken daarvan. Ik herkende de problematiek wel. Alleen al omdat het me uren kostte om dat artikel uit te lezen. De Blackberry trilde aan mijn broekriem. Op de tafel produceerde mijn laptop elke minuut vers wereldnieuws. Aan de piepjes te horen wilde er bovendien iemand met me MSN'en (nog een geluk dat ik Skype had uitgezet en door een kortstondige visionaire bevlieging nog geen iPhone had gekocht).

Al die flexibiliteit en interactie, het voelt de laatste tijd inderdaad nogal kortademig aan. Op internet werken we ons googlend en klikkend door een reeks van informatiebronnen heen. Een filmpje hier, een blogitem daar: als het meer dan twee minuten kost, raken we afgeleid of verveeld. Die hijgerigheid slaat ook neer op de manier waarop we met IT omgaan.

Kijk alleen al eens naar de grote populariteit van agile systeemontwikkeling: IT voor de ADHD-generatie. Niet te lang met je gebruikers praten over specificaties, want die zijn toch nog niet helder. Maak nou eerst maar eens iets werkends, dan komen we er later wel weer op terug. In een workshop of zo. IT-strategie spreek je even snel door op de hei. Kan mooi tussen het kringgesprek en het vlotbouwen in. Architectuur? Als we een keer tijd over hebben. Niet nu, want de korte termijn vliegt ons naar de keel. Recent sprak ik nog een cio die toegaf veel meer tijd te moeten nemen voor het opruimen van zijn it-huishouding: "maar dat kan niet, want mijn it-huishouding is zo'n rommeltje".

Voor alle duidelijkheid: een kortcyclische benadering heeft grote voordelen en niets geeft meer energie dan snelle resultaten. Maar gejaagdheid is politiek correct geworden. En dan is het tijd voor een tegenbeweging. We moeten weer vaker bewust de tijd nemen om de essentie van de beoogde oplossingen te doorvoelen. Het getuigt van respect naar onze gebruikers als we onze onverdeelde aandacht geven aan het begrijpen van hun behoeften. We kunnen veel leren van de principes van Slow Cooking: een onder koks populaire stroming die ervan uitgaat dat goed eten een kwestie is van geduld, rijping en toewijding. Gewoon drie dagen rundvlees op 57 graden laten sudderen in een Grieks herderspotje. Dat is nog eens wat anders dan een zootje ingrediënten door elkaar mikken in een wok.

Slow IT. De tijd is er rijp voor. Nu nog een keer een uur vinden om het concept verder uit te werken.

Gepubliceerd in IT Executive, woensdag 1 oktober

Silo Considered Harmful

2008-10-01T09:55:00.001+02:00

De bewerkte, Engelstalige versie van mijn eerdere column over de demonisering van silo's: hier op Capgemini's CTO blog.

Over processen

2008-09-26T14:14:00.002+02:00

Hierbij een kort berichtje. Gestuurd vanuit het kantoor van Capgemini in het Schotse Edingburgh, letterlijk om de hoek bij de Royal Bank of Scotland (de broodjeszaak om de hoek heeft al geld geroken in de huidige crisis en biedt een 'Credit Crunch Lunch' voor 2 personen aan voor 10 Pond). Maar dit terzijde. Ik neem aan dat u allemaal nu wel eens wilt weten hoe het zit met flexibel business process management en dergelijke. Hebben we een leuke conferentie voor u en een gevoelig vraaggesprek ter inleiding. Veel leesplezier en ik zie u wel op de congresvloer neem ik aan. (Edit: excuus, er lukt momenteel iets niets met het kopiëren van de link, kijkt u zelf even op sigmaonline.nl) (Tweede edit: hierbij alsnog dan de link).

Functioneel programmeren met F#

2008-09-19T00:11:00.003+02:00

Functioneel programmeren, wie kent het niet. Ik mocht warempel voor het Belgische IT Professional magazine enige min of meer betekenisvolle woorden wijden aan Microsoft's F#. Voor wie het naadje van de kous wil weten, hier is het artikel.

IT Executive column: SILO

2008-09-17T16:24:00.002+02:00

Wat heeft iedereen eigenlijk tegen silo's? Niet een concept dat op applaus mag rekenen in it-kringen. Sterker nog, silo's worden gedemoniseerd. Elke aankomende schrijver van reclamebrochures leert het: eerst wat gemeenplaatsen verkopen over globalisering, toenemende concurrentie en steeds sneller optredende verandering. En dan gelijk doorpakken op de slechte eigenschappen van silo's. Want daar lijken onze bestaande, verouderde systemen op. Verkokerd en geïsoleerd leiden ze een nutteloos bestaan. Gelukkig zijn er de principes van objectoriëntatie en soa waarmee we de zuilen te lijf kunnen gaan. We herscheppen ze in een verzameling los gekoppelde objecten (of services, hoe we ze maar willen noemen) en winnen zo aan flexibiliteit en onderhoudbaarheid.

Klinkt plausibel. En menig it-strategie bevat dan ook risicovolle plannen om af te rekenen met silo's (een mooie gelegenheid om toe te geven dat ik in een ver verleden als actievoerder zelf ook wel eens ertegen ten strijde ben getrokken; maar goed, dat is ondertussen verjaard). Ondertussen wordt steeds vaker de vraag gesteld of silo-systemen wel ècht zo slecht zijn.

Een silo is natuurlijk slechts een metafoor. Maar bekijk de aard van dit nuttige bouwwerk eens wat nader. Een silo lijkt vooral gebouwd voor het voor langere tijd opslaan van niet bederfelijk materiaal. Denk aan graan, kolen, kunstmest en zand. Als we naar de meeste it-systemen kijken, komen we evenzeer veel bestanddelen tegen die een lage omloopsnelheid hebben: ze bevatten informatie en rekenregels die door de jaren heen stabiel blijven. Er worden maar weinig wijzigingen in doorgevoerd. Bovendien gaat het dan al snel om bestanddelen die weliswaar in de kern van de bedrijfsvoering zitten, maar weinig opleveren aan onderscheidende waarde.

Ideaal materiaal om in silo's te bewaren, netjes afgeschermd van verstoringen in de buitenwereld. Leveranciers van pakketten - zoals SAP - weten het al lang: de grote basismodules laat je bij voorkeur zoveel mogelijk ongemoeid. Eens in de vijf jaar een flinke update van de functionaliteit en het technologieplatform, veel wilder zal het niet worden. Soa gebruik je dan vooral als een middel om doorkijkjes te maken naar de modules, niet om ze volledig ter herzien. En via die doorkijkjes kan modernere technologie worden toegepast, bijvoorbeeld tools voor Business Intelligence, bedrijfregels, procesmanagement, portals en zelfs mashups. Daarmee bouw je kleinere, flexibele oplossingen met een kortere levensduur. Ze bewegen makkelijk mee met het meer nukkige deel van de bedrijfsvoering en als je ze niet meer nodig hebt, gooi je ze weg.

Wat in silo's hoort, moeten we kortom daar vooral laten. Als het moet, ga ik er weer actie voor voeren.

Gepubliceerd in IT Executive, 17 september 2008

Pile It Up: Google's audio indexing

2008-09-17T16:24:00.001+02:00

One of the concepts we cover in our TechnoVision point of view is Googlification: because of powerful search technologies, we do not really have to structure our information any more. We just pile it up and search whenever we need something. It is often how people find their way on the Web and it is the preferred strategy for handling mail by Gmail users. Now Google Labs are taking things just a tiny, little bit further with their audio Indexing tools. For now, they have restricted themselves to indexing election-related speeches on YouTube (you may have seen the Google elections Search gadget already), but one can only imagine what the possibilities are once they increase the scope of the search engine. We would love to hear your suggestions for ‘killer’ audio-search applications and we are just starting to think about what this would mean to placed ads.
In the meantime, do have a look at the differences between the two US presidential candidates. You are probably not surprised who talks the most about ‘change’, but a bit more insightful are the search hits for ‘information technology’. There is still some work to do, apparently. And it is piling up in both camps.

Eerst gepubliceerd op Capgemini's CTO Blog.

IT Creates a Better Place

2008-09-16T14:09:00.000+02:00

Every now and then we may have our doubts about the real meaning of technology. We even may be tempted to think that it is true: IT does not matter. But then, there are these little pearls that truly help us to understand the value of the technology and it’s relevancy in challenging the world problems of today. And to be honest, I don’t think Shai Agassi’s Better Place project is a little pearl. It is more like a complete treasury. Better read this absolutely breath-taking Wired article - about his plans for an ubiquitous support infrastructure for electric cars - yourself. Suffice to say that this real-time, self-optimising smart grid is completely dependent on the availability of technology. And it is not even future technology: everything Agassi envisions is based on platforms and systems that are available today and are thoroughly understood.

Less than two years ago, Agassi suddenly left his successful position at SAP. Like many others in the industry, I was highly surprised. Now I am getting his point. Big time. Technology can change lives, can change the world. It is just that we sometimes tend to forget. If you happen to be working on your IT Strategy for next year and you are out of fresh ideas and inspiration: have a look at this Better Place. If it does not instantaneously reload you, I’m not sure what would (well, maybe a full battery replacement).

Eerst gepubliceerd op Capgemini's CTO blog

Artikel Informatie: Certificeren - Ver Voorbij de Knoppencursus

2008-09-12T16:48:00.002+02:00

Deze week te verschijnen in het vakblad Informatie: een wat stemmig, gedragen stuk van mijn kant over het nut van open certicering. Wat u zegt, echt eens zo'n onderwerp om lekker mee met een rode wijn op de bank te kruipen en dan maar lezen. Buiten regent het en giert de wind. Wie maakt ons wat?

Het volledig artikel is hier in PDF te bekijken. Hieronder alvast de aanhef:

Er is in het ICT-vakgebied een nog steeds toenemende belangstelling voor de certificering van individuen, getuige de indrukwekkende hoeveelheid al dan niet internationale certificeringprogramma’s. Er blijkt één eigenschap te zijn die veel van deze programma’s gemeen hebben: ze testen of valideren doorgaans vooral de aanwezigheid van relevante kennis. En vaak houdt het daarmee op. Natuurlijk is boekenwijsheid het noodzakelijke, niet weg te denken fundament om een serieuze beroepsbeoefenaar te worden. Maar een superieure kennis van de theorie is geen garantie voor succes, al helemaal niet als die kennis vergaard is via de beruchte ‘knoppencursus’, waarin de leerling de juiste volgorde van activiteiten aanleert zonder inzicht te krijgen in de context en in de achterliggende concepten.

Het zijn vooral een grondige ervaring ervaring en praktische vaardigheden, beiden slechts te verwerven door het vak daadwerkelijk te beoefenen, die het uiteindelijke niveau van een ICT-professional bepalen. Zowel het potentieel van een professional, maar ook diens effectiviteit en de waarde van wat uiteindelijk wordt opgeleverd, bereiken een nieuwe dimensie nadat de theoretische kennis is toegepast in een praktische situatie. Het is dus van groot belang onderdelen van het vakgebied niet alleen te kennen maar ook te hebben toegepast, bij voorkeur vanuit verschillende invalshoeken.

Met dit uitgangspunt in het achterhoofd zou het geen verbazing moeten wekken dat er meer certificeringprogramma’s voor ICT-professionals op de markt komen die niet alleen testen op de noodzakelijke theoretische kennis. Ze gaan ook na hoe het gesteld is met zowel de technische als persoonlijke vaardigheden en stellen strikte eisen aan werkelijk opgedane praktijkervaring. Zulke programma’s zijn – uit de aard der zaak – omvangrijker en complexer en het voldoen aan de certificeringcriteria is niet eenvoudig. Zo moet een professional die wil worden gecertificeerd volgens het ITAC (‘IT Architect Certification’) of ITSC (‘IT Specialist Certification’) programma van The Open Group niet alleen een gedetailleerde opleidings- en ervaringsportfolio aanleveren maar zal deze ook in een uitgebreid, urenlang gesprek met drie – al gecertificeerde – vakgenoten moeten worden toegelicht.

Ceci n'est pas un commercial

2008-09-07T20:51:00.001+02:00

Unfortunately , like some other people, I have not yet completely succeeded in understanding the deeper thinking behind Microsoft’s new commercial, part of a 300 million dollar campaign to improve the company’s credibility and sympathy factor. But it would be all too easy to simply join the nah sayers.

The first episode is, well, definitely different. But let’s assume that it will turn out to be the deceiving prelude to a great series. And it is a good thing that Microsoft did not fall into the trap of competing with the Macintosh ads. Features are irrelevant anyway, as proven by Apple that manages to sell a so-so phone to a huge base of forgiving fans / clients. Or as proven by Asus with their successful, complete trimmed down mini laptop. Or as proven by Google, that shakes the market with their minimalistic browser .

The challenge for Microsoft is not to show that Vista has superior features. It is to claim their place in a changed world in which technology is becoming ubiquitous, or even invisible. So what could you do? You hire Jerry Seinfeld who is known for his ‘show about nothing’. And you create a first ad which sets a stage that is far away from technology, content and shiny features. Bill Gates buying cheap shoes, eating a Mexican churro, socialising with Seinfeld, even waggling his derriere. Nothing about Vista, just a small logo at the end and a few words about a future that will be ‘ delicious’.

That is not a commercial. That is the denial of a commercial. The future of Vista is not Windows 7, it is somewhere in the cloud. You are just looking in the wrong direction.

Think about it, we may have high expectations of the next commercial. French surrealism possibly – they should check with some of my colleagues - or a postmodern version of the Dead Parrot Scene. Seinfeld enters a computer store with a completely crushed laptop. He’s trying to convince Gates (who wears a colourful poncho) that he has sold him a broken computer. Gates refuses to admit: that PC is perfectly fine - it will be delicious actually - Seinfeld is just not getting the point. Yet.

Eerst gepubliceerd op Capgemini's CTO Blog

Reclamejongens verdienen aan Microsoft

2008-09-05T20:54:00.003+02:00

Microsoft is een charme-offensief begonnen in de vorm van een serie grappig bedoelde reclame-items. Hieronder de eerste. Ik wil niemand beïnvloeden, dus laat iedereen vooral zelf zijn mening vormen:

Verdient er eindelijk ook eens iemand aan Microsoft. Laat ik het daar op houden.

Eddie Izzard over computers

2008-09-04T20:53:00.005+02:00

Niet mijn gewoonte om met video's te leuren, maar Eddie Izzard die het aan de stok krijgt met een Apple en een printer, dat is te mooi om niet te delen. I''ve wiped a file...??

The Gold in Chrome

2008-09-02T23:01:00.003+02:00

You just know that something massive has hit the technology arena if two of your dear colleagues of the CTO Blog and the Technology Blog have already posted on the subject, while you are still preparing. All on the same day. And Google’s announcement of the Chrome browser – if we should still call it a browser - is definitely massive. What can I add to the observations of Carl and Rick?

Well, just a few remarks. First of all, clearly platforms like Chrome prove the point of the end of the desktop operating system. And yes, if the browser becomes the unified entry point to applications, its capabilities in terms of application support may as well be re-assessed. Obviously, Rich Internet plug-ins such as Microsoft’s Silverlight and Adobe’s Flex already provide a lot of the features we need to build serious, attractive business applications. But now seems indeed a good time to sit back, have a look at that container that we call a ‘browser’ (as in ‘browsing content on the Internet’, the way it started) and see how we can reincarnate it as something better, more focussed.

Secondly, I like Google’s approach to explaining the rationale behind Chrome with cartoons. It is difficult enough to communicate new solutions to business people, and here we have a light-weight, accessible medium that may do the job neatly, reaching out to techies, their business victims and the like. It certainly beats yet another meandering white paper.

Finally, you just have to love the way that Google have developed their new open source software product. Automatically testing intermediate builds just minutes after their release on tens of thousands of different pages, is definitely a case of catching problems early. Read the cartoons, and you will understand. As open source guru Eric Raymond once stated: "given enough eyeballs, all bugs are shallow". Guess Google now added something like “o, and a really, really massive test bed won’t hurt either”. To me, that is the real Gold in Chrome.

Oorspronkelijk gepubliceerd op Capgemini's CTO Blog

IT Executive column: Organisch

2008-09-02T18:22:00.001+02:00

Amerika, het blijft een schizofrene bedoening. Na een lange vakantie in Californië kom je alleen maar verwarder terug. Als je op de stoep al botsingen weet vermijden met obese wandelaars kun je altijd nog omver worden gerend door opgefokte joggers. En naast pannenkoeken met stroop en Brusselse wafels bij het ontbijt, is er een hysterische obsessie voor gezond en verantwoord. Al helemaal in trendy San Francisco, waar de actuele Zeitgeist bijna als mist in de straten hangt. Veel winkels en restaurants schermen met het 'organic' label. Het voormalige gebouw van de veerdienst is omgebouwd tot een overdekte marktplaats, vol met kraampjes die ecologisch verantwoorde kazen, paddenstoelen, brood, wijn en chocola verkopen. Later op de middag flaneer je door Berkeley met je in chloorvrij, gerecycled papier verpakte spulletjes. Dan kijk je al niet eens meer op als een oude hippie holistisch hondenvoer verkoopt.

Het zal dezelfde aangename roes zijn die er na terugkomst voor zorgde dat ik niet boos werd op Mozilla. Terwijl het bedrijf toch onlangs de term 'organische software' introduceerde om zijn Firefox browser aan te prijzen. Normaal zou je zo'n bericht nog één keer lezen om daarna zuchtend het pakket van je pc te verwijderen. Een beetje in de buurt van San Francisco je hoofdkwartier hebben geeft je nog niet het recht om gebruikers met paternalistische marketingpraat te bestoken. Laten we wel wezen.

Maar als je eenmaal in de juiste gemoedstoestand verkeert, voelt het allemaal wondermooi en logisch aan. Software die wordt gemaakt door een internationale beweging van duizenden, waarvan maar een klein deel loonslaaf is van het bedrijf. Een bedrijf dat bovendien geen winstoogmerk heeft, niet aan de beurs is genoteerd en succes definieert als het opbouwen van gemeenschappen en het verrijken van levens. Software waarvan de broncode open staat, die gericht is op innovatie en waarin veiligheid en betrouwbaarheid bovenaan staan.

Niet mijn woorden, maar die van de marketingafdeling van Mozilla. De waterpijp zal op het moment suprême uitbundig zijn rondgegaan. Evengoed ruik ik potentieel. De tijdsgeest is ernaar. Groene IT, we weten het nu wel zo'n beetje. Maar een organisch keurmerk voor software, daar kan de markt zomaar klaar voor zijn. Toevallig wordt net het projectbureau ingericht voor het uitvoeren van het actieplan Nederland Open In Verbinding. Als we dan toch met zijn allen aan de open source en standaards gaan, hebben we hier een inkopper.

Kauwt u rustig op het idee. Laat ik ondertussen de hond uit. Sinds de sojabrokken is hij wat nors. Maar wel een heel, heel holistisch beest.

Gepubliceerd in IT Executive, 3 september 2008

Olympics 2.0, Miss Bikini and the end of operating Systems

2008-08-22T01:16:00.002+02:00

Hier de uitgebreide, Engelstalige variant op mijn eerdere blog-item over de Olympics website van de NOS. Dit op het Capgemini CTO blog, overigens - heet van de naald - winnaar van ComputerWeekly's 2008 IT Blog Awards.

Miss Bikini gaat Web 2.0 - Olympische Spelen 2008

2008-08-21T21:15:00.005+02:00

Nergens zo'n mooie demonstratie gezien van wat je anno 2008 aan multimediaal snoepgoed kunt bereiken als op de Olympische website van de NOS. Met dank aan de eenvoudige Silverlight plug-in van Microsoft, waarmee je al dat fraais in een simpele, willekeurige browser (ja, ook in Safari op de Apple) tevoorschijn kunt toveren. Inclusief smeuïge gadgets voor op de desktop (weliswaar alleen voor Vista), YouTube-stijl ' meest bekeken video's en noem maar op wat je een beetje kunt verzinnen als je los gaat op Web 2.0. Televisie uitbreiden met interactieve elementen? Heel erg 2006. Gewoon Internet kunnen draaien op dat grote LCD-scherm in je huiskamer en je bent zometeen klaar. De resolutie nog een tikkie verbeteren en we hoeven nooit meer op een TV-station af te stemmen. Alles aan achtergrondinformatie en beeld naadloos met elkaar versmolten. En afroepbaar op het moment dat we dat zelf willen.

Echt helemaal web 2.0. Zelfs in het publiek dat wordt aangetrokken door de site. In de heuse 'tag cloud' kunnen we zien waarop het meest gezocht is. Blijkt "Paraguay" te zijn. Klinkt in eerste instantie wat vreemd, toegegeven. Maar we zijn al snel op bekend gebied als we ontdekken dat het gaat om een speerwerpster die in het recente verleden bijna Miss Paraguay was en bovendien regelmatig schijnt te participeren in Miss Bikini-wedstrijden.

En dan ook nog kunnen speerwerpen. Heel multi-getalenteerd.